ฉู่ยี่ไม่ใช่คนโง่ที่ใจร้อน การเลือกกลับเข้าไปช่วยคนย่อมประเมินความเสี่ยงมาแล้ว
ตำแหน่งนั้นอยู่ไม่ไกลจากทางออก ขอเพียงลู่เฉิงเวยกระโดดลงมาอย่างเด็ดขาด เขาก็มั่นใจเต็มร้อยว่าจะพาคนออกมาได้
ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้บ้าซูจิ่นโผล่มาขัดกลางคัน เขาก็คงไม่เสียเวลานานขนาดนั้น
เมื่อเห็นสีหน้าบึ้งตึงของฉินชวนฉือ ฉู่ยี่ก็ชะงักไป แล้วผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนลง
เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายคงเป็นห่วงตนอยู่
หลังจากคิดทบทวน ก็ตัดสินใจจะอธิบายอีกสักหน่อย
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสียงของฉินชวนฉือก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"เธอหันหลังกลับไปช่วยคน ระหว่างที่ยังอยู่ในนั้น เธอเคยคิดถึงฉันบ้างไหม"
ลมหายใจของฉู่ยี่สะดุดกึก
สายตาของฉินชวนฉือจ้องเขม็งมาที่ตัวเขา "เธอกับลู่เฉิงเวยเคยเจอกันทั้งหมดกี่ครั้ง แล้วยังจะเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงเพื่อช่วยเธออีก แล้วฉันล่ะ"
"ฉู่ยี่ เธอเคยคิดไหมว่าถ้าเธอตายไป ฉันจะทำยังไง"
คำถามต่อเนื่องเป็นชุดโถมเข้าใส่ฉู่ยี่ทันที
ฉู่ยี่ไม่รู้ว่าควรตอบสนองอย่างไรในตอนนั้น
เขามองฉินชวนฉือ มองอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ในดวงตาคู่นั้น แล้วพูดไม่ออกอยู่นาน
ปลายนิ้วขยับเบาๆ
คำพูดพวกนี้ฟังดูแปลกประหลาดยิ่งนัก
เหตุผลบอกเขาว่า สิ่งที่ฉินชวนฉือหมายถึงคือการไม่สามารถเสียแหล่งฟีโรโมนของเขาไปไม่สามารถเสีย "เครื่องมือ" ที่สร้างเสถียรภาพให้ทะเลจิตของเขาได้
แต่ถึงอย่างนั้น หัวใจเขากลับยังคงเต้นแรงขึ้นเพราะคำพูดเหล่านั้น