ใบหน้าของหลินหนั่วซีดเผือดราวกับกระดาษในพริบตา
ฉู่ยี่: “ที่ข้าไม่ฆ่าพวกเจ้าตรงนั้น พวกเจ้าควรขอบคุณข้าต่างหาก”
“แหะ ๆ” ซุนเหมี่ยวหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียมอยู่ด้านข้าง “โอเมก้าบอบบางอย่างพวกพี่น้องคู่นี้ เป็นที่นิยมสุด ๆ ในประเทศวายเลยนะ ส่งพวกเจ้าไปเสวยสุข ไม่ต้องห่วงหรอก!”
ประเทศวาย!
เมื่อได้ยิน หลินหนั่วก็รู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาด!
เขารู้ได้ในทันทีว่าที่นั่นคือที่ใด และเข้าใจว่าชะตากรรมที่รอพวกเขาอยู่ คือสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย!
ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ ซุนเหมี่ยวก็พาลูกน้องลากตัวเขาแน่นหนึบ กระชากขึ้นไปบนเรือแล้ว
“ไม่นะ!!”
ต่อหน้าชะตากรรมที่กำหนดไว้แล้ว
หลินหนั่วส่งเสียงโหยหวนอย่างสิ้นหวัง เล็บขูดพื้นเป็นรอยเลือดหลายเส้น
“ฉู่ยี่! ฉู่ยี่! นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ! ฉู่ยี่…”
เขาดิ้นรนเงยหน้าขึ้น มองผ่านน้ำตาที่พร่าเลือน จ้องเขม็งไปที่ฉู่ยี่
แต่กลับเห็นเพียงฉู่ยี่ยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน แววตาเย็นเยียบ ถูกความมืดของรัตติกาลปกคลุมทั้งร่าง
ชั่วขณะนั้น เสียงร้องไห้ทั้งหมดก็ติดค้างอยู่ในลำคอ
หลินหนั่วเบิกตาโพลงแน่นิ่ง
ฉู่ยี่อายุสิบเจ็ดปีนั้น ยิ้มเก่งเป็นพิเศษ เป็นอัลฟ่าผู้ใจดีที่อ่อนโยนกับทุกคน
ต่างจากอัลฟ่าที่หยิ่งผยองในโรงเรียน เขา… ตอนที่เขาข้อเท้าแพลงล้มลง แม้จะไม่รู้จักกันมาก่อน ก็ยังปลอบโยนเขาอย่างอ่อนโยน แล้วแบกเขาไปห้องพยาบาล…
แสงสว่างในดวงตาดับวูบลงในพริบตา