สายตาของฉู่ยี่ตกลงบนหมาล่าตรงหน้า แววตาเลื่อนลอยเล็กน้อย
ซุนเหมี่ยวไม่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับหมาล่าเรื่องนั้น
เขาพาซุนเหมี่ยวไปกินหมาล่าบ่อยครั้ง จนซุนเหมี่ยวคิดว่าเขาชอบของพวกนี้เป็นพิเศษ
แต่ความจริงแล้ว…เขาไม่ได้ชอบกินหมาล่ามากนัก
เพียงแต่ความประทับใจในครั้งนั้นตอนวัยรุ่นมันลึกซึ้งเกินไป จนหลายปีต่อมา ทุกครั้งที่ท้องร้องหิวโซและไม่รู้จะกินอะไรดี สิ่งแรกที่ผุดขึ้นในหัวก็คือหมาล่า
พูดคำที่ตลกดีก็คือ
ที่เขากินไม่ใช่หมาล่า แต่เป็นรสชาติของความคิดถึง
แต่ตอนนี้ ความคิดถึงนั้นไม่มีแล้ว
ฉู่ยี่ส่ายหน้า หยิบตะเกียบขึ้นมา แล้วก็เอ่ยปาก
"นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงชอบไป๋จือฉี"
ซุนเหมี่ยวกำลังแกะหมาล่าของตัวเองอยู่ พอได้ยินประโยคนี้ มือก็ชะงักค้าง
เงยหน้าขึ้น ขมวดคิ้วมองฉู่ยี่
"พี่ ดึกดื่นแล้ว จะพูดถึงไอ้ตัวซวยนั่นทำไมกัน"
ฉู่ยี่ไม่สนใจเขา คีบผักขึ้นมาคำหนึ่ง แล้วเล่าเรื่องในอดีตด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
สีหน้าของซุนเหมี่ยวค่อยๆ แข็งค้างไปตามคำพูดของเขา
จากนั้นก็คว้าชามหมาล่าตรงหน้าฉู่ยี่ ปิดฝา แล้วมัดถุงพลาสติก
"พี่!" เขาพูดอย่างโมโห "ผมต้องว่าพี่จริงๆ แล้ว! ของน่าขยะแขยงแบบนี้ พี่ยังพาผมมากินตั้งนาน!"
ฉู่ยี่หัวเราะกับท่าทางของเขา
เอื้อมมือไปแย่งหมาล่ากลับคืนมา
"เอาล่ะ ฉันก็แค่เล่าเรื่องนี้ให้นายฟัง"
"หมาล่าไม่ได้ผิดอะไร อย่าเสียของ"
จากนั้นก้มหน้ากินเงียบๆ
ซุนเหมี่ยวก็นั่งมองเขากิน
ภายใต้แสงไฟ ใบหน้าด้านข้างของฉู่ยี่มีเส้นโค้งชัดเจนและคมคาย ขนตายาวทอดลง เกิดเงาเรียวบางใต้เปลือกตา