“แม่ง! ไอ้เวรสองตัว กล้าขนยาเสพติดในเขตของวิหคพยัคฆ์! เบื่อโลกอยากตายรึไง!”
ซุนเหมี่ยวตวาดลั่น
หลินเสี่ยวหนานล้มลงกับพื้น ได้ยินคำพูดของซุนเหมี่ยว ไม่สนใจความเจ็บปวดบนร่างกาย ท่าทางงุนงงมองไปที่ห่อพัสดุ แล้วมองไปที่ฉู่ยี่ ส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง
“ยาเสพติด?”
“ฉันไม่รู้! พวกเราไม่รู้ว่ามันคืออะไร! พวกเราไม่รู้จริง ๆ!”
“พี่สาว!”
หลินหนั่วพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ร้องไห้คร่ำครวญคลานไปข้างกายหลินเสี่ยวหนาน ตัวสั่นเทิ้มราวกับร่อนแกลบ
ฉู่ยี่ค่อย ๆ ย่อตัวลง สายตาอยู่ระดับเดียวกับสายตาหวาดกลัวของหลินเสี่ยวหนาน
เขาสูดควันครั้งสุดท้าย โยนก้นบุหรี่ลงพื้น ใช้ปลายเท้าบดจนดับ
ย่านโคมแดงวุ่นวายที่สุด ตอนที่กฎหมายสหพันธ์ควบคุมยาเสพติดยังหละหลวม ยาเสพติดแพร่กระจายราวกับโรคระบาด
แทบทุกครัวเรือนในย่านโคมแดงมีคนติดของพวกนั้น
พ่อของฉู่ยี่ก็เป็นหนึ่งในนั้น
ดังนั้น ฉู่ยี่จึงเกลียดของพวกนี้ที่เปลี่ยนคนให้กลายเป็นผีมาตั้งแต่เด็ก
สวีหมั่งก็คลื่นไส้ของพวกนี้เช่นกัน ดังนั้นวันแรกที่วิหคพยัคฆ์ก่อตั้งก็ตั้งกฎเลยว่า ไม่ยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจยาเสพติดโดยเด็ดขาด และไม่อนุญาตให้ใครมาทำเรื่องนี้ในเขตของตัวเองโดยเด็ดขาด
แต่ก็มีพวกบ้าระห่ำนระยำกล้าทำเพื่อผลกำไรมหาศาล
และตราบใดที่ถูกฉู่ยี่จับได้ จุดจบมีเพียงหนึ่งเดียว
เขามองใบหน้าที่พยายามแก้ตัวอย่างเอาเป็นเอาตายของหลินเสี่ยวหนาน น้ำเสียงเรียบนิ่ง
“ไม่รู้จริงหรือ?”