โรงพยาบาลซินอิ๋งในเมืองหลวง ชั้นบนสุด ห้องผู้ป่วยระดับวีแอลพี
ฉินชวนฉือนั่งบนโซฟาเดี่ยวข้างเตียงผู้ป่วย ท่วงท่าผ่อนคลาย
ในมือถือหนังสือเล่มหนึ่งพลิกอ่านไปเรื่อยๆ มือที่มีข้อนิ้วชัดเจนยกกาแฟข้างๆ ขึ้นจิบ แล้ววางลงเบาๆ
รสขมเข้มข้นแผ่กระจายบนปลายลิ้น
เขาเงยหน้าขึ้น สายตากวาดมองฉู่ยี่ที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง
ลมหายใจของชายหนุ่มราบเรียบ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ ดูเหมือนหลับสนิท
“ก๊อกๆ”
ประตูห้องถูกเคาะ
สายตาของฉินชวนฉือไม่ละจากหน้ากระดาษ
“เข้ามา”
เสียงของเขาเบามาก
ผู้ช่วยเจียงผลักประตูเข้ามา ฝีเท้าเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เดินตรงไปโดยไม่ชายตามองทางอื่นจนถึงตรงหน้าฉินชวนฉือ
ฉินชวนฉือพลิกหนังสืออีกหน้า ถาม
“ผล”
ผู้ช่วยเจียงโค้งตัว ยื่นซองเอกสารปิดผนึกให้ด้วยสองมือ
“ทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้วครับ”
ฉินชวนฉือปิดหนังสือ วางไว้ข้างๆ แล้วรับเอกสารนั้นมา
สายตาจับจ้องแผ่นกระดาษ ไม่หนักไม่เบา
นี่คือเรื่องราวที่น่าเบื่อเรื่องหนึ่ง
คนที่เกิดในย่านโคมแดง ชะตากรรมส่วนใหญ่ล้วนขรุขระ
ฉู่ยี่คือหนึ่งในนั้น
แม่เสียชีวิตด้วยมะเร็ง พ่อเสียชีวิตด้วยยาเสพติด
เขาอยู่กับยายตั้งแต่เด็ก หญิงชราหลังค่อมคนนั้นใช้รถเข็นขายอาหารเช้าที่ออกขายตั้งแต่ตีสาม เลี้ยงดูเขาด้วยน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ ให้เขาได้เรียนหนังสือ
ตัวฉู่ยี่เองก็เป็นคนมุ่งมั่นมาก
ผลการเรียนดีมาก ที่โรงเรียนเป็นที่หนึ่งของชั้นปีมาตลอด
ต่อมาเขาแยกสายพันธุ์กลายเป็นอัลฟ่า