ความจริงอันน่าสะพรึงทำให้ฉู่ยี่ต้องหลับตาลงอีกครั้ง
ภาพตรงหน้ามืดดับวูบ
เขาพยายามทบทวนในใจว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
เขาจำได้ว่า เขารอไป๋จือฉีอยู่หน้าสำนักงานทะเบียนราษฎร์ พอไป๋จือฉีมาถึง เขาก็ทะเลาะกับไป๋จือฉีอีกครั้ง
จากนั้น…
รถยนต์คันหนึ่งที่เสียหลัก พุ่งตรงเข้าใส่ไป๋จือฉี
ฉู่ยี่ขมวดคิ้ว
"หึ"
เสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ดังขึ้นในห้องผู้ป่วยอันเงียบสงบ แฝงด้วยการเสียดสี
"กว่าจะให้แกหย่าได้นี่ ช่างไม่ง่ายเลยนะ"
ฉู่ยี่ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นที่เคยสงบนิ่ง บัดนี้เหลือเพียงความอ่อนล้า
เขาไม่สนใจคำเยาะเย้ยของฉินชวนฉือ ขยับศีรษะเล็กน้อย กวาดตามองสภาพแวดล้อมแปลกตารอบตัว
ดูเหมือนห้องนอนห้องหนึ่ง
"ที่นี่ที่ไหน" เสียงเขาแหบพร่าเพราะเพิ่งฟื้นจากสลบ
ฉินชวนฉือตอบว่า "โรงพยาบาล"
"หรือแกคิดว่าจะอยู่ที่อื่น"
กินดินประสิวมาหรือไง
พูดจาเสียดแทง
ฉู่ยี่เบือนหน้าหนี ไม่อยากทะเลาะกับเขา
เขาพยายามดันตัวลุกขึ้นจากที่นอน แต่ความเจ็บปวดก็แล่นแปลบจากขาซ้าย ทำให้เขาครางออกมาเบาๆ
เขาเงยหน้ามอง
ขาซ้ายของตัวเองถูกใส่เฝือกหนาเตอะ ถูกแขวนไว้สูงด้วยโครงยกขา
แววตาไร้ความตื่นตระหนก เขาพอรู้สภาพตัวเองดี
ฉู่ยี่ล้มเลิกความคิดจะลุกขึ้น นอนลงตามเดิม หันไปมองฉินชวนฉือที่นั่งอยู่ข้างเตียง
"…ไป๋จือฉีล่ะ"
ฉินชวนฉือได้ยินเช่นนั้น ร่างที่เดิมพิงพนักเก้าอี้ก็โน้มมาข้างหน้าเล็กน้อย