ภายในรถ อากาศเหมือนถูกสูบออกจนหมด
ฉินชวนฉือพิงเบาะหลัง เส้นกรามตึงเป็นก้อนแข็ง
สำหรับฉู่ยี่
ในใจฉินชวนฉือไม่ได้มีความรู้สึกอื่นใดมากนัก
ดอกกุหลาบที่เบ่งบานบนพื้นที่เน่าเฟะนี้ เป็นเพียงแค่ตัวยาที่เขาบังเอิญพบ และบังเอิญจำเป็นต้องใช้
จะปฏิบัติต่อตนเองอย่างไร นั่นก็เป็นเรื่องของอีกฝ่าย
ขอแค่ได้ฟีโรโมนมา เขาก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจมากไปกว่านี้
แต่ตอนนี้ เขารู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อยจริง ๆ
ไม่ใช่ โกรธมากกว่าที่คิดไว้เสียอีก
ความเดือดดาลนั้น จากวินาทีที่เห็นฉู่ยี่นอนบนเตียงคนไข้ มันก็พุ่งชนไปทั่วอก
ฉินชวนฉือกระตุกมุมปาก เขาตีความรู้สึกที่ปะทุขึ้นมานี้ว่าเป็นผลจากการทำเครื่องหมายอย่างรวดเร็ว
ใช่แล้ว การทำเครื่องหมาย
ฉู่ยี่คือคนที่ถูกเขาทำเครื่องหมายไว้แล้ว
ผู้ชายคนนี้จนถึงตอนนี้ยังมีรอยเขี้ยวของเขาติดอยู่บนคอแท้ ๆ แต่กลับไม่มีความชัดเจนเลยว่าตัวเองเป็นของใคร
แค่หย่ากันแท้ ๆ ยังทำตัวเองให้อยู่ในสภาพเหมือนพิการได้
แล้วยังเป็นเพื่อคนอื่นอีก
ฉินชวนฉือสูดลมหายใจลึก ฟีโรโมนกระจายออกจากตัวเขา กลิ่นหิมะเย็นเยียบทำให้อุณหภูมิในรถลดลงไปหลายองศา
เขาปิดแท็บเล็ต หน้าจอดับลง สะท้อนให้เห็นคิ้วดวงตาของเขา
"สองคนนั้น คบกันได้ยังไง"
ผู้ช่วยเจียงถูกคำถามที่โพล่งขึ้นมากะทันหันจนมึนงง สมองหมุนอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง กว่าจะเข้าใจว่า "สองคนนั้น" ในปากฉินชวนฉือหมายถึงฉู่ยี่และไป๋จือฉี
เขาเลื่อนแว่นบนจมูก แล้วพูดอย่างระมัดระวัง "จากข้อมูลบอกว่า คุณฉู่ตามจีบไป๋จือฉีมาตลอด ต่อมาตระกูลไป๋ล่มสลาย ไป๋จือฉีเกือบถูกพวกอัลฟ่าที่เป็นศัตรูทำร้าย คุณฉู่ช่วยเขาไว้ ทั้งสองจึงกลายเป็นแฟนกัน แล้วก็แต่งงานกันอย่างรวดเร็ว"