ฉู่ยี่เดินวนในบ้านพักตากอากาศครู่หนึ่ง ก็พบห้องน้ำในไม่ช้า
จัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ฉู่ยี่ยืนล้างมือหน้ากระจก กระแสน้ำเย็นเฉียบไหลผ่านปลายนิ้ว
คิดว่าเวลาน่าจะพอเหมาะแล้ว
ฉู่ยี่สะบัดมือ ก่อนตั้งใจจะกลับไปยังโถงงานเลี้ยง
ทว่าพอเพิ่งเดินออกจากห้องน้ำ เลี้ยวผ่านมุมทางเดิน ร่างคุ้นตาร่างหนึ่งก็เดินสวนมา
คือฉินเยวียน
เขาสวมสูทสีขาวทั้งชุด ยิ่งขับให้ใบหน้านั้นดูอ่อนเยาว์ไร้พิษภัยมากขึ้น
ฉินเยวียนเห็นฉู่ยี่ชัดเจนแล้วเช่นกัน ในดวงตาเผยรอยยิ้มจาง ๆ เอ่ยทักทายก่อน
"พี่อี้"
เท้าฉู่ยี่ชะงักเล็กน้อย
เขาไร้สีหน้าใด ๆ พยักหน้ารับ ถือเป็นตอบรับ แล้วเบือนสายตาหนี ตั้งใจจะเดินผ่านไปเช่นนั้น
ทว่าจู่ ๆ ในชั่วขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินสวนกัน ก็มีเสียงอุทานสั้น ๆ ดังขึ้นข้างหู
"อ๊ะ!"
ร่างฉินเยวียนเอียงวูบ ทั้งตัวโผเข้ามาทางฉู่ยี่
ฉู่ยี่ขมวดคิ้ว
ตั้งแต่แรกเขาก็ระแวงฉินเยวียนอยู่แล้ว
ดังนั้นตอนอีกฝ่ายโผมาทางนี้ จึงรู้ตัวทันที ปฏิกิริยาแรกคืออยากหลบ
ทว่าฉินเยวียนไวกว่า หรือไม่ก็เตรียมการมานานแล้ว
มือข้างหนึ่งพุ่งออกมาฉับพลัน คว้าชายเสื้อฉู่ยี่ไว้แน่น อาศัยแรงนี้ทิ้งทั้งร่างเข้าใส่อ้อมกอดฉู่ยี่อย่างจงใจ!
ฉู่ยี่ถูกชนเต็มอก
แรงเฉื่อยทำให้เขาถอยหลังหนึ่งก้าว สีหน้าก็พลอยขรึมลงตาม
เพิ่งจะอ้าปากตวาด กลิ่นหอมหวานของเลมอนก็ตลบกระจายแทรกขึ้นมา