ลู่ชิวหรานได้ยินเสียงนี้ ก็เงยหน้าขึ้นมองทันที
สายตาของเธอทะลุผ่านความมืด มุ่งไปยังระเบียงชั้นสองของคฤหาสน์
ที่นั่น มีร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งกำลังพิงอยู่บนราวระเบียง
คือฉู่ยี่
ในมือเขาคีบบุหรี่มวนหนึ่ง สีหน้าเย็นชา แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนตัวเขา ราวกับคลุมเขาด้วยผ้าคลุมบางๆ เพิ่มความลึกลับขึ้นอีกหลายส่วน
ลู่ชิวหรานหัวใจเต้นแรง
ทันใดนั้นก็ลืมสิ้นว่าสิบนาทีก่อนหน้านี้ เธอยังครุ่นคิดเรื่องสถานะ "อิทธิพลมืด" ของฉู่ยี่ กำลังชั่งใจว่าฉู่ยี่เป็นคนดีหรือคนเลว รู้สึกเพียงว่าตัวเองเหมือนเจอที่พึ่ง
"พี่ฉู่!"
เธอหลุดปากออกมา
คำเรียกนี้ เธอเรียนรู้มาจากลู่เฉิงเวย
ฉู่ยี่ได้ยิน ปลายคิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย
เขาก้มลงมอง ในความมืด ใบหน้าเย็นชาของลู่ชิวหราน ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่หาได้ยาก
เด็กสาวคนนี้เปลี่ยนไปไม่น้อยตั้งแต่ครั้งก่อนที่เจอกัน
ครั้งก่อนเจอเธอ ยังเป็นพวกขี้เศร้า อ่อนไหวและเกลียดชังโลก
ตอนนี้เจอกันอีกครั้ง กลับฉลาดขึ้น รู้จักตีสนิท เกาะแข้งเกาะขาเป็นแล้ว
สวีอันเฉิงและพวกพ้อง ไม่รู้จักฉู่ยี่
แต่ตอนนี้ ลู่ชิวหรานก็ตะโกน "พี่ฉู่" ออกมา กลับเห็นอีกฝ่ายยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง ท่าทางสุขุมไม่รีบร้อน ทำให้พวกเขาหวั่นใจ
สวีอันเฉิงกำลังทำเรื่องไม่ดี เดิมก็รู้สึกผิดอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งสับสนเล็กน้อย
เขาอยากข่มอีกฝ่ายด้วยอำนาจโดยสัญชาตญาณ
"แกเป็นใคร?"