ในคลิปวิดีโอ จมูกของหลินหนั่วยังคงพันด้วยผ้ากอซ น้ำมูกและน้ำตาปรอะเปื้อนทั่วใบหน้า ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เขาทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างน่าอนาถ เบื้องหลังคือเท้าของเหล่าอัลฟ่าที่ก้าวเข้ามาในเฟรมทีละคู่
“เสี่ยวโน่ว!!” หลินมู่ร้องเสียงหลงเกือบจะเป็นลม
บิดาหลินแย่งโทรศัพท์ไป กดโทรกลับตามหมายเลขที่ส่งคลิปมาในทันที
สายถูกต่ออย่างรวดเร็ว
ยังไม่ทันที่เขาจะปริปาก เสียงสะอื้นไห้อย่างสิ้นหวังของหลินหนั่วกับเสียงเอาหัวโขกกับพื้นก็ดังมาจากปลายสาย
“ผมผิดไปแล้ว... ขอโทษครับ ผมผิดไปแล้ว... ผมไม่กล้าอีกแล้ว... ฉู่ยี่ ขอโทษ ขอโทษจริง ๆ...”
บิดาหลินสูดลมหายใจลึก ระงับโทสะเอาไว้ เอ่ยเสียงทุ้มว่า “เถ้าแก่ฉิน ทำถึงขนาดนี้ มันเกินไปหน่อยไหม?”
ปลายสายนั้น มีเสียงผู้ชายยิ้ม ๆ ดังมา
“ขอโทษครับท่านประธานหลิน เถ้าแก่ฉินไม่อยู่ครับ”
“ผู้ช่วยเจียง...” บิดาหลินกัดฟันพูด
ผู้ช่วยเจียงหัวเราะเบา ๆ “คุณชายของท่านดูจะชอบเล่นเกมแบบนี้มาก เราเลยเชิญให้มาร่วมสนุกกันหน่อยน่ะครับ”
“รู้ไหมว่าที่แกทำนี่มันผิดกฎหมาย!” บิดาหลินตวาดเสียงกร้าว
“ก็คงงั้นมั้งครับ” ผู้ช่วยเจียงน้ำเสียงไม่เปลี่ยน
บิดาหลินหลับตาลง ความรู้สึกหมดหนทางเอ่อท้นขึ้นมาในอก
เขารู้ว่าตัวเองพูดประโยคที่ไม่มีความหมายอะไร
ในสหพันธ์ ไม่สิ ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม กฎกติกาย่อมมีไว้เพื่อคุมคนอ่อนแอเท่านั้น