ฉู่ยี่ค่อย ๆ ฟื้นขึ้น
แสงอาทิตย์ส่องทะลุม่าน สว่างไสวไปทั้งห้อง
เขามองสภาพแวดล้อมรอบตัว แววตาเลื่อนลอย
ความทรงจำเมื่อคืนเหมือนกระแสน้ำที่แตกกระจาย หลั่งไหลเข้ามาอย่างเชี่ยวกราก ทำให้เขาพูดไม่ออกชั่วขณะ
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นไม่ไกล
"ตื่นแล้ว? มากินข้าว"
ฉู่ยี่ได้ยินเสียงนี้ ร่างกายชะงักเล็กน้อย ค่อย ๆ เอียงศีรษะไปมอง
ฉินชวนฉือนั่งอยู่บนโซฟา บนโต๊ะน้ำชาตรงหน้าเขา มีอาหารจัดเต็มมากมาย
ฉู่ยี่เงียบไปครู่นึง ค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ในจังหวะที่ขยับตัว คิ้วก็ขมวดขึ้นทันที
ร่างกายถูกทำความสะอาดอย่างพิถีพิถัน แต่ความรู้สึกไม่สบายกายด้านหลังยังคงชัดเจน
ในฐานะอัลฟ่า เขาตกเป็นฝ่ายถูกกระทำ ถูกพลิกตัวไปมาตลอดทั้งคืน (ฉันแค่บรรยาย ไม่ได้มีเจตนาอื่น ขอบคุณ)
แม้เขาจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อทุกอย่างเกิดขึ้นจริง ความรู้สึกนั้น สุดท้ายก็ซับซ้อน
สัญชาตญาณของร่างกายกรีดร้องต่อต้าน แต่เขาก็ต้องยอมรับว่า ในบางจังหวะของเมื่อคืน เขาจมดิ่งอยู่ในกลิ่นหิมะนั้นจริง ๆ
ฉินชวนฉือเห็นเขาไม่ยอมขยับสักที มุมปากก็ยกยิ้ม
"เป็นไง ศักดิ์ศรีถูกทำลายเหรอ?"
ฉู่ยี่ปรายตามองฉินชวนฉือ แววตาเรียบเฉย ดูเหมือนจะเห็นว่าการยั่วโมโหกะทันหันของฉินชวนฉือน่าเบื่อมาก
เขาเปิดผ้าห่ม ค่อย ๆ ลงจากเตียง
บนหัวเตียง มีเสื้อผ้าชุดใหม่พับวางอยู่