ฉินชวนฉือยืนอยู่ริมถนน มองฉู่ยี่พูดคุยกับเจ้าของร้าน สายตากวาดผ่านป้ายราคาเลอะน้ำมันเหนือแผง
ไม่กี่หยวนไปจนถึงสิบกว่าหยวน...
เขาเบนสายตากลับมามองฉู่ยี่
อีกฝ่ายเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังมือของเจ้าของร้านที่พลิกแป้งโดว์ ในแววตาฉายความคาดหวัง
ฉินชวนฉือแปลกใจ "ของนี้ อร่อย?"
ไม่ทันที่ฉู่ยี่จะตอบ เถ้าแก่ก็ส่งเสียงขึ้นก่อนดังกังวาน
"เฮ้ย รับรองว่าอร่อย! ข้าอย่างข้าเฒ่าหวัง เปิดร้านอยู่ตรงนี้เกือบสิบปีแล้ว ลูกค้าประจำเพียบ!"
ฉินชวนฉือได้ยิน สายตาก็จับไปที่จอปิ่งกว่อจึที่เฒ่าหวังกำลังทำ
แป้งถูกเกลี่ยจนบาง ตอกไข่ โรยต้นหอม กลิ่นหอมระเบิดออกมาในอากาศ
เขาเงียบไปสองวินาที แล้วพูดว่า "ผมขอหนึ่งด้วย เหมือนของเขา"
เถ้าแก่ "ได้เลยครับ! สองท่านรอสักครู่!"
มือเถ้าแก่รวดเร็ว แผ่แป้ง ทาซอส ใส่ไส้ พับ ครบจบในพริบตาดั่งสายน้ำไหล!
ไม่นานเพียงเจ็ดแปดนาที จอปิ่งกว่อจึร้อนฉ่าสองห่อก็ถูกส่งมา
ฉินชวนฉือกำลังจะหยิบมือถือจ่ายเงิน
"ติ๊ง! รับเงิน 26 หยวน"
เสียงประกบดังขึ้น ฉินชวนฉือชะงัก เงยหน้ามองก็เห็นฉู่ยี่เก็บมือถือเรียบร้อยแล้ว
ทั้งสองถือจอปิ่งกว่อจึของตน เดินคลอไปตามผู้คน
ฉู่ยี่ไม่ยี่หระอะไร เขาไม่ได้กินของแบบนี้มานานแล้ว เมื่อกี้ได้กลิ่นหอม ก็โดนยั่วต่อมอยาก