หลายวันต่อจากนั้น ฉู่ยี่ไม่เคยเจอฉินชวนฉืออีกเลย
วันเวลาราวกับกลับคืนสู่เส้นทางเดิม ทุกสิ่งดูไม่ต่างอะไร นอกจากความอัดอัดในอกที่อธิบายไม่ถูกนั้น
จนกระทั่งหกวันผ่านไป วันหยุดก็มาถึง
แม้จะออกนอกเขตคฤหาสน์ไม่ได้ แต่นอนกลิ้งอยู่ในหอพักทั้งวันก็หอมหวานไม่น้อย
โจวอู๋ไม่ต้องคิดอะไร หลับยาวจนตะวันโด่ง
ฉู่ยี่ข้างๆ ก็ไม่ต่างกัน
กลางทางเขาตื่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง แต่ในเช้าตรู่ของฤดูหนาว ใครๆ ก็เข้าใจดี ไม่มีใครหนีพ้นผ้าห่มอุ่นๆ ได้
ฉู่ยี่ขยับตัวนิดหน่อย เปลี่ยนท่า แล้วก็จมสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง
“ก๊อก ก๊อก”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ไม่เบาไม่ดัง
ไม่มีใครขานรับ
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
คนข้างนอกเคาะอีกหลายครั้ง
ผมของโจวอู๋ตั้งชี้ราวกับเสาอากาศ เขางัวเงียลืมตาขึ้นนิดหนึ่ง ชำเลืองมองเตียงข้างๆ
ฉู่ยี่ห่มผ้ามิดชิด ไม่ขยับเขยื้อน เห็นชัดว่าเข้าสู่โหมดจำศีลแล้ว
โจวอู๋จำต้องลุกขึ้นอย่างยอมจำนน ขยี้ตา แล้วลากเท้าเดินมาที่ประตู
ใครกันเนี่ย จริงๆ เลย…
ประตูเปิดออก ใบหน้าที่หล่อเหลาเกินเหตุก็ปรากฏตรงหน้า
โจวอู๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง ขยี้ตาอย่างแรง คิดว่าตัวเองยังฝันอยู่
พอเห็นชัดว่าใครมา เจ้าง่วงก็ปลิวหายเป็นปลิดทิ้ง
เขาเกาหมับที่ชุดนอนลายแพทริกสตาร์ของตนอย่างเก้อเขิน
“เอ่อ… เถ้าแก่ฉิน?”
สีหน้าของฉินชวนฉือไม่ต่างจากปกติ สายตาข้ามผ่านเขาไปยังด้านในหอพัก