ฉู่ยี่หัวเราะ
"จะแกล้งหรือเปล่า ดูจากจ้าวซือซือก็รู้"
"ถึงฉันจะเพิ่งรู้เรื่องตระกูลลู่วันนี้ แต่ฉันเดาว่า ตั้งแต่คุณกลับมาจนถึงตอนนี้ ลู่เฉิงเวยต้องไม่เคยทำร้ายคุณแน่"
ลู่ชิวหรานเงียบไปนาน
"ตอนนี้เธอไม่ได้ทำร้ายฉัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าต่อไปเธอจะไม่ทำ"
"โอ้โห"
ดื้อจริงนะ
ฉู่ยี่ได้ยินก็หลับตาลง
"ในใจคุณปักใจเชื่อว่าเธอเป็นคนไม่ดีแล้ว ต่อให้คนอื่นพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์"
"…"
ลู่ชิวหราน: "แต่ถ้าเธอไม่ล้มเหลว แล้วฉันจะเอาตำแหน่งของฉันคืนได้ยังไง? พ่อแม่แท้ๆ ของฉัน พวกท่านคงไม่เข้าข้างฉัน… ต่อให้คุณพูดถูก เธอดีจริง แต่แบบนี้แหละ ฉันยิ่งต้องทำอะไรสักอย่างไม่ใช่เหรอ?"
บุหรี่มวนหนึ่งหมดถึงก้น
ฉู่ยี่ขยี้ก้นบุหรี่ทิ้ง มองปลายบุหรี่ที่เหลืออยู่ในมือ
"บุหรี่ฉันหมดแล้ว จะไปแล้ว"
"ที่เหลือคือคำพูดสุดท้ายที่ฉันจะบอกคุณได้"
เขาหยุดเล็กน้อย เสียงในสายลมหนาวชัดเจนเป็นพิเศษ
"คุณควรทำอะไรสักอย่างจริง แต่ไม่ใช่เรื่องแบบวันนี้แน่"
"ลู่ชิวหราน ฉันบอกแล้วว่าคุณได้เปรียบกว่าลู่เฉิงเวยมาก"
"คุณเป็นอัลฟ่า ตอนนี้เป็นอัลฟ่าคนเดียวของตระกูลลู่ คุณมีสายเลือด วงศ์ตระกูลสูงศักดิ์ก็ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ พวกเขาไม่มีทางทิ้งคุณ ในอนาคตสิ่งที่คุณได้จะต้องมากกว่าลู่เฉิงเวยแน่นอน"
"คุณควรดีใจที่แผนคืนนี้ของคุณไม่สำเร็จ ทุกอย่างยังมีโอกาสกลับตัว"