คิดมาถึงตรงนี้ หลินอวี่เฉิงก็สูดหายใจลึก มองไปที่ฉินชวนฉือ
ฉินชวนฉือคนนี้เขาไม่ได้รู้จักลึกซึ้ง แต่จากท่าทีที่ฉินชวนฉือเคยเล่นงานบ้านอื่นมา การที่จัดการหลินเสี่ยวหนานกับหลินหนั่วไปแล้ว ก็ไม่ได้แปลว่าฉินชวนฉือจะไม่ถือโทษตระกูลหลินต่อไป
หลังจากฉินซื่อหยุดโจมตีกลุ่มบริษัทหลิน กลุ่มบริษัทหลินก็ยังคงก้าวไม่เดินในเมืองหลวง แค่นี้ก็บ่งบอกอะไรได้มาก
คู่ค้าหลายเจ้ามีปฏิกิริยากำกวม โปรเจกต์ใหม่ก็ติดขัดไปทุกทาง
เขาต้องลงมือทำอะไรสักอย่างแล้ว
ทำไมฉินชวนฉือถึงเล่นงานตระกูลหลิน? สาเหตุก็มีแค่เรื่องเดียว ฉู่ยี่
งั้นเขาก็ไปขอโทษฉู่ยี่ ก้มหัวให้ ยอมนอบน้อม!
ไม่อายหรอก!
แต่แค่นี้จะพอไหม?
ไม่พอแน่!
ฉู่ยี่อาจไม่ถือสา แต่ก็ทนไม่ได้ที่ต้นสนที่ไม่เคยออกดอกมาสามสิบปีจู่ๆ เกิดอาลัยรักใครขึ้นมา
เขาต้องมอบ "หนังสือสวามิภักดิ์" ที่มีน้ำหนักมากพอ บอกให้ฉินชวนฉือรู้!
ข้า ไม่ใช่ศัตรู!
"แน่นอน ถ้าแค่แอบชอบอยู่ฝ่ายเดียว เรื่องคงไม่ลุกลามถึงขั้นนั้น"
"ที่หลินหนั่วทำไป นอกจากข้อบกพร่องส่วนตัวแล้ว ปัจจัยสำคัญกว่านั้นคือ เขาถูกอีกคนหนึ่งชักใย"
หลินอวี่เฉิงหยุดนิดหนึ่ง แล้วเอ่ยชื่อหนึ่งออกมา
"ไป๋จือฉี"
"คนนี้ ท่านประธานฉินน่าจะรู้จักนะ?"
รู้จัก?
แค่รู้จักเสียที่ไหน
ฉินชวนฉือสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ความสงบถูกทำลาย แววตาฉายแวบแห่งความเย็นเยียบ
ในรายงานสอบสวนที่เจียงเฟิงเคยเสนอมา บทบาทของไป๋จือฉีนั้นงดงามเหลือเกิน
เขาเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในยุคไฮสคูลอันหม่นหมองของฉู่ยี่ เป็นคนเดียวที่เคยมอบความหวังดีและไออุ่นแก่ฉู่ยี่