การเดินทางไปทำงานที่ประเทศ G ของฉินชวนฉือมาถึงวันสุดท้ายอย่างรวดเร็ว
สำหรับฉู่ยี่ หนึ่งเดือนนี้ราวกับหนึ่งศตวรรษ
เขาทนอยู่ต่อไปอีกสักวินาทีก็ไม่ไหวแล้ว
ดังนั้นเมื่อคืนก่อน เขาจึงเก็บข้าวของของตัวเองเรียบร้อย รอแค่ช่วงบ่ายที่งานของฉินชวนฉือเสร็จ แล้วก็จะได้ออกเดินทางกลับสหพันธ์ทันที
แต่ช่วงเวลาระหว่างนี้ ฉู่ยี่ก็ไม่มีอะไรทำ
เขานอนเล่นโทรศัพท์บนเตียงอย่างเบื่อหน่าย
หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบ สั่นสองครั้ง
เขาเปิดอ่าน ก็เห็นข้อความจากสวีหมั่ง
[สวีหมั่ง: นายกลับมาวันนี้ใช่ไหม?]
ฉู่ยี่ปลายนิ้วเคาะบนหน้าจอ
[อืม มีอะไรหรือ?]
[สวีหมั่ง: โยวโยวตอนนี้อยู่ที่กองถ่ายละคร พรุ่งนี้ฉันอยากไปเยี่ยมหน่อย นายไปกับฉันทีสิ]
โยวโยว
พอเห็นสองคำนี้ ในหัวของฉู่ยี่ก็ปรากฏภาพเด็กหญิงตัวน้อยที่มัดผมแกละคู่ ยิ้มแล้วตาหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
โยวโยวเป็นลูกสาวของสวีหมั่ง
หกปีก่อน สวีหมั่งหย่ากับภรรยาเก่า โยวโยวจึงอยู่กับแม่
ลองนับเวลาดู เด็กคนนั้นตอนนี้ก็อายุสิบสองแล้ว
ฉู่ยี่กำลังคิดอยู่ ในกล่องข้อความ สวีหมั่งก็ส่งข้อความมาอีก
[สวีหมั่ง: ทำไมเงียบไปล่ะ?คุณฉินมีธุระอะไรหรือ?]
มองข้อความนี้ ฉู่ยี่เหมือนมองทะลุหน้าจอ เห็นภาพสวีหมั่งกอดโทรศัพท์ด้วยสีหน้ากังวล
เขาอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้
ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมโยวโยวถึงไปแสดงละคร แต่ฉู่ยี่พอจะเดาออกว่า ทำไมสวีหมั่งถึงต้องลากเขาไปด้วย