เก็บงำความรู้สึกผิดแปลกเอาไว้จนกินอาหารมื้อนี้เสร็จ
เมื่อเทียบกับฉู่ยี่ที่จิตใจเต็มไปด้วยความกังวล ฉินชวนฉือกลับดูร่าเริงกว่ามาก
กลับมาถึงห้องสวีทของโรงแรม ฉินชวนฉือถอดเสื้อนอกออก โยนทิ้งไว้บนโซฟาตามอำเภอใจ ไม่รอให้ฉู่ยี่ถอนตัวจากห้วงความคิดเรื่องอาหารเย็น ก็เอ่ยปากขึ้นช้า ๆ
“ไปอาบน้ำ”
ฉู่ยี่ชะงักการเคลื่อนไหว หันไปมองฉินชวนฉือ
ที่ว่าอิ่มท้องแล้วย่อมคิดถึงกามารมณ์
ผ่านไปกว่ายี่สิบวัน ในที่สุดฉินชวนฉือก็งัดไม้ตายออกมาใช้
ฉู่ยี่เองก็เข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของฉินชวนฉือในทันที
ไม่ได้พูดอะไรให้มากความ ฉู่ยี่หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำ
ตอนนี้ท่าทีของเขาต่อเรื่องแบบนี้สงบนิ่งลงมาก
จะว่าไปแล้วก็...
อยู่ในการคาดหมาย
เพราะนี่นับว่าเป็นจุดประสงค์หลักที่ฉินชวนฉือยืนกรานจะพาเขามายังประเทศจี หากฉินชวนฉือไม่ทำอะไรเลย ฉู่ยี่กลับจะรู้สึกแปลกใจเสียด้วยซ้ำ
ผลัดกันอาบน้ำ
ฉู่ยี่นั่งอยู่ริมเตียง มองฉินชวนฉือที่ห่อตัวด้วยผ้าขนหนูเดินออกมา แววตาสั่นไหวเล็กน้อย
ฉินชวนฉือยิ้มให้ฉู่ยี่ แสงไฟจากโคมหัวเตียงสีส้มสลัวตกกระทบร่างเขา วาดเส้นสายกล้ามเนื้อที่เรียบลื่น กระชับ และแข็งแกร่งให้ปรากฏ
ภูมิฐานแฝงพละกำลัง... อีกทั้งยังเปี่ยมด้วยความดิบเถื่อน
ฉู่ยี่เบนสายตาหนี ปลดผ้าขนหนูออกตามอำเภอใจ
อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้น
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ
หลังผ่านการทำเครื่องหมายและสัมผัสกันมานับครั้งไม่ถ้วน ร่างกายของเขากับฉินชวนฉือก็ยิ่งเข้ากันได้ดี
หากไม่นับอุปสรรคทางใจเล็กน้อยเรื่องที่เป็นอัลฟ่าแต่ต้องอยู่ข้างล่าง...
ฉู่ยี่จำต้องยอมรับว่าเขารู้สึกเสียวซ่าน
และเมื่อเสียวซ่านแล้ว เขาก็เต็มใจร่วมมือกับฉินชวนฉือ
ทว่า ในจังหวะที่ฉู่ยี่คิดว่าครั้งนี้จะจบลงด้วยการโหมกระหน่ำประสาทสัมผัสขั้นสูงสุดอีกครั้งเหมือนทุกที...
เหตุผิดคาดก็บังเกิด!
"!"
เจ็บ!
สีหน้าอดกลั้นของฉู่ยี่เปลี่ยนไปในพริบตา ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันใด!
มันสมองที่ถูกกลิ่นหิมะแทรกซึมจนมึนงงได้สติตื่นตัวในชั่วขณะนี้!
รวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมดไว้ที่มือ เขาคว้าคอฉินชวนฉือไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ ใช้พลังทั้งหมดที่มีเหวี่ยงอีกฝ่ายออกไป!
"ตึง!"
ฉินชวนฉือล้มถลาไปด้านหลังดังเสียงกระแทกทึบ