"ในที่สุดก็มาถึงเสียที"
ตลอดเส้นทางขึ้นเหนือ ผู้คนยิ่งหาได้ยากขึ้นเรื่อย ๆ สัตว์ป่าออกหากินบ่อยขึ้น อากาศก็เย็นลงมากเช่นกัน
แม้จะเป็นเพียงเวลาสั้น ๆ หนึ่งเดือน กองเกวียนก็ยังต้องพบกับความยากลำบากอย่างยิ่ง
ริชาร์ดยืนมองไปรอบ ๆ จุดที่กองเกวียนหยุดอยู่คือทุ่งหญ้าผืนหนึ่ง หญ้าเจริญงอกงามมาก เสียงแมลงร้องไม่ขาด บางครั้งก็เห็นจิ้งหรีดหัวโตสีเขียวปนเทากระโดดสูงถึงสามฟุต
ทางทิศตะวันตกเป็นป่าสน ลำธารใสไหลจากเหนือลงใต้ช้า ๆ แบ่งทุ่งหญ้ากับป่าสนออกจากกันพอดี
ทางทิศตะวันออกก็เป็นป่าเช่นกัน ที่แห่งนี้มีต้นไม้มากมายเป็นพิเศษ ทั้งสูงใหญ่
ริชาร์ดหันกลับมา มิกี้ที่อยู่ไม่ไกลกำลังจัดให้ข้าแผ่นดินขนของลงจากหลังม้าเทียม
ตลอดทางยังถือว่าโชคดี ไม่เจอโจรผู้ร้ายปล้นเส้นทาง มีข้าแผ่นดินตายเพียงสองคน ทหารแสนมีค่าและคนรับใช้ผู้ภักดีไม่บาดเจ็บล้มตาย
"นายท่าน จะเดินทางต่อหรือไม่เจ้าคะ?" แมรีสาวใช้เดินเข้ามา ผู้ที่ในปราสาทมักใส่ใจรูปลักษณ์ความเป็นระเบียบเรียบร้อย ตอนนี้ตัวเธอสกปรกมอมแมม ผมยุ่งเหยิงราวกับรังนก ดูละม้ายคล้ายผู้ลี้ภัยหนีภัยจริง ๆ
"ไม่ไปต่อแล้ว"
ริชาร์ดส่ายหน้า ไม่เพียงแต่คนอื่นจะรู้สึกเหนื่อยล้าและไม่อยากไป เขาเองก็ไม่อยากขึ้นเหนือต่อไปอีกเช่นกัน
"ให้มิกี้จัดคนไปตัดไม้ ก่อเพิงง่าย ๆ สักสองสามหลังก่อน ให้ทหารระวังสถานการณ์รอบข้างไว้ด้วย ที่นี่สัตว์ป่าไม่น้อย"
ริชาร์ดพูดพลางมองหาสถานที่ที่เหมาะสม ในมือเขายังมีการ์ดอาคาร กระท่อมนักล่าชำรุด
"เอาตรงนี้แหละ"
ณ จุดหนึ่งใกล้หน้าผา ริชาร์ดหยุดลง หยิบการ์ดอาคาร กระท่อมนักล่าชำรุด ออกมา
ริชาร์ดท่องในใจ "วาง"
การ์ดสีเขียวในมือกลายเป็นแสงสีขาวพุ่งไปยังพื้นที่ว่างตรงหน้า จากนั้น ณ ที่ว่างนั้นก็มีหมอกขาวลึกลับปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า
ประมาณห้านาทีผ่านไป หมอกขาวค่อย ๆ จางหาย โครงสร้างอาคารหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในสายตาของริชาร์ด
กระท่อมนักล่าไม่ใหญ่โต เมื่อเทียบกับปราสาทของบารอนแล้ว แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
จากภายนอก นี่เป็นเพียงบ้านไม้ ยังเป็นบ้านไม้ที่ทรุดโทรมมาก ความสูงประมาณสามเมตร พื้นที่ไม่เกิน 70 ตารางเมตร
ใช้จิตสำนึกตรวจสอบ แถบข้อมูลหนึ่งก็ผุดขึ้นมา
[ชื่อ: กระท่อมนักล่าชำรุด]
[ระดับ: หนึ่งดาว]
[คุณภาพ: เขียว]
[การป้องกัน: 15]
[ความทนทาน: 2000/2000]
[คำอธิบาย: กระท่อมนักล่าที่สร้างมานานกว่าสิบปี ตอนนี้ทรุดโทรมมาก การป้องกันต่ำ แต่พอจะอาศัยอยู่ได้ ภายในกระท่อม การทำกิจธุระที่เกี่ยวข้องกับนักล่าจะได้รับประสบการณ์เพิ่มขึ้น 10%]
ปิดแถบข้อมูล เมื่อริชาร์ดผลักประตูไม้ เสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดชวนเสียวฟันก็ดังขึ้น
แต่สภาพภายในบ้านไม้ทำให้ริชาร์ดประหลาดใจพอสมควร ภายในไม่ได้ว่างเปล่า รู้สึกได้ถึงความครบครันแม้จะเล็กดั่งนกกระจอก
บ้านไม้แบ่งออกเป็นสองห้อง ห้องซ้ายใกล้ประตูไม้ที่สุดมีหลุมไฟ ส่วนไกลออกไปมีโต๊ะตัวหนึ่งกับชั้นไม้หนึ่งชุด รวมกันแล้วนับเป็นห้องรับแขก
บนโต๊ะวางมีดหนังสัตว์ ส่วนชั้นไม้วางธนูหนึ่งคัน แล่งธนูหนึ่งข้าง ลูกธนูยี่สิบดอก
อีกห้องเป็นห้องนอน ส่วนใหญ่เป็นเตียงไม้ที่ก่อขึ้นจากไม้ซุง ปูด้วยผ้าห่มที่ทำจากหนังสัตว์นานาชนิด ไม่หนานัก
ริชาร์ดหยิบธนูจากชั้นไม้ออกมา ไม่มีระดับดาว เป็นเพียงธนูนักล่าธรรมดา
แต่ที่ริชาร์ดใช้อยู่ตอนนี้ก็เป็นธนูที่ไม่มีระดับดาวเช่นกัน ธนูที่มีมาในกระท่อมนักล่าดีกว่าของเขา
"ไม่เลว"
รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของริชาร์ด ถึงแม้เขาจะมีความเข้าใจเกี่ยวกับความมหัศจรรย์ของการ์ดอยู่บ้าง แต่ครั้งนี้ก็ยังทำลายความประทับใจเดิมของเขาอีกครั้ง
กลับมาที่ค่าย ริชาร์ดเห็นเพียงมิกี้กำลังยุ่งอยู่กับการดูแลม้า ข้าแผ่นดินกับทหารไปตัดไม้กันหมดแล้ว กำลังคนไม่พอ เขาจึงต้องทำงานนี้เอง
ตลอดหนึ่งเดือนของการเดินทาง ม้าเทียมสี่ตัวผอมลงไม่น้อย ช่วงนี้ต้องเลี้ยงให้ดี ๆ
เมื่อถึงเวลาถากถางพื้นที่เพาะปลูก ม้าเทียมทั้งสี่ก็ต้องมีบทบาทสำคัญอีกครั้ง ม้าเทียมหนึ่งตัวอย่างน้อยเทียบเท่าแรงงานข้าแผ่นดินสิบกว่าคน
อีกด้านหนึ่ง แมรี่กำลังตรวจนับเสบียงในค่าย ส่วนใหญ่เป็นเครื่องมือต่าง ๆ กับของกิน
ในนั้นของกินสำคัญเป็นพิเศษ หากเกิดทุพภิกขภัยขึ้นมา ทั้งค่ายก็ต้องแตกสลาย
"นายท่าน ตอนนี้เรายังเหลือแป้งสิบแปดถุง เนื้อแห้งหนึ่งร้อยห้าสิบปอนด์ และขนมปังดำสองร้อยเจ็ดสิบก้อน"
แป้งกับเนื้อแห้งคืออาหารของริชาร์ดกับคนรับใช้สองคน ส่วนอาหารของข้าแผ่นดินมีเพียงขนมปังดำ ขนมปังดำหนึ่งก้อนยาวถึงหนึ่งเมตร ปกติพอให้ข้าแผ่นดินสิบคนกินได้หนึ่งวัน
ส่วนทหารได้รับการดูแลดีกว่าข้าแผ่นดินหน่อย ได้กินขนมปังดำเป็นสองเท่าของข้าแผ่นดิน และได้เนื้อแห้งบ้าง
"ตามอัตราการใช้ระหว่างเดินทาง อาหารเหล่านี้พอเลี้ยงค่ายไปจนถึงฤดูหนาวปีนี้
แต่ดูจากเวลาแล้ว พอถากถางพื้นที่เพาะปลูกเสร็จ ก็คงไม่ทันปลูกข้าวสาลีแล้ว"
สีหน้าแมรี่จริงจัง
"ไม่ จัดอาหารไม่ได้แบบตอนเดินทาง การบุกเบิกเป็นงานหนัก ใช้แรงมาก กินก็ต้องมาก
เปลี่ยนจากวันละสองมื้อเป็นสามมื้อ ปริมาณแต่ละมื้อเพิ่มขึ้นห้าในสิบ"
ริชาร์ดส่ายหน้า ไม่ใช่เพราะเขาเห็นใจข้าแผ่นดิน ตั้งแต่เกิดจนโต สิบแปดปีแห่งการเติบโตทำให้เขาปรับตัวเข้ากับฐานะและทัศนคติของชนชั้นสูงได้นานแล้ว
เขาเพียงกลัวข้าแผ่นดินทำงานหนักจนตาย ที่นี่หาคนยาก และกำลังของข้าแผ่นดินก็ส่งผลต่อการก่อสร้างอาณาเขต
"ถ้าเป็นเช่นนี้ เสบียงของค่ายจะพอเพียงถึงปลายฤดูร้อนปีนี้เท่านั้น" แมรี่สีหน้ากังวล
"ไม่ต้องกังวลมากนัก ในป่ารกร้างนี้จะขาดอาหารได้อย่างไร" ริชาร์ดในใจก็หวั่น ๆ อยู่บ้าง แต่ยังทำสีหน้าปกติ ปลอบโยนอีกฝ่าย
ใครจะตื่นตระหนกก็ได้ แต่เขาทำไม่ได้
เวลาเคลื่อนผ่านมาถึงยามสนธยาโดยเร็ว
ฝีมือของข้าแผ่นดินยังถือว่ารวดเร็ว บนทุ่งหญ้ามีเพิงซอมซ่อสองหลังปรากฏขึ้น
ตัวโครงสร้างหลักทำจากท่อนไม้ห้าท่อน ท่อนหนึ่งทำหน้าที่เป็นคาน อีกสี่ท่อนแบ่งเป็นสองกลุ่ม ปักลงดินเป็นรูปตัวแปด หัวท่อนผูกติดกับคานนั้น จากภายนอกดูเป็นสามเหลี่ยมปริซึมวางนอน
ด้านข้างใช้กิ่งไม้ที่เหมาะสม วางซ้อนกันทีละอัน ตรวจดูให้แน่ใจว่าไม่มีช่องใหญ่เกินไป puis ปูด้วยใบไม้และหญ้าแห้งอุดช่องว่าง ตามด้วยโรยดินอัดใบไม้กับหญ้าแห้งให้แน่น สุดท้ายปูใบไม้และหญ้าแห้งอีกชั้น
ในแง่การป้องกัน เพิงนี้แทบไม่มีการป้องกันเลย ไม่ต้องพูดถึงหมี แม้แต่หมาป่าตัวเดียวก็สามารถตะปบจนพังได้
สิ่งเดียวที่พอพูดได้คือกันลมหนาวได้ และตอนฝนตกไม่ต้องเปียกปอนจนกลายเป็นไก่จมน้ำ
ใกล้เพิงมีกองไฟสองกอง ทั้งข้าแผ่นดินและทหารไม่มีใครอยากเข้าไปนอนในเพิง ที่นั่นไม่มีไฟ หนาว
พวกเขานั่งล้อมกองไฟ ข้าแผ่นดินกลุ่มหนึ่ง ทหารกลุ่มหนึ่ง
ส่วนริชาร์ด เขานอนในกระท่อมนักล่า มิกี้และแมรี่นอนบนพื้นคนละห้อง
เทียบไม่ได้กับชีวิตอันสุขสบายในปราสาท แต่เทียบกับชีวิตการเดินทางก่อนหน้านี้ ก็ถือว่าดีขึ้นมากอย่างไม่ต้องสงสัย
หอนฮู่!
ยามเย็น เสียงหมาป่าป่าก็หอนดังขึ้นใกล้ค่าย เสียงแหลมเศร้าและทำให้หวั่นวิตก
"นายท่าน ข้างนอกมีหมาป่าหอนเจ้าค่ะ" แมรี่พูดเสียงเบาบนพื้น
"อืม ไม่ต้องกังวล มีทหารอยู่ ค่ายจะไม่เป็นไร" ริชาร์ดตอบไปเรื่อยเปื่อย เขาไม่มีแผนจะออกไป ข้างนอกไปก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร เว้นเสียแต่ว่าหมาป่าจะบุกมาจริง ๆ จำนวนมาก
และเขาฟังออก เสียงหมาป่าหอนฟังดูน่ากลัว แต่จริง ๆ แล้วอยู่ไกลจากที่นี่มาก แทนที่จะกังวลจนคิดไปเอง ก็ควรปล่อยสมองว่าง ๆ นอนหลับดีกว่า พรุ่งนี้ยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก