ตลอดทั้งคืนไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้น
ทุกคนในค่ายนอนไม่ค่อยหลับ ข้าแผ่นดินและทหารต่างมีวงแหวนใต้ตา ตอนกินอาหารเช้าต่างก็หาวไม่หยุด
แม้จะมีคนเฝ้ายามในยามค่ำคืน แต่หลังจากได้ยินเสียงหมาป่าหอน ก็มีคนไม่กี่คนที่ใจใหญ่พอจะนอนหลับได้อย่างสบายใจ
“มิกี้”
ริชาร์ดถือชามดินเผาขนาดเท่าฝ่ามือ ข้างในมีเกี๊ยวแป้งลอยขึ้นลงสองสามชิ้น และผักป่าที่หาได้จากละแวกนั้น รสชาติไม่อาจเอ่ยปากชมได้ แต่อย่างน้อยก็สะอาดและอิ่มท้อง
เขาถือชามด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วโบกมือเรียก
“ท่านลอร์ด ท่านมีอะไรจะสั่งหรือไม่?” มิกี้ซึ่งกำลังแจกขนมปังดำให้ข้าแผ่นดินได้ยินเข้า ก็รีบวางเครื่องมือในมือแล้ววิ่งเข้ามา
“วันนี้สร้างเพิงเพิ่มอีกสามหลัง พอจะมีห้าหลัง เวลาฝนตกพวกเขาจะได้เบียดเสียดกันไม่ต้องตากฝนจนป่วย
สร้างเพิงเสร็จแล้ว ก็สร้างรั้วไม้รอบหนึ่งก่อน ล้อมรอบบริเวณไว้ ใช้เวลาไม่นาน
เมื่อวานเจ้าก็ได้ยินแล้ว มีหมาป่าอยู่แถวนี้ บอกให้ข้าแผ่นดินระวังตัวตอนไปตัดไม้ด้วย”
ริชาร์ดชี้ไปที่พื้นดินใกล้ๆ เพื่อกำหนดตำแหน่งสำหรับสร้างเพิงและรั้ว
“ได้เลย ท่านลอร์ด ท่านช่างเมตตาเหลือเกิน ถึงได้เป็นห่วงพวกโง่เขลาเหล่านั้น”
มิกี้ไม่หวงคำชม ถ้าเป็นเขาเอง เขาจะให้ข้าแผ่นดินไปปรับปรุงไร่นาก่อนถึงจะคุ้มค่า
เขาไม่แยแสว่าข้าแผ่นดินจะมีบ้านอยู่หรือไม่ หรือจะถูกสัตว์ร้ายคาบไป
ข้าแผ่นดินควรคิดว่าตนเองจะอุทิศอะไรได้บ้าง ไม่ใช่มัวแต่คิดว่าจะได้อะไรจากท่านลอร์ด
“ข้าแผ่นดินมีใครป่วยไหม?” ริชาร์ดแสดงความห่วงใยต่อข้าแผ่นดิน ในโลกนี้การป่วยไม่ได้หมายความว่ารักษาไม่ได้ แต่สำหรับค่ายที่ยากจนข้นแค้นเช่นนี้ แม้แต่ไข้หวัดเพียงเล็กน้อยก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาต้องเดินทางไปเยี่ยมยมโลก
“ตอนเช้าตรวจชื่อข้าพเจ้าได้ดูทีละคน ไม่มีใครป่วย ข้าพเจ้าทำตามที่ท่านสั่ง ห้ามพวกเขาดื่มน้ำเย็น ต้องต้มให้เดือดก่อนทุกครั้ง”
มิกี้โหดร้ายกับข้าแผ่นดิน แต่ก็ภักดีต่อริชาร์ด ปฏิบัติตามคำสั่งโดยไม่ลดหย่อน
ริชาร์ดพอใจ เขากลัวว่าข้าแผ่นดินจะปรับตัวกับสภาพอากาศที่นี่ไม่ได้ ซึ่งส่วนใหญ่มักเกิดจากจุลินทรีย์ต่างถิ่น ความร้อนสูงสามารถกำจัดจุลินทรีย์ในน้ำได้อย่างมีประสิทธิภาพ
เขาโบกมือ หมายให้มิกี้ไปแจกขนมปังดำและซุปผักให้ข้าแผ่นดินต่อไป
ซุปผักส่วนใหญ่ทำจากผักป่าที่ขุดได้แถวๆ นั้น ใส่เนื้อแห้งเล็กน้อยตามคำสั่งของริชาร์ด ใช้แช่ขนมปังดำให้อ่อน
ไม่เช่นนั้นขนมปังดำแข็งเหมือนหินอาจทำให้ฟันหักได้
สักพัก เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นเต็มดวง ข้าแผ่นดินก็เริ่มไปทำงาน
มิกี้ยังคงไปเลี้ยงม้าเทียม ส่วนแมรีอยู่เฝ้าของในค่าย
ส่วนริชาร์ดเตรียมไปสำรวจสภาพแวดล้อมรอบๆ ด้านหนึ่งเพื่อให้รู้สถานการณ์รอบตัว จะได้ไม่เป็นคนตาบอด อีกด้านหนึ่งเพื่อลองล่าสัตว์ เพิ่มอาชีพนายพรานของตน เพื่อเลื่อนขั้นเป็นสองดาวโดยเร็ว
สิ่งที่ต้องให้ความสำคัญเป็นพิเศษคือเสียงหมาป่าหอนเมื่อวานนี้ นี่คือภัยคุกคามใหญ่ของค่าย หากไม่หาทางจัดการ ข้าแผ่นดินและทหารในค่ายก็อย่าหวังว่าจะได้นอนหลับพักผ่อนอย่างสงบสุขอีก
ริชาร์ดพกธนูล่าสัตว์หนึ่งคัน ใช้ยิงสัตว์ในระยะไกล นอกจากนั้นยังพกดาบเหล็กหนึ่งเล่ม ใช้ป้องกันตัวเมื่อสัตว์ร้ายจู่โจม และใช้ตัดกิ่งไม้หนามกับพุ่มไม้ที่ขวางทางได้ด้วย
อีกทั้งเขาไม่ได้ออกคนเดียว นอกจากเขาแล้วยังมีทหารอีกสองคน
คนหนึ่งชื่อจอห์น หนุ่มอายุยี่สิบสาม ปี ครอบครัวเป็นพรานมาก่อน เป็นนักธนูเพียงคนเดียวในกองทหาร จัดได้ว่าเป็นผู้มีความสามารถพิเศษ
อีกคนชื่อบรู อายุใกล้เคียงกับจอห์น ส่วนสูงประมาณหนึ่งเมตรแปดสิบ เป็นคนที่ตัวใหญ่ที่สุดในบรรดาทหารห้าคน ริชาร์ดประเมินว่าพลังของเขาอย่างน้อยก็ประมาณ 7
“จอห์น ถ้าเจอสัตว์ก่อน อย่าเพิ่งยิง บอกข้าก่อน แล้วเจ้าค่อยยิงตามหลังจากข้าเปิดธนู
ส่วนบรู เจ้าตามอยู่ข้างหลังพวกเราสองคน ทำตามที่สั่งเท่านั้น อย่าทำอะไรตามอำเภอใจจนทำให้ตกใจสัตว์
ถ้าวันนี้ได้ของกลับไป พวกเจ้าสองคนจะได้รับรางวัลไม่น้อย”
ริชาร์ดกำชับเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อให้ได้ประสบการณ์อาชีพนายพรานมากที่สุด เขาจึงทุ่มเทความคิดอย่างมาก
“ได้เลย ท่านลอร์ด”
จอห์นเกาหัว ตากลมโตหมุนไปมา แม้จะสงสัยในคำขอของริชาร์ด แต่ก็ตอบตกลง
ส่วนบรูไม่มีความเห็นใดๆ ใบหน้าซื่อๆ เต็มไปด้วยความเชื่อฟัง
หลังจากตกลงกันได้ ริชาร์ดก็พาคนทั้งสองออกจากค่าย
ทั้งสามเดินไปทางทิศตะวันตก ข้ามลำธารเล็กๆ มาถึงป่าสน
บริเวณขอบป่าสนมีตอไม้ใหม่ๆ หลายต้น เสียง ขวานฟาดไม้ ดังเป็นจังหวะมาจากรอบๆ ที่มองไม่เห็น
บนฟ้า นกบินวนเวียน ต่างตกใจไม่กล้าบินลงมา
ผ่านไปอีกสักพัก ปีนข้ามภูเขาลูกหนึ่ง เสียงตัดไม้ในป่าสนก็ไม่ได้ยินอีกต่อไป
กุ๊กๆ กุ๊กๆ
เสียงไก่ป่าร้องดังมาจากพุ่มไม้ ทั้งสามคนที่กำลังมองไปรอบๆ ต่างเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง พร้อมเงี่ยหูฟัง
“ท่านลอร์ด อยู่ตรงนั้น” จอห์นชี้ไปที่พุ่มไม้ทางซ้ายที่ขยับเขยื้อนเป็นระยะ พูดเสียงเบา
“เห็นแล้ว” ริชาร์ดเม้มปาก วางดาบเหล็กลง ค่อยๆ ถอดธนูล่าสัตว์จากด้านหลังออกมาถือในมือ
ลูกธนูยาวห้าสิบเซนติเมตรถูกนิ้วจับไว้ สายธนูถูกดึงออก เมื่อได้รูปครึ่งวงกลม ลูกธนูก็พุ่งออกไป
ในเวลาเดียวกัน ฝั่งจอห์นก็ยิงตามมาอีกลูกหนึ่ง
[การล่าสัตว์ง่ายๆ ครั้งหนึ่ง ประสบการณ์นายพราน +2]
[การล่าสัตว์ง่ายๆ ครั้งหนึ่ง ประสบการณ์นายพราน +2]
ในพุ่มไม้มีไก่ป่าอยู่ทั้งหมดห้าตัว ริชาร์ดยิงถูกหนึ่งตัวในตอนแรก ต่อมายิงอีกสามลูก ก็ถูกอีกหนึ่งตัว
ฝั่งจอห์นยิงถูกสองตัว ส่วนอีกหนึ่งตัวที่ตกใจบินหนีไปด้วยความเร็วสูง หายไปจากสายตาในชั่วครู่
“ไม่เลว” ริชาร์ดเดินไปที่พุ่มไม้นั้น
ไก่ป่าตัวไม่ใหญ่นัก ขนสีสันสดใส ยกขึ้นชั่งดู น่าจะหนักประมาณครึ่งกิโล
“ท่านลอร์ด ดูตรงนี้สิ” เสียงอุทานของบรูมาดังขึ้น ริชาร์ดถือไก่ป่ารีบเดินไป
เห็นบรูอุ้มไข่ไก่ป่าหนึ่งกลุ่มโชว์ให้ริชาร์ดดู ไข่ไก่ป่าขนาดเล็กมาก เล็กกว่าไข่ไก่ทั่วไปมาก มีทั้งหมดแปดฟอง
[การค้นหาที่ได้ผลน้อย ครั้งหนึ่ง ประสบการณ์นายพราน +1]
ตอนที่เห็นไข่ไก่ป่า ข้อมูลหนึ่งก็แล่นผ่านไปตรงหน้า
ริชาร์ดดีใจในใจ ไม่คิดว่าแค่นี้ก็ได้เพิ่มประสบการณ์นายพรานด้วย
“ทำได้ดี”
ริชาร์ดตบไหล่บรู ถ้าไม่มีเขา ก็คงพลาดไข่ไก่ป่าเหล่านี้
ไม่น่าแปลกใจที่ไก่ป่าพวกนี้บินขึ้นบินลงในพุ่มไม้ ที่แท้ก็กำลังหาคู่
ทั้งสามคนดีใจอยู่ครู่หนึ่ง ก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ท้ายที่สุดแล้วมันก็แค่ไก่ป่าสี่ตัว ไข่ไก่ป่าแปดฟอง ถ้าอยู่ในค่าย คงกินมื้อเดียวหมด และอาจไม่อิ่มด้วยซ้ำ ต้องเพิ่มอาหารอีกมาก
เหยื่อให้บรูถือ ภายใต้สถานการณ์ปกติ เขาไม่ค่อยได้ใช้ประโยชน์
“เมื่อคืน เสียงหมาป่าหอนน่าจะมาจากแถวนี้ ทุกคนตั้งสติ ระวังตัวด้วย”
เดินไปอีกพักหนึ่ง ริชาร์ดเริ่มระมัดระวังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ฝีเท้าช้าลง สายตามองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างต่อเนื่อง
สักพัก ริชาร์ดกับจอห์นก็พบมูลหมาป่าและรอยเท้าหมาป่าที่สดใหม่พร้อมกัน