"พอได้แล้วแม่———แม่อย่าไปอยู่บ้านหลังเก่าเลยนะ มันอยู่ไม่ได้หรอก"
"แม่อยู่ที่นี่เถอะ ส่วนผมจะไปพักโรงแรมในเมืองเอง"
"เมืองอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้าน มีอะไรผมกลับมาได้ตลอด ก็เหมือนอยู่บ้านนั่นแหละ"
หลินเทาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
แต่จ้าวซี่ชิวกลับรู้สึกผิดขึ้นมา
"เสี่ยวเทา แม่ไม่ใช่ลำเอียงนะ———"
"พอเถอะแม่ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย" หลินเทาพูดอย่างจนใจ
"ปากนายก็ไม่ได้พูด แต่แม่ก็กลัวว่านายจะคิดมากในใจน่ะสิ" จ้าวซี่ชิวว่า
"ผมไม่ได้คิดมาก หลินเฉียงมันแต่งมีลูกแล้ว ก็ดูที่ลูกเป็นหลักน่ะ"
"ใช่ ๆ"
จ้าวซี่ชิวพยักหน้ารัว
"แม่ก็ดูที่หลานนั่นแหละ ไม่อย่างนั้นแม่จะไปตกลงยกห้องนาย———"
"แม่ ไม่เป็นไร" หลินเทายิ้มบาง ๆ มองจ้าวซี่ชิวแล้วรู้สึกสงสารจับใจ เขาจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ ย่าของเขาชอบรังแกแม่ประจำ
พอถึงทีแม่เขาเป็นแม่สามีบ้าง ก็โดนลูกสะใภ้รังแก
แถมยังต้องเป็นทาสรับใช้เลี้ยงหลานให้ลูกสะใภ้อีก
"เสี่ยวเทา เอาเงินนี่ไปนะ"
จ้าวซี่ชิวยื่นแบงก์สองสามใบให้หลินเทา
"นายไปพักโรงแรมข้างนอกต้องใช้เงิน"
"แม่———ไม่ต้องหรอก ผมมีเงิน"
"นายจะมีเงินอะไร? ทำงานโรงงาน เดือนนึงก็ได้เงินแค่นิดเดียว เอาเถอะ เอาเงินนี่ไปก่อน" จ้าวซี่ชิวยืนกราน
หลินเทาเห็นดังนั้นก็ไม่ปฏิเสธอีก
คิดได้ว่าพอดีเขาจะแสร้งจนลองใจคน สุดท้ายก็ยัดเงินใส่กระเป๋าไป
"งั้นผมไปนะ"
เห็นฟ้าใกล้จะมืดแล้ว
หลินเทาคิดจะไปหาโรงแรมในเมืองก่อน
"กินข้าวก่อนค่อยไปเถอะ พอดีน้องชายนายมันกลับบ้านวันนี้"
จ้าวซี่ชิวพูดขึ้นตอนนั้น
หลินเทาคิดนิดหน่อยแล้วพยักหน้ารับ "ได้ พอดีผมจะได้ดูหน้าหลานชายสองคนนั้น"
ว่าแล้ว เขายังไม่เคยเห็นหน้าหลานเลยสักครั้ง
"ได้ งั้นแม่ไปทำกับข้าวนะ"
จ้าวซี่ชิวยิ้ม แล้วเดินเข้าครัวไป
หลินเทามองแผ่นหลังที่ง่วนอยู่ของจ้าวซี่ชิว ยิ้มน้อย ๆ แล้วไปที่ลานบ้าน
ลานบ้านนี้ในความทรงจำของเขา ก็เป็นแบบนี้ตลอด ยี่สิบกว่าปีไม่เคยเปลี่ยน
คนอื่นในหมู่บ้านเทพื้นปูนกันนานแล้ว แต่บ้านเขายังไม่ได้เทเพราะตลอดมาไม่มีเงิน
หลินเทาคิดว่า หลังปีใหม่ตอนเขาเปิดเผยความจริงแล้ว จะปรับปรุงลานเล็ก ๆ นี่สักหน่อย
ตอนฟ้าเกือบมืด
น้องชายหลินเฉียงพาครอบครัวเมียลูกกลับมา
"พี่ กลับมาได้ไง?" หลินเฉียงทักขึ้น
ส่วนจ้าวเสวี่ยลูกสะใภ้กลับเพียงแค่ชายตามองหลินเทาปราดเดียว
แถมตอนหลินเทาจะเข้าไปอุ้มหลาน
จ้าวเสวี่ยก็แย่งกลับไป
"เด็กยังเล็กอยู่ ตัวนายสกปรกมอมแมม เอาเชื้อโรคมาติดเด็กง่าย"
จ้าวเสวี่ยมองหลินเทาด้วยสีหน้ารังเกียจเต็มที่ พูดตรง ๆ ไม่ไว้หน้า
หลินเฉียงโมโหจนแทบระเบิด "เธอพูดกับพี่ชายยังงี้ได้ไง?"
"ฉันพูดความจริง" จ้าวเสวี่ยทำเป็นมีเหตุผลเต็มที่
"ความจริงบ้าอะไร เธอก็แค่ดูถูกครอบครัวเรานั่นแหละ" หลินเฉียงเสียงดุดัน
พอจ้าวเสวี่ยได้ยิน ก็อารมณ์พลุ่งขึ้นทันที
"ใช่ ฉันก็ดูถูกครอบครัวนายน่ะ แล้วไง? ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่อยากกลับมา นายจะให้ฉันกลับมา ตอนนี้ก็ดีแล้ว"
"พอเถอะ ฉันพาลูกกลับบ้านแม่ฉันก่อน"
"ถ้านายจะไป ก็ไปกับฉัน"
จ้าวเสวี่ยว่า
หลินเฉียง "ผมไม่ไป"
"ไม่ไปก็ช่าง ลูกชาย ลูกสาว แม่พาไปบ้านตาเดี๋ยวนี้ล่ะ น้าซื้อของเล่นตั้งเยอะแยะเลย"
พูดจบ
จ้าวเสวี่ยยังแกล้งชำเลืองมองหลินเทาทีหนึ่ง แล้วพูดเสียดสีว่า "ไม่เหมือนบางคนนะ นี่เจอหลานตัวเองครั้งแรก ก็หน้าด้าน ๆ กลับมามือเปล่าได้ น้าช่างสู้ลุงไม่ได้จริง ๆ"
พูดจบ ก็พาลูกสองคนหันหลังเดินจากไป
จ้าวซี่ชิวได้ยินเสียงก็ออกมาจากครัว
จ้าวเสวี่ยเห็นแล้ว ก็ไม่ทักทาย เดินเชิดหนีไปเลย
"นี่มันอะไรกัน?" จ้าวซี่ชิวงงเต็มที่ วิ่งตามออกไป "เสี่ยวเสวี่ย———เธอกับเสี่ยวเฉียงทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?"
"เปล่า" จ้าวเสวี่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่ดี
"แล้วเธอจะไปไหนน่ะ? แม่ทำกับข้าวเสร็จแล้ว" จ้าวซี่ชิวว่า
"ฉันกลับบ้านแม่ฉัน"
"เสี่ยว———"
จ้าวซี่ชิวอึกอัก พูดไม่ออก ได้แต่มองจ้าวเสวี่ยจากไปอย่างจนใจ
หันกลับมา ก็โมโหใส่หลินเฉียง "นี่แกไปทำให้เมียแกโกรธอีกแล้วใช่ไหม? ทำไมแกถึงได้เรื่องมากขนาดนี้"
"ให้ตายสิแม่ แม่อย่าเข้าข้างมันนักเลย ผมไม่ได้ทำให้มันโกรธ เมื่อกี้มันไม่มีเหตุผล———" พูดถึงตรงนี้ หลินเฉียงหันไปทางหลินเทา
"ไม่เชื่อถามพี่ชายผมดู เมื่อกี้ยังด่าพี่ผมชุดนึงเลย"
"เมียนี่ผมนี่ทนไม่ไหวจริง ๆ"
จ้าวซี่ชิว "ทนไม่ไหวแล้วยังไง? ก็ใช้ชีวิตกันไปเรื่อย ๆ ไง อีกอย่างนะ บ้านเราฐานะอย่างนี้ โชคดีแล้วที่เสี่ยวเสวี่ยไม่รังเกียจ แล้วก็ อย่าลืมด้วยว่า แกยังทำงานอยู่ร้านโฟร์เอสของพี่ชายมันอยู่เลย"
พอพูดถึงเรื่องนี้
หลินเฉียงก็รู้สึกฮึดไม่ขึ้นทันที
ถอนหายใจยาว
ก้มหน้าเงียบไม่ปริปาก
หลินเทาเห็นแล้วก็ยิ้มพูดขึ้น "พอเถอะ เฉียงจื่อ เอ็งรีบไปตามเมียเถอะ"
"พี่———เมื่อกี้ที่มันพูด พี่อย่าไปเก็บมาใส่ใจนะ" หลินเฉียงว่า
ท่าทีของหลินเฉียงอย่างนี้
ทำให้หลินเทารู้สึกดีขึ้นมาก ถ้าน้องชายที่เคยเดินตามต้อย ๆ มาตั้งแต่เด็กนี่เป็นเหมือนจ้าวเสวี่ยด้วย เขาคงเสียใจมาก
หลินเทายิ้มบาง ๆ ลูบท้ายทอยหลินเฉียงแล้วว่า "เอาล่ะ ไปเถอะ"
"อื้ม"
หลินเฉียงพยักหน้า หันหลังเดินไปบ้านจ้าวเสวี่ย
ก่อนไป จ้าวซี่ชิวยังกำชับว่า "ไปบ้านเสี่ยวเสวี่ยแล้ว อย่าไปทะเลาะกับเสี่ยวเสวี่ยอีกเด็ดขาดนะ ถ้าเผลอทำให้พี่ชายเสี่ยวเสวี่ยโกรธเข้า ไม่ให้แกทำงานร้านนั่นน่ะ แกก็ตกงานแน่ ข้างนอกน่ะไม่มีงานดี ๆ อย่างนี้แล้วนะ"
หลินเฉียงก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน
ถึงได้เดินออกประตูไปแล้ว ยังหันมาตอบรับอีกที "แม่วางใจเถอะครับ ผมรู้"
พอน้องชายไป
จ้าวซี่ชิวมองกับข้าวเต็มโต๊ะแล้วถอนหายใจ
ส่วนหลินเทากลับทำเหมือนไม่มีอะไร กินอย่างกับหิวโซ ผลทดลองวันนี้ทำให้เขารู้สึกพอใจมาก
กินข้าวเสร็จ หลินเทาก็ไปเปิดห้องพักในเมือง
วันรุ่งขึ้น
จ้าวซี่ชิวก็รีบมาถึงแต่เช้า บอกว่านัดกับแม่สื่อไว้แล้วที่ในเมือง แล้วแม่สื่อจะพาหลินเทาไปบ้านผู้หญิง ไปพบกับผู้หญิง
"นี่จะไปบ้านผู้หญิงนะ ซื้อของไปก่อน"
จ้าวซี่ชิวเตือน
หลินเทาหน้าเซ็งเต็มที่ แวะซื้อเท่อหลุนซูหนึ่งลังกับบุหรี่จงหัวหนึ่งแถวที่ร้านโชห่วยใกล้ ๆ
หิ้วของ หลินเทากับจ้าวซี่ชิวมาถึงตำบลฉีสุ่ย
เพราะใกล้ปีใหม่ ในเมืองคนเยอะมาก เป็นคนหนุ่มสาวที่เพิ่งกลับมาจากต่างถิ่น ใส่เสื้อผ้าตามแฟชั่นกันทั้งนั้น ทำท่าทางแตกต่างไม่เหมือนใคร
"คนล่ะ?"
หลินเทามองซ้ายมองขวา แม่สื่อที่นัดไว้ไม่โผล่มาแยก
ทางจ้าวซี่ชิวก็เหมือนสายลับ ส่ายหัวหาเป้าหมาย
"จ้าวซี่ชิว!"
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากข้างหลัง
หลินเทาเห็นว่ามีกลุ่มยายแก่บ้านนอก ประมาณเจ็ดแปดคน เดินตรงมาหาพวกเขา
"นี่ลูกชายเอ็งน่ะเรอะ"
ยายแก่คนหนึ่งจุดบุหรี่สูบไปพลาง สำรวจหลินเทาไปพลาง