"คุณหลิน สวัสดีครับ"
"เงินรางวัลที่คุณถูกรอบนี้ หักภาษีบุคคลธรรมดาแล้ว รวมทั้งสิ้น 130 ล้านหยวน"
"ทางศูนย์สลากของเราได้โอนเข้าบัญชีส่วนตัวของคุณแล้ว กรุณาตรวจสอบด้วยนะครับ!"
ณ เมืองฉีอัน ศูนย์รับรางวัลสลากกินแบ่ง
หลินเทามองข้อความแจ้งโอนเงินในมือถือ ตัวเลขเรียงกันเป็นพรืด ตะลึงสุดขีด
เขาทำงานเป็นพนักงานตรวจสอบคุณภาพในโรงงานแห่งหนึ่ง เงินเดือนเดือนละประมาณห้าพันหยวน เงินจำนวนมหาศาลขนาดนี้ ต่อให้ใช้ทั้งชีวิต อ้อ ไม่ใช่สิ คงสิบชาติ หรือร้อยชาติ ก็หาไม่ได้
"คุณหลิน?"
"โอ้———"
หลินเทาได้สติ
"คุณหลิน คุณไม่เป็นอะไรนะครับ?"
"ไม่———ไม่เป็นอะไร" หลินเทาหัวเราะตอบ
"คุณหลิน เราจำเป็นต้องเตือนคุณไว้ว่า อย่าเอาแต่โอ้อวดความร่ำรวยไปเรื่อย เพราะคุณไม่มีทางรู้จิตใจคน มันจะนำปัญหาที่ไม่จำเป็นมาให้คุณมากมายนะครับ!"
"ขอบคุณครับ"
หลินเทาพยักหน้าขอบคุณ แล้วเดินออกจากศูนย์สลาก
เขาใช้เวลาคิดทบทวนคำเตือนของเจ้าหน้าที่ศูนย์สลาก ก็รู้สึกว่าไม่ใช่ไม่มีเหตุผล
จิตใจคนนั้นคาดเดาได้ยาก บางคนทำดีกับคุณต่อหน้า แต่ในใจอาจไม่ได้คิดแบบนั้น
แถมในสังคมแบบนี้ คนที่รวยชั่วข้ามคืนอย่างเขา ก็ตกเป็นเป้าสายตา ถูกคนอิจฉา และถูกวางแผนร้ายได้ง่าย
ดังนั้น เขาเองก็คิดมาตลอดทาง ตัดสินใจว่าจะใช้ชีวิตเหมือนเดิมต่อไป
ส่วนตัวเลขในบัญชีธนาคารนั่นน่ะ ยังไงก็ไม่หนีไปไหนอยู่แล้ว
ที่เขาจะทำตอนนี้ก็คือการลองใจคนดู ว่าใครดีกับเขาจริงใจ ส่วนใครแค่ทำเป็นดี
กำลังครุ่นคิด
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
หลินเทาดู แม่ของเขา เจาซี่ชิว โทรมา
"ฮัลโหล———แม่"
"เสี่ยวเทา นี่ก็ใกล้ตรุษจีนแล้ว เมื่อไหร่ลูกจะกลับบ้าน? ที่บ้านน่ะมีคนแนะนำสะใภ้ให้แล้ว ลูกลองลางานกลับมาดูหน่อยดีไหม?"
ดูตัว?
หลินเทาคิดในใจ นี่เป็นโอกาสเหมาะที่จะลองใจคนไม่ใช่หรือไง
"ได้ ผมจะลางานกลับไป"
หลินเทาตอบตกลงทันควัน
วางสาย
เขาตรงไปหาหัวหน้าคุมงานในโรงงานเลย
"หัวหน้า ผมขอลางานกลับบ้านก่อนนะครับ"
"ไม่ได้ ตอนนี้โรงงานกำลังยุ่ง แกกลับไปตอนนี้ไม่ได้"
"ทางบ้านผมมีธุระนะครับ"
"ถึงที่บ้านจะมีคนตาย ฉันก็ไม่อนุมัติ!"
หลินเทาได้ยินแบบนี้ ก็โมโหขึ้นมาทันที
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาอาจจะยั้งใจหน่อย เพราะเขาจำเป็นต้องมีงานนี้
แต่ตอนนี้ล่ะก็
"ไปตายซะ"
"กูไม่ทำแล้ว!"
หลินเทาเหวี่ยงหมวกทำงานลงกับพื้น หันหลังเดินออกไปทันที
นี่ทำเอาหัวหน้างงไปเลย กว่าจะตั้งสติได้ หลินเทาก็กลับไปเก็บข้าวของที่หอพัก ลากกระเป๋าออกเดินทางกลับบ้านเรียบร้อยแล้ว
การมีเงินนี่มันดีจริง ๆ
คนก็มีความมั่นใจ จะทำอะไรก็ไม่ต้องมาคิดหน้าคิดหลัง
บ้านของหลินเทาอยู่ที่อำเภอเล็ก ๆ ในเมืองฉีอัน ไม่ได้อยู่ไกลมาก
นั่งรถไฟชั่วโมงเดียว หลินเทาก็ลงจากรถ เรียกแท็กซี่กลับบ้าน
เดิมทีหลินเทาอยากซื้อของฝากให้คนในบ้าน โดยเฉพาะน้องชาย หลินเฉียง ที่เพิ่งแต่งงานและมีลูกแฝดสองคน การที่เขาเป็นอา คงต้องซื้อของขวัญกลับไปบ้างเป็นแน่
แต่ว่า หลินเทาคิดจะแกล้งจนลองใจคนดู ก็เลยไม่ซื้ออะไรเลย
ยังไงไว้ค่อยชดเชยทีหลังก็ได้
พอมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน
หลินเทาก็เจอคนแก่ในหมู่บ้านสองคน
"อ้าว เสี่ยวเทากลับมาแล้วนี่"
"ครับ"
หลินเทารับคำ
พอกำลังเดินจากไป ก็ได้ยินคนแก่คนนั้นพูดขึ้นว่า "กลับมาเร็วขนาดนี้ ปีนี้คงไม่ได้เงินสักเท่าไหร่"
"ก็ใช่น่ะสิ อย่างลูกชายฉันที่ทำงานในบริษัทติดอันดับ 500 น่ะ เขายุ่งจนต้องทำงานถึงวันสิ้นปีเลย"
"ไอ้เสี่ยวเทานั่นจะไปเทียบกับลูกชายแกได้ไง ลูกชายแกน่ะนักศึกษามหาวิทยาลัยดังนะ"
"ปีนี้เขาทำงานดีนะ ได้เป็นผู้จัดการแล้ว"
"เหรอ? ยินดีด้วยนะ เงินเดือนผู้จัดการนี่ต้องสูงมากแน่ ๆ"
"ปีนึงก็สามแสนหยวน"
"โอ้โห———สามแสนเหรอ"
หลินเทาได้ยิน
หัวเราะเย็นชา ไม่สนใจ ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงจมกับความเครียดไม่จบไม่สิ้น แต่ตอนนี้เขามีเงินแล้ว มั่นใจเต็มเปี่ยม ไม่ต้องแคร์สายตาใคร
เดินตรงกลับบ้าน
ที่บ้าน เจาซี่ชิวกำลังกวาดลานบ้านอยู่พอดี
"แม่———ฉันกลับมาแล้ว"
เจาซี่ชิวนิ่งไป
"กลับมาได้ยังไง?"
"แม่ไม่ได้ให้ฉันกลับมาดูตัวหรอกเหรอ?" หลินเทาถามกลับ
"ลูกลางานได้แล้วเหรอ?"
เจาซี่ชิวกลัวที่สุดก็คือหลินเทาจะตกงาน
หลินเทาเงียบไปครู่หนึ่ง หัวเราะแล้วบอกว่า "ที่โรงงานเรามีพักร้อนประจำปี ผมไม่เคยใช้เลย แถมช่วงนี้โรงงานเราก็ไม่ยุ่งเท่าไหร่ ผมเลยบอกไป หัวหน้าก็ตกลงเลย"
"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง"
เจาซี่ชิวไม่ได้สงสัยอะไร
"ดีเลย เดี๋ยวแม่จะไปบอกแม่สื่อให้ พวกเราได้เจอคุยกันก่อน"
"ได้"
หลินเทาพยักหน้า แล้วเดินกลับไปที่ห้องนอน
ทันใดนั้นก็เห็นว่าห้องถูกเปลี่ยนไป
"แม่———นี่มันอะไรกัน?"
"อ๋อ น้องสะใภ้เพิ่งคลอดลูก อยากได้ห้องเด็ก ห้องแกน่ะเหมาะเลย"
เจาซี่ชิวพูดอย่างกระอักกระอ่วน
"แล้วฉันจะนอนที่ไหน?"
"แกนอนที่ห้องแม่ แม่กับพ่อไปนอนที่บ้านเก่า" เจาซี่ชิวตอบ
"ก็บ้านเก่ามันพังไปแล้วนี่"
"ไม่หรอก———พ่อกับแม่ซ่อมไว้แล้ว"
ฟังแล้ว
หลินเทาอึ้งพูดไม่ออก
ตั้งแต่น้องชายหลินเฉียงแต่งงาน พ่อแม่ก็ตามใจสะใภ้คนนี้ทุกอย่าง สะใภ้จะเอาอะไรก็ให้หมด ตอนเพิ่งแต่งงานก็บอกว่าอยากยืมเงินไปซื้อบ้านในเมือง ให้ช่วยกันออกหน่อย พ่อแม่ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เอาเงินเก็บที่มีอยู่ให้ไปหมด สุดท้ายเพราะเงินไม่พอเลยซื้อไม่ได้ แต่เงินเก็บของพ่อแม่ก็ไม่ได้คืน อันนี้ไม่พูดถึงแล้ว
ตอนนี้แม้แต่ห้องของเขาก็ยังจะเอาไปอีก
ดูท่าทางแล้ว บ้านเก่าที่บ้านเกิดนี้ อีกหน่อยก็คงถูกเอาไปด้วย
ถึงตอนนั้น เขาก็อาจถูกไล่ออกจากบ้าน
แต่ช่างเถอะ
ไม่เป็นไรแล้ว
ตอนนี้เขาเป็นมหาเศรษฐี
บ้านแบบนี้ เขาซื้อได้เป็นพันเป็นหมื่นหลัง เขาจะนอนวันละหลัง ไปจนแก่ตายก็ไม่มีวันซ้ำ