เรือลำนี้ออกทะเลเพียงครั้งเดียว อีกทั้งปริมาณปลาที่จับได้ครั้งนี้ก็ยังไม่เต็มความจุของห้องเรือ
เพราะอย่างนั้น ห้องเก็บน้ำแข็งจึงไม่เคยถูกใช้งาน
ก้อนน้ำแข็งที่เคยวางอยู่ข้างใน
แม้จะละลายไปนานแล้ว แต่อุณหภูมิข้างในก็ยังต่ำกว่าด้านนอกอยู่มาก
หลังเรือเข้าเทียบท่า
โจวต้าฟากับโจวเต๋อหลี่และคนอื่น ๆ ก็ช่วยกันเช็ดคราบน้ำในห้องเก็บน้ำแข็งจนสะอาด
หลังผึ่งลมไว้ครึ่งวัน ข้างในห้องเก็บน้ำแข็งก็แทบไม่มีคราบน้ำเหลืออยู่แล้ว
แน่นอน
ถึงจะยังมีคราบน้ำอยู่บ้าง ก็ไม่ส่งผลต่อฝีมือของเจียงหยวนหรอก
เมื่อได้กลับมาแนบชิดกับเจียงหยวนอีกครั้ง
ซุนอวิ้นก็รู้สึกราวกับได้ย้อนกลับไปตอนที่เพิ่งเริ่มคบกับเจียงหยวนใหม่ ๆ
นึกถึงตอนนั้น
ทั้งสองคนรู้จักกันตอนดูหนังที่หมู่บ้านของตัวเอง
เวลานั้นมืดสนิท
ซุนอวิ้นเอาแต่ยืนดูหนังอยู่รอบนอกของฝูงชนกับเด็กสาวอีกหลายคนในหมู่บ้าน
ไม่คิดว่าดูไปดูมา
จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้ชายดังขึ้นจากด้านหลังเธอ “คอมเรด คุณชื่ออะไรครับ?”
ตอนนั้นซุนอวิ้นชะงักไป
แต่พอหันกลับไป เธอก็เห็นว่าเจียงหยวนตรงหน้าหน้าตาหล่อเหลา
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไว้ผมแสกกลางที่กำลังฮิตที่สุดในตอนนั้น สวมกางเกงยีนส์ขาบานตามแฟชั่น
ต้องรู้ก่อนว่า
ตอนที่ทั้งสองพบกันครั้งแรก ยังเป็นปี 1978
เวลานั้นประเทศเพิ่งประกาศนโยบายปฏิรูปและเปิดประเทศ
กางเกงยีนส์ขาบานน่ะ อย่าว่าแต่เด็กสาวจากหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ อย่างพวกเธอเลย
แม้แต่คนหนุ่มสาวในตัวอำเภอหลายคนก็ยังเคยเห็นแค่ในโปสเตอร์