เจียงหยวนลุกขึ้นยืน
ตั้งใจจะเดินไปออกกำลังกายตอนเช้า ยืดเส้นยืดสายเสียหน่อย
ไม่คิดว่าเสียงเรียกจากที่ไกล ๆ จะดังขึ้นกะทันหัน “สหายเจียงหยวน คุณอยู่บนเรือหรือเปล่าครับ?”
เสียงเรียกนั้น
ทำให้เจียงหยวนหมดอารมณ์สนุกเมื่อครู่ไปทันที
เขายังไม่ทันได้ตอบ
ซุนอวิ้นที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างเรือก็รีบหันมา สีหน้าตื่นตระหนกขณะเดินเข้าหา
“อาหยวน ดูเหมือนจะเป็นท่านผอ.จางจากสถานีตำรวจคอมมูนเรา เขามาหาคุณมีธุระอะไรหรือ?”
เจียงหยวนชะงักไปหลายวินาที
ไม่นานก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนออกทะเล เขาเคยกำชับเรื่องหนึ่งกับจางหงปิงไว้
ดูท่าแล้ว
จางหงปิงคงไม่ลืมคำกำชับก่อนหน้านี้ของเขาแน่
เจียงหยวนลุกขึ้น เพื่อไม่ให้ซุนอวิ้นเป็นห่วง เขายิ้มแล้วแอบหอมแก้มเธอ “อย่ากลัวไปเลย เขามาขอให้ฉันช่วย”
ซุนอวิ้นงุนงงไปหมด
เจียงหยวนเดินไปทางกราบเรือ พลางพูดต่อ “เดี๋ยวคุณกลับบ้านไปก่อนนะ วันนี้ฉันอาจต้องไปคอมมูนสักเที่ยว”
“อีกอย่าง ช่วยบอกพ่อด้วยว่าให้ไปเจอลุงหลีกับคนอื่น ๆ ตอนเที่ยง วันนี้ช่วงนี้อากาศดี พักผ่อนกันให้เต็มที่สักสองวัน เตรียมตัวให้พร้อม แล้วมะรืนเช้าค่อยออกทะเลอีกครั้ง”
ซุนอวิ้นรีบคว้าข้อมือเจียงหยวนไว้ “คุณบอกให้ชัดก่อนสิ ว่าตกลงจะไปทำอะไร?”
เจียงหยวนตอบยิ้ม ๆ “อย่ากลัวไปเลย เอาเถอะ เดี๋ยวลงจากเรือไปแล้วคุณก็รู้เอง”
ระหว่างพูดคุยกัน
เจียงหยวนจูงมือซุนอวิ้นมาถึงท่าเรือ
จางหงปิงจอดจักรยานไว้เรียบร้อย เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดเต็มหน้าผาก