หกโมงกว่าแล้ว
เจียงหยวนถึงได้ลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับบ้าน
เพิ่งก้าวเข้ามาในลานบ้าน เจียงไห่เซิงก็เดินเข้ามาหาทันที
สีหน้าเจือความจนใจอยู่บ้าง เขาถลึงตามองลูกชายอย่างไม่สบอารมณ์
เมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของพ่อ
เจียงหยวนก็รู้ว่าพ่อโกรธเรื่องอะไร
เขายิ้มแล้วพูดว่า “พ่อ อย่าโมโหเลย ก็แค่ผมไม่ได้ไปขายปลาดาบเงินพวกนี้ที่อำเภอกับเจ้าของร้านซ่งเองไม่ใช่เหรอครับ?
ผมว่าเขาคงไม่เล่นตุกติกกับบัญชีหรอกครับ”
เจียงไห่เซิงถลึงตามองเจียงหยวน “แกคิดงั้นเหรอ? พ่อจะบอกให้นะ ไอ้หนุ่ม เรื่องในโลกนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่แกคิดทุกอย่างหรอก”
“ซ่งจิ้นเซิงเป็นพ่อค้า พ่อค้าส่วนใหญ่ก็เป็นพวกเห็นแก่ผลประโยชน์ทั้งนั้น”
“ตอนนี้แกปล่อยให้เขาขนปลาดาบเงินยี่สิบตันไปที่อำเภอ ถ้าเขาเล่นตุกติกกับบัญชีขึ้นมา แกจะรู้ได้ยังไง?”
“อีกอย่าง จนถึงตอนนี้เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีกี่ตันแน่”
เจียงหยวนพูดตรง ๆ ว่า “พ่อเชื่อผมเถอะครับ ต้องไม่มีปัญหาแน่”
หลิวกุ้ยหลานเห็นลูกชายกับเจียงไห่เซิงทะเลาะกันอีกแล้ว
เธอรีบเดินเข้ามาห้าม “หายหน้าไปตั้งหลายวัน กว่าจะกลับบ้านได้สักที ทำไมถึงทะเลาะกันอีกแล้วล่ะ?”
“พ่อเอ๊ย อย่าเพิ่งทะเลาะกันเลย ไปที่ครัวเถอะ ฉันห่อเกี๊ยวไว้ให้พวกคุณแล้ว”
“อีกอย่าง ต่อจากนี้อาหยวนจะทำอะไร คุณก็อย่าเข้าไปยุ่งเลย ตอนนี้ครอบครัวเราได้ใช้ชีวิตแบบนี้ก็เพราะอาหยวนคนเดียวทั้งนั้น”