ถึงจะคิดไม่ตก แต่มีเรื่องหนึ่งที่ซ่งจิ้นเซิงมั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
ของชุดนี้ในมือเจียงหยวนเป็นของดีหายากจริง ๆ
ตัวเขาเองก็เป็นพ่อค้าอยู่แล้ว
นิสัยของเจียงหยวนเป็นอย่างไร เขาขี้เกียจจะใส่ใจ
ขอแค่เจ้าหนุ่มนี่ส่งของทะเลชั้นดีแบบนี้มาให้เขาทุกครั้ง
ทำให้เขามีกำไรเข้ากระเป๋า แค่นี้ก็พอแล้ว
หลังจากพลิกดูปลิงทะเลอยู่หลายรอบ
ซ่งจิ้นเซิงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เสนอราคาสูงถึงชั่งละสี่หยวนทันที
“พี่ชาย ฉันไม่อ้อมค้อมกับคุณแล้วนะ ของระดับนี้ถ้าเอาไปขายที่จุดรับซื้อ อย่างมากก็ได้ชั่งละสามหยวนห้าเหมา
แต่ฉันเคยบอกคุณไปแล้ว ขอแค่คุณเอาของมาขายให้ฉัน ราคาที่รับซื้อย่อมสูงกว่าจุดรับซื้ออยู่มากแน่นอน”
หลีว่านเทียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตาโตจนแทบถลน
ชั่งละสี่หยวน
ปลิงทะเลของพวกเขามีอย่างน้อยสิบกว่าชั่ง
อย่างนั้นครั้งนี้ก็ได้เงินสี่สิบถึงห้าสิบหยวนเลยน่ะสิ
คิดดูสิ เขาเอาเรือเก่าของตัวเองออกทะเลแต่ละครั้ง อย่างมากก็จับปลาได้มูลค่าแค่หกหรือเจ็ดหยวน
ตอนที่โชคดีที่สุด
ได้เงินเที่ยวละแปดหยวน เขาก็ดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้นแล้ว
ไม่คิดว่าครั้งนี้แค่ออกไปหาอาหารทะเลตามน้ำลงง่าย ๆ
ก็ทำเงินได้เท่าเงินเดือนหนึ่งเดือนของผู้นำคอมมูน
ให้ตายเถอะ จะไปหาเหตุผลจากไหนได้บ้างเนี่ย
เจียงหยวนกับเจียงไห่เซิงก็รู้ว่าราคาที่ซ่งจิ้นเซิงเสนอให้ยุติธรรมมาก
เขาไม่พูดจาไร้สาระ
เพียงยิ้มให้ซ่งจิ้นเซิงแล้วพูดว่า “เจ้าของร้านซ่งครับ ผมรู้ว่าราคาที่คุณเสนอสูงที่สุดแล้ว ไม่ต้องพูดคำขอบคุณให้มากความ คุณชั่งได้เลยครับ”