เจียงหยวนวางหนิงเอ๋อร์ลงอย่างไม่ใส่ใจ
จากนั้นก็ลุกขึ้น หยิบปลิงทะเลที่พ่อแบกกลับบ้านขึ้นมา แล้วเดินไปทางห้องครัวพลางยิ้มพูดว่า “ได้ หนิงเอ๋อร์อยากกิน วันนี้พ่อจะลงครัวทำให้หนูเอง”
ซุนอวิ้นพลันทำอะไรไม่ถูก
เธอรีบก้าวเข้าไปคว้าข้อมือเจียงหยวนไว้แน่น แล้วพูดอย่างร้อนใจว่า “คุณบ้าไปแล้วหรือ ปลิงทะเลตัวใหญ่ขนาดนี้ ตัวหนึ่งอย่างน้อยก็ราคาแปดสิบเฟินถึงหนึ่งหยวนเชียวนะ ทำให้หนิงเอ๋อร์กินทำไม”
พูดกับเจียงหยวนจบ ซุนอวิ้นก็หันไปหาเจียงหนิงเอ๋อร์อย่างรีบร้อน “หนิงเอ๋อร์เด็กดี วันนี้เราไม่กินปลิงทะเลกันนะ เดี๋ยวแม่ต้มไข่ให้กิน”
เจียงหนิงเอ๋อร์แม้จะทำหน้าไม่เต็มใจ
แต่พอเห็นสายตาของแม่ ก็ยังพยักหน้าเบา ๆ อย่างว่าง่าย
ทว่าเจียงหยวนตัดสินใจแน่วแน่แล้ว
เขายิ้มให้ซุนอวิ้นแล้วพูดว่า “เราอยู่ริมทะเลกันมาตั้งหลายปี หนิงเอ๋อร์โตขนาดนี้แล้วยังไม่เคยรู้เลยว่าปลิงทะเลมีรสชาติยังไง วันนี้เก็บมาได้ตั้งเยอะ กินสักสองสามตัวจะเป็นอะไรไป”
“อายวน เมื่อก่อนผมทำไม่ดีเอง ผิดต่อคุณกับหนิงเอ๋อร์ แต่ต่อจากนี้คุณวางใจได้เลย อยากกินอะไร อยากดื่มอะไร ก็บอกผมมาได้”
“อ้อ อีกอย่าง วันนี้ไม่ใช่แค่หนิงเอ๋อร์ที่ได้กินปลิงทะเล ผมจะทำให้ทุกคนในบ้านคนละสองตัวเลย”
ซุนอวิ้นเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ “อะไรนะ คุณบ้าไปแล้วหรือ จะทำให้ทุกคนในบ้านคนละสองตัวเลยหรือ นี่...”
เจียงหยวนหัวเราะ “ทำไมล่ะ ไม่ได้หรือไง”
“อีกอย่าง เราอยู่ด้วยกันมาตั้งนาน คุณคิดว่าถ้าผมตัดสินใจจะทำอะไรแล้ว คุณจะห้ามผมได้หรือ”