“ฉันบอกแล้วว่าอย่าออกทะเล อย่าออกทะเล วันนั้นคนแก่คนหนุ่มในหมู่บ้านต่างก็หลบอยู่ในบ้านกันหมด”
“แต่แกกลับไม่ฟัง แกยืนกรานจะเอาชนะอาหยวนให้ได้ ตอนนี้พอใจหรือยังล่ะ”
เมื่อเห็นภาพวุ่นวายตรงหน้า
เจียงหยวนกับเจียงไห่เซิงต่างก็อดถอนใจไม่ได้
แต่ยังดีที่คนในหมู่บ้านมีเยอะ
ทุกคนช่วยกันพูดเกลี้ยกล่อมอยู่พักใหญ่
จ้าวกว่างเฟิงกับซ่งไอ้เหลียนและคนอื่น ๆ ถึงได้ยอมรับความจริง
หลังจากจ้าวกว่างเฟิงค่อย ๆ สงบสติลง
เขาก็คุกเข่าลงบนท่าเรือ
แล้วโขกศีรษะให้ชาวบ้านทุกคนที่มาช่วยเหลือ “พี่น้องชาวบ้านทั้งหลาย ผมขอโขกศีรษะให้ทุกคน ขอบคุณทุกคนมาก ขอบคุณจริง ๆ!”
เดิมทีจ้าวไห่หยางไม่ได้บาดเจ็บสาหัสนัก
แต่ตอนที่เข้าไปช่วยจ้าวต้าซาน เขาล้มบนดาดฟ้าเรือจนศีรษะกระแทก
ยิ่งไปกว่านั้น หลายวันมานี้เขาแทบไม่มีอะไรกิน
ตอนนี้จึงยังหมดสติอยู่
จ้าวกว่างเฟิงเหลือบมองหวังชุยฮัวที่ฟุบอยู่บนตัวจ้าวไห่หยางพลางร้องไห้โฮ เขาเช็ดฝนกับน้ำตาบนใบหน้า ก่อนคุกเข่าต่อแล้วพูดว่า “พี่น้องชาวบ้านทั้งหลาย ผมคงไม่ไปโขกศีรษะขอให้ทุกคนมาช่วยถึงบ้านทีละหลังแล้ว
วันนี้ในเมื่อทุกคนอยู่ที่นี่พร้อมหน้า ผมก็ขอให้ช่วยจัดการงานศพในช่วงสองสามวันนี้ด้วยครับ”
พูดถึงตรงนี้
จ้าวกว่างเฟิงก็หันไปมองหลีว่านเทียน “ผู้ใหญ่บ้าน บ้านพี่ชายผมมีไห่หยางเป็นลูกคนเดียว ครั้งนี้ไห่หยางบาดเจ็บก็เพราะเข้าไปช่วยต้าซานลูกชายผม”
“พี่สะใภ้ผมอ่านหนังสือไม่ออก แถมเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ตอนนี้ก็ยังหาศพของเฒ่าแก่ไม่เจอ”