เอาเข้าจริง เรื่องกันฝน ต่อให้เจียงหยวนจะสะสมทรัพย์สินมหาศาลถึงหลักร้อยล้านในชาติก่อนก็ตาม
ขอแค่กลับหมู่บ้าน วันฝนตกเขาก็ยังสวมเสื้อเกลือกของที่บ้านออกไปข้างนอก
ไม่ใช่แค่เพราะเขาคุ้นชินกับความรู้สึกตอนสวมเสื้อเกลือกเท่านั้น
แต่เสื้อเกลือกนั้นสวมใส่สบายกว่าเสื้อกันฝนสมัยใหม่เสียอีก
สรุปแล้ว
ชอบก็คือชอบ ดูเหมือนจะไม่ต้องมีเหตุผลอะไรมากกว่านี้
ฝนปรอย ๆ ยังคงตกลงมาจากฟ้า
ระหว่างทางไปท่าเรือ เจียงไห่เซิงกับเจียงหยวนไม่ได้พูดคุยกัน
ทั้งสองเดินไปได้ไม่ไกล ก็เห็นชาวบ้านเดินอยู่ข้างหน้า
หลี่โหย่วชิ่งเห็นเจียงไห่เซิงกับเจียงหยวนเดินมาแต่ไกล จึงหยุดยืนรออยู่ครู่หนึ่ง
พอได้เจอกับเจียงไห่เซิง เขาก็ถอนหายใจ
ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ “เฮ้อ… เตือนแล้วก็ไม่ฟัง ไม่ฟังกันเลย วันนั้นพี่ใหญ่กับอี๋วนกำชับกันที่คณะกรรมการหมู่บ้านแล้วแท้ ๆ ผลสุดท้ายคนบ้านนี้กลับโง่กันทั้งบ้าน”
สีหน้าเจียงไห่เซิงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เขาคว้าเสื้อเกลือกของหลี่โหย่วชิ่งไว้ “พี่หลี่ คนเป็นยังไงบ้าง?”
หลี่โหย่วชิ่งถอนหายใจอีกครั้ง “เฮ้อ… ได้ยินว่าจ้าวต้าซานตายแล้ว ส่วนจ้าวเล่าฮั่นก็หายสาบสูญ”
“อีกอย่าง เรือของกว่างเฟิงเสียหายหนัก โชคดีที่ไม่จม แต่แทบจะใช้การไม่ได้แล้ว”
หัวใจเจียงไห่เซิงกระตุกวูบ
เขาแข็งค้างอยู่กับที่
เจียงหยวนเองก็ลอบถอนหายใจ
ถึงเขาจะไม่ถูกกับจ้าวไห่หยางและจ้าวกว่างเฟิงก็ตาม
แต่ถึงอย่างไรก็เป็นชีวิตคนถึงสองคน
พอได้ยินข่าวนี้กะทันหัน ในใจเขาก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี