ถ้าจะพูดถึงคนที่เจียงหยวนรู้สึกผิดด้วยมากที่สุดในชาติก่อน คงหนีไม่พ้นซุนอวิ้นแน่นอน
ซุนอวิ้นเป็นผู้หญิงที่เขารบเร้าพ่อแม่จนต้องควักเงิน 'ซื้อ' กลับมา
ตอนเจียงหยวนอายุสิบแปด เห็นใจโจวจิ้งชิวที่เป็นสาวบ้านนอกที่ไปเป็นครูอยู่หมู่บ้าน
ก็เลยอาศัยหน้าตาดีและปากหวาน
แถมโจวจิ้งชิวบ้านมีปัญหาจึงกลับเข้าเมืองไม่ได้
เจียงหยวนก็เลยเกลี้ยกล่อมเธอกลับบ้านมาได้อย่างง่ายดาย
โจวจิ้งชิวเป็นคนมีการศึกษา อ่านออกเขียนได้ รู้จักมารยาท แถมยังสอนหนังสืออยู่ที่โรงเรียนประจำหมู่บ้านอีก
หลังจากแต่งงานกับเจียงหยวนก็สอนให้เขารู้หนังสือและเข้าใจหลักเหตุผล อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขอยู่พักหนึ่ง
แต่แล้วก็ถึงเวลาที่ทุกคนคิดว่าเจียงหยวนจะเลิกเจ้าชู้
ตอนอายุยี่สิบ
เจียงหยวนไปตลาดนัดแล้วไปชอบซุนอวิ้นจากหมู่บ้านข้างๆ นิสัยเดิมกลับมาอีกครั้ง
โจวจิ้งชิวเป็นคนมีเกียรติ
เห็นเจียงหยวนเปลี่ยนใจ ก็ไม่รีรอที่จะย้ายออกจากบ้านตระกูลเจียงทันที
ส่วนซุนอวิ้น ตอนนั้นอายุแค่สิบแปด เองก็ไม่อยากแต่งงานกับเจียงหยวน
แต่ที่บ้านก็เลี้ยงลูกผู้หญิงไว้ขาย สุดท้ายก็รับเงินห้าสิบหยวนจากบ้านตระกูลเจียง แล้วขายเธอไป
ปีแรกที่แต่งงาน เจียงหยวนดูแลซุนอวิ้นอย่างดีทุกอย่าง
ปีเดียวกันนั้นเองก็มีลูกสาวชื่อหนิงเอ๋อร์
ถือว่าเป็นสามีและพ่อที่ดีอยู่พักหนึ่ง
แต่สันดานหมาไม่เคยกินเยี่ยวหมา!
พอลูกสาวอายุสองขวบ เขาก็เริ่มเบื่อ
เริ่มเที่ยวเตร่ กินเหล้า เล่นการพนัน เจ้าชู้อีกครั้ง
ต่อมาก็ไปยุ่งกับแม่ม่ายในหมู่บ้านอย่างเฉียวเยว่หง
ก็เลยหย่ากับซุนอวิ้นตรงๆ เลย
แต่ซุนอวิ้นไม่ได้โชคดีอย่างโจวจิ้งชิว
ถ้าหย่าแล้วกลับบ้าน โดนคนนินทาลับหลังก็เป็นเรื่องเล็ก
ที่แย่ที่สุดคือ ถ้าถูกครอบครัวขายเป็นครั้งที่สองน่ะสิ ถึงจะเป็นเรื่องใหญ่
ซุนอวิ้นก็เลยอ้อนวอนพ่อแม่ของเจียงหยวน ขอแค่หย่าแต่ไม่ย้ายออก
ก็ยังอยู่บ้านตระกูลเจียงพร้อมกับลูกสาวต่อไป
ส่วนในชาติก่อน ตอนลูกสาวอายุเจ็ดขวบป่วยหนัก
พ่อแม่ต้องออกทะเลท่ามกลางพายุเพื่อหาเงินค่ารักษา สุดท้ายก็เสียชีวิตทั้งคู่
ต่อมาลูกสาวก็ตายเพราะโรคนั้น ซุนอวิ้นก็เสียสติไป
ถึงแม้ต่อมาเจียงหยวนจะรวยแล้ว หาหมอที่ดีที่สุดมาให้ ก็ยังรักษาเธอไม่หาย
เจียงหยวนคิดถึงเรื่องเหล่านี้ หัวใจก็บีบรัดด้วยความเจ็บปวด
ส่วนซุนอวิ้นที่อยู่ที่ท่าเรือ ตอนนี้ก็มองเห็นเจียงหยวนบนเรือแล้ว ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง
"แม่ จริงๆ แล้วคนบนเรือคือพ่อใช่ไหม?"
หนิงเอ๋อร์ดึงชายเสื้อของซุนอวิ้น แล้วถามด้วยความสงสัยว่า "ทำไมพ่อถึงได้ขึ้นเรือมากับตาและยายด้วยล่ะ?"
เด็กน้อยเพิ่งจะอายุสี่ขวบ
ได้หน้าตาดีมาจากทั้งเจียงหยวนและซุนอวิ้น ดูน่ารักเหมือนตุ๊กตา
ซุนอวิ้นก้มลงอุ้มเธอขึ้นมา แล้วปลอบว่า "หนิงเอ๋อร์คิดถึงพ่อเหรอ?"
หนิงเอ๋อร์พยักหน้าแล้วก็รีบส่ายหัว "ไม่คิด หนิงเอ๋อร์มีแม่กับตาและยายก็พอแล้ว!"
ข้างๆ มีพ่อค้าปลาคนหนึ่งพูดหยอกล้อ "หนิงเอ๋อร์ เธอตามแม่มาที่ท่าเรือทุกวัน เหนื่อยไหม? มาอยู่บ้านลุงเป็นลูกสาวลุงไหมล่ะ?"
"อย่างงี้ต่อไปเธอก็ไม่ต้องทำงาน จะได้ใส่เสื้อผ้าใหม่ ได้ไปโรงเรียนด้วยนะ!"
หนิงเอ๋อร์ส่ายหัวทันที "ไม่เอา หนิงเอ๋อร์เป็นลูกของแม่ ต่อไปโตขึ้นหนิงเอ๋อร์จะได้ทำงานหาเงินเลี้ยงแม่กับตาและยาย ไม่ยอมไปกับลุงหรอก!"
เสียงใสๆ แบบเด็กๆ ทำให้ทุกคนหัวเราะกัน
บางคนก็หยิบขนมออกจากกระเป๋าให้เธอ
ระหว่างที่ทุกคนพูดคุยหัวเราะกัน เรือของตระกูลเจียงก็จอดเทียบท่า
ปลาจวดเหลืองและปลาจุ่มขาวเต็มเรือ สร้างความฮือฮาได้ในทันที
"โอ้ย ตายแล้ว! ปลาจวดเหลืองเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?"
"ผมเห็นเจียงจินกลับมาแต่เช้าแบบนี้ ยังคิดว่าคงไม่ได้ปลาเท่าไหร่ ที่แท้ก็ได้มาเพียบเลยนี่นา?"
"ไม่ต้องพูดถึงปลาจวดเหลืองเลย แค่ปลาจุ่มขาวก็เยอะขนาดนี้แล้ว ลุงไห่เซิง คุณไปวางอวนที่ไหนมาเนี่ย? เรือทั้งลำแบบนี้ ไม่รู้ว่าจะได้เป็นสิบหรือร้อยหยวนเลยหรือเปล่า?"
ทุกคนแย่งกันเดินเข้าไป ยื่นคอยาวๆ มองดูบนเรือด้วยความอิจฉา
หนิงเอ๋อร์วิ่งด้วยขาสั้นๆ ของเธอเข้าไป "ตา ยาย เก่งจังเลย!"
เจียงไห่เซิงรับหนิงเอ๋อร์เข้ามาในอ้อมแขนทันที แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "วันนี้ก็โชคดี พวกเราหลีกทางหน่อย เดี๋ยวขนปลาขึ้นก่อน"
หวังไหล่โถว พ่อค้าปลาที่คุ้นเคยกันดี รีบเรียกคนมาช่วยขนปลาให้แต่เช้า
ซุนอวิ้นก็เข้ามาช่วยด้วย ปากก็ยังไม่ว่างสั่งว่า "พ่อ แม่ เหนื่อยแล้ว หนิงเอ๋อร์ฝากไว้กับพวกท่าน ส่วนงานขนปลาให้ฉันจัดการเอง"
ทุกคนต่างก็ช่วยกันทำงาน และไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ต่างพากันมองข้ามเจียงหยวนไป
เจียงหยวนยืนอยู่ข้างๆ เกิดความรู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมา
แต่ไม่นานเขาก็ดีใจขึ้นมาใหม่
แค่ได้เกิดใหม่ก็ดีแค่ไหนแล้ว!
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือไปหาหนิงเอ๋อร์ซึ่งอยู่ในอ้อมแขนของพ่อ "หนิงเอ๋อร์ พ่อขออุ้มหน่อย..."
"ไม่เอา!"
หนิงเอ๋อร์ขัดจังหวะเขาทันที แล้วส่ายหัว "พ่อไม่ใช่คนดี พ่อจะไล่หนูกับแม่ไป แล้วหนูก็ไม่เอาพ่อแล้ว!"
เจียงหยวนถึงกับงง
เจียงไห่เซิงสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที "พูดเหลวไหล! ใครบอกว่าจะไล่พวกเธอไป?"
หนิงเอ๋อร์พูดอย่างมีเหตุผล "ทุกคนพูดกันอย่างงี้ บอกว่าพ่อของหนูจะแต่งงานใหม่อีก แม่เลี้ยงเข้ามาเมื่อไหร่ หนูกับแม่ก็จะถูกไล่ออก"
"มันกล้าดี!"
เจียงไห่เซิงถลึงตาใส่เจียงหยวนอย่างรุนแรง แล้วรีบปลอบหลานสาว "หนิงเอ๋อร์ไม่ต้องห่วง บ้านของเราทั้งหมดเป็นของเธอ ใครก็อย่าหวังจะไล่เธอกับแม่เธอไป"
หลิวกุ้ยหลานก็ช่วยกันปลอบด้วยเช่นกัน
เจียงหยวนพยายามจะขัดจังหวะหลายครั้งแต่ก็ไม่มีโอกาส ได้แต่ยืนยิ้มแหยๆ อยู่ข้างๆ
ไม่นานปลาทั้งเรือก็ชั่งเสร็จหมด
หวังไหล่โถวยิ้มแย้มเดินมาคิดเงิน "ลุงเจียง เราคุยกันตรงๆ เลยนะ ปลาจวดเหลืองฉันให้กิโลละห้าเหมาห้า ปลาจุ่มขาวสี่เหมา"
"ที่ชั่งไปเมื่อกี้ ปลาจวดเหลืองแปดสิบสองจิน ปลาจุ่มขาวสิบแปดจิน รวมแล้วห้าสิบสองหยวนสามเหมา"
พอประกาศราคาออกมา ก็มีเสียงอิจฉาดังขึ้นอีกครั้ง
เจียงไห่เซิงรู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมาเล็กน้อย
แต่พอคิดได้ว่าเรือทั้งลำนี้ได้ปลามาเพราะเจียงหยวน ความรู้สึกหดหู่ก็เพิ่มขึ้นมาอีก
ไม่ว่าจะยังไง ลูกชายคนนี้ก็หมดหวังแล้ว จะไปหวังให้เขาเปลี่ยนแปลง
สู้ไปหวังให้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกยังจะดีกว่า!
หวังไหล่โถวหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาแล้วพูด "ฉันเขียนบัญชีให้ตอนนี้เลยนะ"
ชาวประมงแถวทะเลส่วนใหญ่จะคุ้นเคยกันดี
ถ้าขายปลาวันไหนก็จดไว้ก่อน พอตกเย็นค่อยไปเอาเงินที่บ้านของพ่อค้าปลาทีเดียว
เจียงไห่เซิงก็รู้ว่าหวังไหล่โถวไม่โกงตัวเอง ก็เลยพยักหน้า
แต่แล้ว ก็ในตอนนั้นเอง
เจียงหยวนก็พูดขึ้นมาไม่ให้โอกาส "วันนี้ไม่จดบัญชี ขอเป็นเงินสดเลย!"
หวังไหล่โถวอึ้งไปนิดหน่อย แล้วมองไปที่เจียงไห่เซิงอย่างสนใจ "ลุงเจียง ลูกชายของคุณนี่..."
ใครจะไม่รู้ว่าบ้านตระกูลเจียงเลี้ยงคุณชายน้อยเอาไว้ แค่ได้เงินมาก็เอาไปกินเหล้า เล่นการพนัน เจ้าชู้
ถ้าเงินตกไปถึงมือเขา ล่ะก็ ครึ่งวันก็คงหมดเกลี้ยง
เจียงไห่เซิงโมโหขึ้นมาทันที "จะเอาเงินสดทำไม บ้านเรามีเงิน จะให้แกมาวุ่นวายด้วยเหรอ?"
เขาก็ว่าแล้วเชียว ทำไมอยู่ดีๆ ถึงอาสาออกทะเลไปแย่งงานทำ
ที่แท้ก็มีแผนการ!
เจียงหยวนรู้ดีว่าการจะสร้างความไว้ใจจากครอบครัวขึ้นมาใหม่นั้นยากแค่ไหน
แต่ตอนนี้จำเป็นต้องเอาเงินให้ได้
ถึงจะได้แค่ครึ่งเดียวก็ยังดี
เขาต้องไปพิสูจน์กับเฉียวเยว่หงว่าตัวเองหาเงินได้ ให้เธอสบายใจ จะได้ยอมอยู่ต่อ
หวังว่าจะเลี่ยงชะตากรรมในชาติก่อนได้
ไม่ว่าจะยังไง ก็ห้ามตกไปอยู่ในมือของคนที่เรียกว่าลุงนั่นเด็ดขาด
"พ่อ ผมขอร้องล่ะ ผมขอแค่ครึ่งเดียว"
เจียงหยวนพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ผมสัญญาว่าจะไม่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย ขอร้องล่ะ แบ่งให้ผมครึ่งหนึ่งเถอะ พ่อเห็นแก่ที่ผมออกทะเลไปด้วยกันในวันนี้นะ ผมมีเรื่องด่วนจริงๆ!"