เจียงไห่เซิงเดิมทีไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อยากให้เงินเจียงหยวนอีก
แต่พอเจียงหยวนพูดแบบนั้น เขาก็เริ่มลังเล
ที่พูดก็ไม่ผิด
ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงหยวนยืนกรานจะลงอวนในทะเลแถวนั้น ก็คงไม่ได้ปลาจวดเหลืองอวนนี้มา
ปกติออกทะเล ต่อให้โชคดี
รายได้ทั้งวัน อย่างมากก็แค่ไม่กี่หยวน
ห้าสิบหยวนนี่ แทบจะเท่ารายได้ทั้งเดือนแล้ว
คิดถึงตรงนี้ เขาหน้าเครียดพูดกับหวังไหล่โถวว่า “ให้เขาสิบหยวน ที่เหลือจดไว้ก่อน”
หวังไหล่โถวเข้าใจดี ยื่นเงินให้พร้อมส่ายหัว “ไม่รู้จะพูดอะไรกับนายดี โชคดีที่หลานสาวคนนี้น่ะฉลาด
รอส่งไปโรงเรียนทีหลัง บางทีอาจได้เป็นมหาบัณฑิตก็ได้!”
พอพูดถึงหลานสาว เจียงไห่เซิงก็ดีใจขึ้นมาอีก
ซบหน้าลงแก้มหนิงเอ๋อร์ “พวกเราหนิงเอ๋อร์ฉลาดมากเลย!”
หนิงเอ๋อร์โดนหนวดเคราของเขาเกาจนหัวเราะคิกคัก “จั๊กจี้จังเลย ตาผู้ใหญ่ซนจริง!”
ทุกคนหัวเราะกัน
เจียงหยวนรับเงินยืนอยู่ข้างๆ
มองครอบครัวที่อบอุ่นกัน แต่ตัวเองกลับเหมือนคนนอก ในใจช่างขมขื่นเหลือเกิน
แต่เขาก็รู้ดี
หลายปีที่ผ่านมา เขาได้ทำลายความรักของครอบครัวจนหมดไปแล้ว
ตอนนี้จะแก้ไข ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในชั่วข้ามคืน
“ต้องรั้งพี่เฉียวไว้ก่อน ที่เหลือค่อยๆ ไปทีละก้าว!”
เจียงหยวนถอนหายใจ แล้วหันหลังเดินจากไป
จนกว่าเขาจะจากไป ซุนอวิ้นถึงได้มองเขาอีกครั้ง ก่อนจะเลื่อนสายตาหนี
เจียงหยวนรับเงิน รีบไปที่บ้านเฉียวเยว่หง
แต่กลับเจอเฉียวเยว่หงถือกระเป๋าเดินทางกำลังจะออกจากบ้านพอดี
“พี่เฉียว รอเดี๋ยว!”
เจียงหยวนพุ่งเข้าไปแย่งกระเป๋ามาทันที “ผมบอกแล้วไงว่าห้ามไป!”
เฉียวเยว่หงเบิกตากว้าง “เฮ้ย นายเป็นใครของฉัน กล้ามาห้ามฉัน?”
“อยากตายหรือไง? ผมบอกแล้วว่าเซินเจิ้นถึงแม้จะเต็มไปด้วยทอง
แต่ทองพวกนั้น ไม่ใช่ใครจะเก็บได้ก็เก็บ!”
เจียงหยวนมือหนึ่งถือกระเป๋า อีกมือลากเฉียวเยว่หงเข้าบ้าน “ผมบอกแล้วไงว่าผมเลี้ยงเธอ แล้วทำไมยังจะไปอีก?”
เฉียวเยว่หงกลอกตา “นายเลี้ยงฉัน? เอาไรเลี้ยง? เอาไข่ขาวสองช้อนนั่นหรือไง?”
เจียงหยวนได้ยิน ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที
ไม่รอช้า ถอดเสื้อผ้าทิ้ง แล้วกดเฉียวเยว่หงลงบนเตียง “หนีใช่ไหม? ดูสิว่าขาหายจะหนีไปได้ไหม!”
“เจียงหยวนไอ้สารเลว ปล่อยฉัน!”
เฉียวเยว่หงพยายามดิ้นรน แต่ไม่นานนัก ร่างก็อ่อนปวกเปียกราวกับสายน้ำ
แต่ปากยังแข็ง “ฉันจะดูหน่อยว่าใครกันแน่ที่ขาอ่อน!”
เตียงดังเอี๊ยดอ๊าดอยู่พักใหญ่กว่าจะหยุด
เจียงหยวนเช็ดเหงื่อให้เฉียวเยว่หง แล้วเริ่มพูดอย่างจริงจัง “เยว่หง เธอลองคิดดูนะ ลุงของเธอ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เจอ เธอเดินทางไปไกลถึงที่นั่น ไม่รู้จักใครเลย ถ้าเขาขายเธอทิ้งล่ะจะทำยังไง?”
เฉียวเยว่หงเบิกตากว้าง “เขาเป็นลุงฉันนะ!”
“พ่อแม่แท้ๆ ยังมีที่ขายลูก แล้วลุงล่ะ?”
เจียงหยวนอดทนพูด “ฟังผมสักครั้งเถอะนะ ได้ไหม?”
เฉียวเยว่หงเหลือบตามองเขา “นายพูดแบบนี้ เหมือนกับว่านายเห็นลุงฉันทำเรื่องไม่ดีด้วยตาตัวเองเลยนะ ถ้าฉันจะไปให้ได้ล่ะ?”
“ปากแข็งจริงๆ!”
เจียงหยวนโมโหขึ้นมา
ฉันช่วยชีวิตไว้แท้ๆ ยังไม่รู้จักบุญคุณอีก!
วินาทีถัดมา
เขากดเฉียวเยว่หงลงบนตัก
ปั๊ด! ตบลงบนก้นกลมกลึงของเธอหนึ่งที
เฉียวเยว่หงครางออกมาเสียงหวาน ตาคมกริบ “นายยังไม่ได้กินข้าวหรือไง? ออกแรงอีกหน่อยสิ!”
“ถ้านายทำให้ฉันยอมแพ้ได้ ฉันจะไม่ไป!”
เจียงหยวนหมดคำพูด สุดท้ายกัดฟัน “เธอพูดเองนะ!”
ทั้งสองคนเล่นกันจนบ่ายแก่ๆ ถึงได้สงบลง
เฉียวเยว่หงนอนอยู่บนเตียง ด้วยสีหน้าอิ่มเอม
“ยังจะไปอีกไหม?”
เจียงหยวนบีบเนื้อเนียนนุ่มของเธอ
เฉียวเยว่หงมองเขาอย่างอาลัย “ทำฉันแทบตาย ต่อให้อยากไป ตอนนี้ก็ขยับไม่ได้…”
ยังพูดไม่ทันจบ ข้างนอกก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น
จากนั้นก็มีเสียงเรียก “เยว่หงอยู่บ้านไหม?”
เจียงหยวนตกใจ รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเอง
เฉียวเยว่หงพูดอย่างไม่พอใจ “นายก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่มาที่นี่ ยังจะอายอีกหรือไง?”
พูดจบก็ลุกขึ้นแต่งตัว “ป้าๆ เกิดอะไรขึ้น?”
“แม่เธอล้มขาหักตอนทำไร่นา รีบกลับบ้านไปดูหน่อยสิ!”
“อะไรนะ?!”
เฉียวเยว่หงสีหน้าเปลี่ยนไป
แต่เจียงหยวนกลับตาเป็นประกาย กระโดดขึ้นไปหยิบกางเกงที่หัวเตียง
หยิบเงินห้าหยวนออกมาส่งให้ “เงินนี้เธอเอาไว้ กลับไปดูแลแม่เธอ อย่าไปหาลุงเธอก่อน!”
เฉียวเยว่หงไม่มีพี่สาวน้องสาว มีก็แต่พี่สะใภ้ที่ใจร้ายมาก
ตอนแม่ยังไม่ป่วยก็เข้ากันไม่ได้แล้ว ตอนนี้แม่ขาหัก
ถ้าเธอไม่กลับบ้าน แม่ของเธอคงต้องรอความตายอย่างเดียว!
เฉียวเยว่หงมองเงินนิ่งไปครู่หนึ่ง ตาเริ่มแดง
แต่ปากยังไม่ยอมอ่อน “ถ้าเป็นเงินที่นายขโมยพ่อแม่มา ฉันไม่เอา”
“นี่คือเงินที่ผมทำงานหาได้!”
เจียงหยวนพูดอย่างจริงจัง “ต่อจากนี้จะหาได้มากขึ้น ผมจะเลี้ยงเธอเอง”
เฉียวเยว่หงยิ้มขึ้น รับเงินไป แล้วหอมแก้มเขาหนึ่งที “ได้สิ งั้นฉันจะรอฟังคำว่าเลี้ยงฉันของนาย”
พูดจบก็ไม่สนใจอะไรต่อ รีบเก็บเสื้อผ้าไม่กี่ตัวแล้วรีบกลับบ้านไป
จนร่างหายลับตาไปแล้ว เจียงหยวนถึงได้ถอนหายใจโล่งอก ค่อยๆ ใส่เสื้อผ้า
รอจนคนในลานบ้านออกไปหมดแล้ว ถึงได้ออกจากบ้าน ตรงไปที่ร้านชำในหมู่บ้าน
“พี่ เอาสุราครึ่งชั่ง ห่อขนมเถาซูหนึ่งห่อ น้ำตาลครึ่งชั่ง แล้วก็…”
เจียงหยวนกวาดตามองของบนชั้น สุดท้ายกัดฟัน “เอากล่องครีมบำรุงอีกหนึ่งกล่อง!”
เจ้าของร้านชำเงยหน้าขึ้น “นี่ไปถูกใจสาวบ้านไหนอีกแล้วหรือไง ถึงได้ซื้อของเอาใจผู้ใหญ่มาด้วยเลย?”
ต่อให้เอาใจก็ไม่เห็นจะได้เรื่อง ครอบครัวดีๆ ใครจะยอมยกสาวให้ผู้ชายแบบนี้!
เจียงหยวนยิ้มขื่นๆ ในใจ อธิบาย “รอบนี้ซื้อให้พ่อกับแม่ และก็อวิ้นกับลูกของเธอ”
เจ้าของร้านเบิกตากว้างพูดต่อ “อะไรนะ? พระอาทิตย์ขึ้นจากทางตะวันตกหรือไง!”
“พูดมากทำไม ขายหรือไม่ขาย ไม่ขายฉันไปซื้อที่ในเมือง!”
เจียงหยวนรู้สึกเขินเล็กน้อย เลยทำเป็นใส่สีตีราคา
“ขายๆๆ เร็วอะไรกัน!”
เจ้าของร้านรีบหยิบของลงมา “รวมทั้งหมดสองหยวนแปดเหมา”
เจียงหยวนจ่ายเงิน แล้วถือของออกไป
เจ้าของร้านมองแผ่นหลังเขา พยักหน้าเบาๆ
“เรื่องแปลกมีทุกปี ปีนี้เยอะเป็นพิเศษ!”
เจียงหยวนได้ยิน แต่ไม่คิดจะใส่ใจ
ที่ผ่านมา ตัวเองก็ใช่ว่าจะไม่เหลวไหลจริงๆ
แต่ต่อจากนี้ก็จะดีขึ้นแล้ว
เขามองของที่ถืออยู่ ก็ยิ้มออกมา
ระหว่างทางกลับบ้าน
ยังไม่ทันเข้าประตู ก็เห็นซุนอวิ้นพาลูกสาวนั่งปะแหอยู่ในลานบ้าน ส่วนจ้าวไห่หยางในหมู่บ้านยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
“ผมพูดตรงๆ นะอวิ้น ตอนนั้นเจียงหยวนเพื่อเธอ ไล่ครูโจวออกไปเลย
ตอนนี้เขาตั้งใจจะคบหากับพี่หม้ายเฉียวให้ได้ ถ้าพี่หม้ายเฉียวยอม เขาจะยังมีที่ให้เธออยู่ในบ้านนี้หรือ?”
จ้าวไห่หยางเอาแขนกอดอก พูดอย่างสะใจ “ผมไม่เหมือนเขา ขอแค่เธอตกลงแต่งงานกับผม ผมจะเลี้ยงหนิงเอ๋อร์ด้วย ชาตินี้ผมจะดูแลเธอคนเดียว ไม่มีทาง…”
ยังพูดไม่ทันจบ โดนเตะล้มคว่ำกับพื้น
“ไอ้เวรเอ๊ย กล้ามาบ้านกู แย่งผู้หญิงกู กลัวกูตายหรือไง!”
เจียงหยวนคร่อมตัวจ้าวไห่หยาง ชกไม่ยั้ง
จ้าวไห่หยางโดนไปสองหมัดก็รู้สึกตัว “ผู้หญิงอะไรของแก? พวกแกหย่ากันแล้วยังไม่ยอมปล่อยอีก ฉันจะเอาใจแกหรือไง?”
ทั้งสองคนล้มลูกคลุกคลานต่อยกัน ไม่นานก็มีเลือด
หนิงเอ๋อร์ตกใจจนกรี๊ด
ซุนอวิ้นหน้าซีด รีบเอามือปิดตาเธอ ร้องไห้ “พวกนายหยุดได้แล้ว!”
พอลูกสาวร้องไห้ เจียงหยวนก็รู้สึกเจ็บใจ
มือเลยช้าลงไปครึ่งก้าว โดนจ้าวไห่หยางชกเข้าที่หน้า เลือดกำเดาพุ่ง
เขากัดฟัน เตะเข้าที่ท้องน้อยของจ้าวไห่หยางอย่างแรง
จ้าวไห่หยางหน้าซีดไปทันที
“ยังไม่รีบไปอีก!”
เจียงหยวนไม่อยากทำให้ลูกสาวตกใจ หยิบเสียมข้างกำแพงขึ้นมา “มาอีกที ฉันจะฆ่าแก!”
จ้าวไห่หยางหน้าซีด เดินกะเผลกออกไป
พอถึงประตูถึงกัดฟันพูด “แกจำไว้ เรื่องนี้ไม่จบ!”
เจียงหยวนขยับเสียม จ้าวไห่หยางวิ่งหนีไปแทบไม่ทัน
เขาถึงได้ทิ้งเสียมลง แล้วหันไปมองซุนอวิ้นกับลูกสาว “พวกเธอไม่ตกใจใช่ไหม?”