แผนที่ทะเลยังคงปรากฏอยู่ตรงหน้าอย่างเลือนราง
แต่เจียงหยวนกลับสำลักน้ำจนต้องดิ้นป้าด ๆ
บนฝั่งมีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น
"ลูกชาวประมงว่ายน้ำไม่เป็น น่าขำชะมัด!"
"คุณเจียงนี่ผู้หญิงเยอะไปจนสมองเบลอแล้วหรือไง!"
"ลุงไห่เซิงครับ น่าเห็นใจจริง ๆ ครึ่งชีวิตแล้วยังต้องมารับความอัปยศแบบนี้อีก"
เจียงไห่เซิงหน้านิ่วคิ้วขมวด
ยื่นมือไปขวางหลิวกุ้ยหลานที่จะลงไปช่วยไว้ พูดกัดฟันว่า "อยากตายก็ปล่อยให้มันตายไป ห้ามช่วยเด็ดขาด!"
อย่าคิดว่าเขาไม่รู้ทัน
นี่มันก็แค่อุบายแกล้งทำเป็นน่าสงสาร ข้างในท้องมันจะคิดอะไรไม่ดีอยู่แน่ ๆ เลย!
หลิวกุ้ยหลานสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล สุดท้ายก็ทนไม่ไหวต้องตะโกน "อาหยวน ว่ายน้ำสิลูก!"
ถึงยังไงเจียงหยวนก็โตที่ทะเลมา
ปรับตัวได้เร็ว ไม่นานก็ว่ายตามเรือทัน กระเสือกกระสนปีนขึ้นไปได้
นอนแผ่บนเรือหายใจหอบใหญ่ ๆ
เจียงไห่เซิงยกไม้ยาวฟาดไปที่หลังเขาอย่างแรง "ไอ้ขยะ ไปตายในทะเลซะดี ๆ จะได้ไม่ต้องมานับว่าเป็นลูก!"
เจียงหยวนโดนฟาดรับไปทีหนึ่ง แต่สายตายังคงจ้องมองแผนที่ทะเลที่อยู่ตรงหน้า
นอกจากกลุ่มแสงที่เห็นเมื่อกี้แล้ว
ด้านบนสุดของแผนที่ยังมีแนวชายฝั่งพาดอยู่ เห็นโครงท่าเรือชัดเจน
ส่วนที่ไกลออกไปก็เป็นหมอกจาง ๆ มองไม่ชัด
"นี่มันอะไรกัน..."
เจียงหยวนยื่นมือไปสัมผัสโดยสัญชาตญาณ แต่มือกลับลอดผ่านแผนที่ไป
เจียงไห่เซิงเห็นท่าทางแปลก ๆ ของเขา ก็ขมวดคิ้วถาม "เป็นอะไรไป เป็นบ้าไปแล้วหรือไง?"
เจียงหยวนดึงสติกลับมา ในใจพอจะเดาได้คร่าว ๆ แล้ว ก็ยิ้มเอาใจ "พ่อครับ กลับท่าเรือก็เสียเวลา วันนี้ให้ผมอยู่เรือด้วยได้ไหมครับ ผมสัญญาว่าจะไม่ก่อเรื่องแน่นอน!"
"ถ้าก่อเรื่องละก็ พ่อจะโยนแกลงทะเล!"
เจียงไห่เซิงด่าไปคำหนึ่ง แล้วก็หันไปเดินเปิดเรือ
ที่จริงแล้ว
เจียงไห่เซิงถึงจะผิดหวังในตัวลูกชาย
แต่
ตอนที่เห็นลูกดิ้นในน้ำเมื่อกี้ ก็ตกใจไม่น้อยเหมือนกัน ไหนจะลูกแท้ ๆ ของตัวเอง
หลิวกุ้ยหลานจะพูดอะไรก็ไม่กล้าพูด สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจ แล้วเงียบไป
ขึ้นเรือได้ เจียงหยวนก็นั่งลงบนเรือ จ้องมองแผนที่ทะเลที่อยู่ตรงหน้า
พอเรือแล่นออกไป ตำแหน่งบนแผนที่ก็ขยับตามไปด้วย
ในที่สุดเขาก็เข้าใจ
นี่คือแผนที่เรดาร์สดของผืนทะเล!
ส่วนจุดแสงพวกนั้น...
เจียงหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย พอบอกได้เลยว่ามันคือฝูงปลาใต้ทะเล!
มองไปบนแผนที่ เห็นว่าลำเรือของตัวเองกำลังจะแล่นผ่านกลุ่มจุดแสงที่สว่างจ้าเหลือเกินกลุ่มหนึ่ง
เขากัดฟันลุกขึ้นยืน
"พ่อแม่ครับ ลองลงอวนตรงนี้ดูไหมครับ!"
เขาเชื่อว่าแผนที่ทะเลนี้ไม่ได้โผล่ขึ้นมาโดยบังเอิญ
บางทีอาจเป็นท่านแม่เจ้าแม่แห่งท้องทะเลที่ประทานคำชี้ทางมาให้ก็ได้
เจียงไห่เซิงไม่แม้แต่จะสนใจเจียงหยวน ยังคงพายเรือไปเรื่อย ๆ ตามใจตัวเอง
เจียงหยวนกัดฟัน สุดท้ายก็ตัดสินใจไปหยิบอวนมาเอง มือไม้สั่นเตรียมจะโยนอวนลงน้ำ
"บอกแล้วไงว่าห้ามขยับแล้วไม่ฟัง!"
หลิวกุ้ยหลานพูดเสียงไม่พอใจ "ไม่รู้ว่าวันนี้ไปเจออะไรเข้า ทำอะไรก็ได้แต่เพิ่มเรื่องวุ่นวาย!"
เจียงหยวนได้ยินแม่บ่น ก็จมูกหายยุ่ย ต้องกลั้นไว้แล้วพูด "แม่ครับ เชื่อผมสักครั้งเถอะ ลองลงอวนตรงนี้ดูนะครับ!"
พูดจบก็เสริมอีกประโยค "แค่ยอมลงอวน ผมสาบานได้เลยว่าต่อไปนี้จะไม่ไปเล่นการพนันอีกเด็ดขาด!"
เจียงไห่เซิงด่า "คำสาบานของแกแกพูดไปกี่ครั้งแล้ว!"
เห็นท่าว่าจะแล่นเลยกลุ่มจุดแสงบนแผนที่ไปแล้ว
เจียงหยวนตัดสินใจเด็ดขาด ใช้กลยุทธ์ที่ตัวเองถนัดที่สุด
"ถ้าพ่อแม่ไม่ยอมให้ผมลงอวนตรงนี้ ผมจะกระโดดทะเลตอนนี้เลย พูดแล้วต้องทำ!"
แต่ก่อนพอเขามีเรื่องไม่พอใจอะไร ก็จะใช้วิธีขู่จะฆ่าตัวตายเอาไว้ก่อนเสมอ
เจียงไห่เซิงโมโหจะด่าแต่เจียงหยวนก็ทำท่าจะกระโดดน้ำให้ดู
หลิวกุ้ยหลานกลัวขึ้นมาจริง ๆ "พ่อเขา ลงก็ลงเถอะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรนี่นา"
แค่โยนอวนลงไปครั้งหนึ่ง ไม่ใช่ข้อเรียกร้องที่เกินเหตุอะไร
เจียงหยวนยกมือขึ้นสาบานอีกครั้ง "พ่อครับ เชื่อผมเถอะ ลงอวนตรงนี้ ได้ของใหญ่โตแน่นอนครับ!"
เจียงไห่เซิงหน้านิ่ง ไม่พูดอะไร เดินมาลงอวนเอง
เจียงหยวนอยากจะช่วย แต่โดนดันออกไปให้ยืนอยู่ข้าง ๆ
ได้แต่ยืนมองพ่อแม่ลงอวนอย่างตั้งใจ
ต่อไปนี้เขาจะเป็นคนดูแลครอบครัวแล้ว ต้องเรียนรู้วิชาให้เยอะ ๆ
ตอนแรกเจียงไห่เซิงไม่ได้คิดอะไรกับคำพูดของเจียงหยวน
ลงอวนก็แค่ยอมตามใจมันเท่านั้น
พอรู้สึกได้ว่าอวนดักอะไรติดจริง ๆ ถึงได้รู้สึกแปลก ๆ
"พ่อเขา นี่... มีปลาจริง ๆ ด้วยนะ?"
หลิวกุ้ยหลานเบิกตากว้าง พูดด้วยความไม่อยากเชื่อ "แล้วก็หนักพอสมควรด้วย..."
"ผมช่วยด้วย!"
เจียงหยวนรีบเข้าไปช่วยดึงอวน
บ้านจน มีแค่อวนโยนมือธรรมดา ๆ
รอบนี้ไม่รู้ว่าดักเอาอะไรเข้าไปได้ หนักตั้งเป็นร้อยกว่าชั่ง
คนสามคนในครอบครัวออกแรงเต็มที่ช่วยกันดึง
สุดท้ายก็ลากอวนขึ้นมาบนเรือได้
สิ่งแรกที่เห็นก็คือปลาจุ่มเงินวาววับเป็นสิบตัว
ตามด้วยปลาจุ่มทองสีเหลืองอร่ามที่ถูกดึงขึ้นมาจากน้ำ
ภาพทองหุ้มเงินแบบนี้เห็นแล้วสะกดสายตาสุด ๆ
เจียงไห่เซิงยืนนิ่งงันอยู่กับที่ทั้งตัว
"แม่มัน ฉัน... ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?"
หลิวกุ้ยหลานก็เบิกตากว้าง "ยังไงก็ต้องเป็นความฝันแน่นอน!"
ทั้งคู่มองดูปลาเต็มเรือ สมองว่างเปล่าไปหมด
แต่เจียงหยวนตื่นเต้นสุด ๆ "พ่อแม่ครับ ไม่ใช่ความฝัน! พวกเราโชคดีสุด ๆ แล้วจริง ๆ!"
เงยหน้ามองแผนที่อีกครั้ง จุดแสงที่สว่างจ้าที่สุดกลุ่มนั้นก็กระจายตัวออกไปแล้ว
เห็นได้ชัดว่าจุดแสงบนแผนที่ หมายถึงปลาในทะเลนี่เอง!
แค่คิดในใจ แผนที่ทะเลก็หายไป
พอคิดถึงมันอีกครั้ง มันก็กลับมาปรากฏอีกครั้ง
เจียงหยวนตื่นเต้นอยู่ในใจ
มีฝีมือแบบนี้แล้ว จะต้องกลัวหาเงินไม่ได้อีกหรือ?
ชาตินี้ เขาจะต้องทำเงินก้อนโตให้ได้ เพื่อชดเชยความเสียใจทั้งหมดในชาติก่อน!
เจียงไห่เซิงเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน หันขวับไปมองเจียงหยวน "แกรู้ได้ยังไงว่าลงอวนตรงนี้จะมีปลา?"
เจียงหยวนอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็พูดอ้อมแอ้ม "ผม... ผมฝันเห็นท่านแม่เจ้าแม่แห่งท้องทะเลคืนนี้ ท่านบอกผมเอง!"
เจียงไห่เซิงกับภรรยามองหน้ากัน
เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เชื่อคำพูดเขา
แต่พวกเขาก็ชินกับนิสัยชอบพูดจาเหลวไหลของลูกชายมานาน ไหน ๆ ครั้งนี้ก็ได้ผลงานครั้งใหญ่
ก็เลยไม่ได้ถามอะไรอีก
"ต้องรีบกลับบ้านแล้วล่ะ!"
เจียงไห่เซิงหยิบปลาจุ่มทองอ้วน ๆ ตัวหนึ่งขึ้นมาชั่งน้ำหนัก
หน้ายิ้มแย้มจนตาหยี "บนเรือมีน้ำแข็งไม่เยอะ ถ้าปลาหมดความสดทีหลัง จะขายไม่ได้ราคานะ"
หลิวกุ้ยหลานพยักหน้าหงึก ๆ แล้วรีบหันหัวเรือกลับไปทางท่าเรือทันที
"พ่อครับ ผมช่วยด้วย!"
เจียงหยวนเดินไปนั่งที่ขอบเรือ แล้วลงมือช่วยพายเรืออย่างงุ่มง่าม
ถึงเพิ่งจะรู้ว่ามือตัวเองตอนดึงอวนเมื่อกี้ ถูกเชือกบาดเป็นแผลเลือดออกแล้ว สัมผัสหน่อยก็เจ็บจี๊ดขึ้นมา
แต่เขาก็ยังกัดฟันทนเจ็บ แล้วกำไม้พายไว้แน่นพายต่อไป
หลิวกุ้ยหลานรู้สึกเจ็บใจลูก แต่พอเจียงไห่เซิงหันมามองก็เลยต้องเก็บคำพูดไว้
เมื่อก่อนพวกเขาตามใจลูกมากเกินไป
ถ้าตอนนี้เจียงหยวนอยากกลับตัวเป็นคนดีจริง ๆ พวกเขาก็ต้องใจแข็งให้ได้
เจียงหยวนเดาใจพ่อแม่ได้ ก็ยิ้มขม ๆ อยู่ในใจ
ทั้งหมดนี้เป็นเพราะตัวเองเองทั้งนั้น
ตอนนี้ก็ได้แต่ใช้เวลาพิสูจน์ความตั้งใจของตัวเองแล้วกัน
เดินทางกลับถึงท่าเรือ ฟ้าสว่างแล้ว
พ่อค้าปลาต่างรอเรือกลับเข้าอยู่
แต่เจียงหยวนท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่าน กลับเห็นร่างเพรียวบางคนหนึ่งได้ในพริบตา
ซุนอวิ้น ภรรยาคนที่สองของเขา กำลังจูงมือหนิงเอ๋อร์ลูกสาววัยสี่ขวบ มองมาทางนี้
เจียงหยวนตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว
มือของเขาเริ่มสั่นโดยไม่รู้ตัว