เจียงหยวนไม่ได้โง่
ถ้าตอนนี้เขาทำให้ตู้สือกลายเป็นคนพิการโดยไม่ทันคิด
อีกฝ่ายหันไปแจ้งความที่ตำรวจสถานี รับรองว่าคดีนี้ต้องเป็นเรื่องแน่
เพราะอย่างนั้น
เขาจะปล่อยให้อีกฝ่ายมีหลักฐานอะไรไว้เอาผิดเขาไม่ได้เด็ดขาด
หลังจากเรียบเรียงความคิดจนชัดเจนแล้ว
เจียงหยวนก็ออกไปข้างนอกก่อน
เขาหากระดาษกับปากกาที่โจวจิ้งชิวใช้จดรายการสินค้าขาเข้าและขาออกในแต่ละวันเจอ
จากนั้นก็ถือกระดาษกับปากกาเข้าไปในห้อง แล้วโบกให้ตู้สือดู “ตอนนี้ฉันจะให้นายสารภาพความผิดของตัวเองมาตามตรงก่อน”
ตู้สือชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด “ให้สารภาพความผิดของตัวเอง? น้องชาย อย่าล้อฉันเล่นเลยได้ไหม ฉันโดนนายซ้อมจนเป็นแบบนี้แล้ว นายยังจะ...”
เจียงหยวนไม่เปิดโอกาสให้ตู้สือโต้แย้งเลยแม้แต่น้อย
เขาพูดเข้าเรื่องทันที “พี่ตู้ ในเมื่อพี่ยินดีจะทิ้งอะไรบางอย่างไว้กับตัวเอง อย่างน้อยก็ควรให้หลักประกันผมสักอย่างไม่ใช่หรือ?”
“หึ ถ้าไม่ทิ้งหลักประกันอะไรไว้ให้ผมเลย แล้วผมทำให้พี่พิการขึ้นมาจริง ๆ พอเสร็จเรื่องพี่ไปแจ้งความ ผมจะทำยังไง?”
ตู้สือสั่นไปทั้งตัว “น้องชาย ฉัน...นาย...”
เจียงหยวนโบกมืออีกครั้ง “นายยังไม่ต้องพูด ตอนนี้มีแค่เราสองคน นายลองคิดเรื่องนี้ให้ดี ๆ”
“เลือกเอา จะจัดการตามขั้นตอน หรือจะทำตามที่ฉันบอก”
“ถ้าจัดการตามขั้นตอน นายไม่มีทางรอดแน่ แต่ถ้าทำตามที่ฉันบอก อย่างน้อยนายก็ยังมีโอกาสรอด”
ตอนนี้ตู้สือกลายเป็นปลาบนเขียงของเจียงหยวนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง