ทันทีที่ก้าวเข้าประตู
เจียงหยวนยกม่านประตูขึ้น พร้อมกับแกะผ้าขนหนูที่พันศีรษะออก
ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะเห็นหน้าของเขาชัด ๆ
เขาก็ใช้ผ้าขนหนูปิดตาอีกฝ่ายทันที
วินาทีต่อมา
เขาอ้อมไปด้านหลังอีกฝ่าย บีบเสียงให้แหลมขึ้นแล้วกระซิบว่า “น่ารำคาญจริง ๆ ในเมื่ออยากเล่นกับฉันนัก วันนี้เราก็เล่นกันให้ตื่นเต้นหน่อยแล้วกัน”
ตู้สือที่ถูกผ้าขนหนูปิดตาอยู่
ได้ยินน้ำเสียงของโจวจิ้งชิวแปลกไปเล็กน้อย
จึงยื่นมือออกมาด้วยความระแวดระวัง เตรียมจะดึงผ้าขนหนูออก “ที่รัก ทำไมเสียงคุณฟังดูไม่ค่อย...”
เจียงหยวนหัวเราะเสียงแหลมพลางพูดว่า “เมื่อกี้โดนฝนมา ฉันคงเป็นหวัดแล้วล่ะ”
ทันทีที่พูดจบ
เจียงหยวนออกแรงผลักตู้สือเบา ๆ จนอีกฝ่ายล้มลงบนเตียง
จากนั้นก็คร่อมร่างตู้สืออย่างรวดเร็ว
เขารีบใช้ผ้าปูเตียงที่อยู่ข้าง ๆ มัดมือทั้งสองข้างของตู้สือไว้กับโครงไม้หัวเตียง
หลังจากควบคุมอีกฝ่ายไว้ได้แล้ว
เจียงหยวนจึงค่อยลุกขึ้น
จนถึงตอนนี้ ตู้สือยังคงวาดฝันว่าอีกเดี๋ยวโจวจิ้งชิวจะจัดการเขาอย่างถึงพริกถึงขิง
แต่ในวินาทีถัดมา
เขากลับไม่คาดคิดว่าเจียงหยวนจะโน้มตัวเข้ามา แล้วกระชากผ้าขนหนูบนหน้าตู้สือออก
ขณะเดียวกัน
หางตาของเจียงหยวนก็เหลือบเห็นมีดที่ตู้สือเหน็บไว้ตรงเอว
ดูท่าแล้ว
ไอ้สารเลวนี่คงเตรียมตัวมาอย่างดีในวันนี้