เจียงหยวนสงสัย จึงลองถามว่า “ผู้จัดการฉิน ช่วยอธิบายให้ละเอียดกว่านี้ได้ไหมครับ”
ฉินเยว่ยิ้ม เมื่อเจอคำถามของเจียงหยวน เธอก็ไม่ได้ปิดบังอะไร
“ไม่ปิดบังคุณหรอกค่ะ เมื่อเดือนก่อนทางการส่งเอกสารฉบับใหม่ลงมา”
“ตามคำสั่ง สหกรณ์ขายสินค้าของสามอำเภอในเขตการปกครองของเราจะต้องเปลี่ยนเป็นการดำเนินงานเชิงพาณิชย์”
“พูดง่าย ๆ ก็คือ ให้พวกเรารับผิดชอบรายรับรายจ่ายกันเอง ถ้าหาเงินได้”
“พนักงานสหกรณ์ขายสินค้าก็จะมีเงินเดือน แต่ถ้าหาเงินไม่ได้ ทางการก็จะไม่จัดสรรเงินมาให้อีกแล้ว”
“ทางเขตการปกครองมอบหมายให้ฉันมารับตำแหน่งผู้จัดการที่สหกรณ์ขายสินค้าอำเภอไห่วาน จุดประสงค์ก็เพื่อให้สหกรณ์เปลี่ยนแปลงได้สำเร็จโดยเร็วที่สุดค่ะ”
เจียงหยวนถึงได้เข้าใจ
ตามแนวทางการพัฒนาของยุคสมัย
การเปลี่ยนแปลงสหกรณ์ขายสินค้าทางใต้เกิดขึ้นก่อนทางเหนือจริง ๆ
ส่วนการเปลี่ยนแปลงทั่วประเทศ ต้องรอไปอีกหนึ่งปี
“ถ้าอย่างนั้น คุณตั้งใจจะขายผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำสารพัดชนิดโดยเฉพาะใช่ไหมครับ”
ฉินเยว่พยักหน้าเบา ๆ ก่อนกล่าวต่อ “ใช่ค่ะ ในเมื่อทางการมีคำสั่งออกมาแล้ว ฉันคิดว่าถ้าสหกรณ์อยากทำกำไรจริง ๆ ก็ไม่ควรพึ่งพาสินค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ อีกต่อไป”
“คุณก็รู้ สินค้าของสหกรณ์ตอนนี้ล้วนเป็นของที่ทางการจัดส่งมาให้โดยเฉพาะ แทบไม่มีผลกำไรเลย”
“ถ้าเรายังยึดติดกับสภาพเดิม ไม่คิดหาทางพัฒนา และไม่เปิดตลาดด้านอื่น ต่อไปสหกรณ์อาจไม่มีเงินจ่ายเงินเดือนด้วยซ้ำ”