เจียงไห่เซิงใช้ชีวิตอยู่ริมทะเลมานาน ย่อมเคยเห็นกำยานมาก่อน
แต่
ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นแต่กำยานดำ แม้แต่กำยานสีเทาก็แทบไม่เคยพบ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกำยานขาวก้อนใหญ่ขนาดนี้
เมื่อกอดมันไว้ในอ้อมแขน
ขาทั้งสองข้างของเจียงไห่เซิงก็แทบอ่อนแรง
เขารู้ดีว่าของสิ่งนี้มีค่ามากแค่ไหนในตอนนี้
โดยเฉพาะกำยานขาวคุณภาพสูงแบบนี้ ราคาขายต่อหนึ่งชั่งอย่างน้อยก็เป็นพันหยวน
ส่วนกำยานขาวในมือก้อนนี้
อย่างน้อยก็น่าจะหนักยี่สิบกว่าชั่ง
“ลูก…เรา…เราไม่ต้องหาคนมาลงทุนซื้อเรือใบติดเครื่องยนต์แล้วหรือเปล่า!”
“มีสมบัติล้ำค่านี่อยู่ในมือ โอ้โห ฉัน…ฉันใจเต้นแรงเหลือเกิน นาย…นายรีบตบหน้าฉันสักทีสิ”
เจียงไห่เซิงพูดจาเริ่มสับสนไปหมด
หัวใจของเจียงหยวนก็เต้นรัวไม่หยุดเช่นกัน
เขารู้ดีเหลือเกินว่าการได้กำยานขาวก้อนใหญ่ขนาดนี้มาหมายความว่าอย่างไร
เรื่องที่เขาจะชนะพนันกับซ่งจิ้นเซิงนั้นเป็นเรื่องหนึ่ง
ที่สำคัญที่สุดคือ
กำยานขาวก้อนนี้เหมือนยาปลอบใจเม็ดใหญ่ที่ทำให้เขาอุ่นใจ
ช่วยให้ระหว่างทางสร้างกิจการในอนาคต เขามีโอกาสผิดพลาดได้อีกหลายครั้ง
เขาพยุงพ่อไปยังชายเลนที่อยู่ไม่ไกล
หลังจากทั้งคู่นั่งลง
เจียงไห่เซิงก็กอดกำยานขาวไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือ
ส่วนเจียงหยวนยิ้มแล้วปูเสื้อของตัวเองลงบนหาดทราย
เขารับกำยานขาวจากมือเจียงไห่เซิง แล้ววางลงบนเสื้อของตัวเอง
จากนั้นจึงจุดบุหรี่แล้วยื่นให้พ่อ
เจียงไห่เซิงรับบุหรี่มาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะสูดเข้าไปหนึ่งคำ
แต่เพราะตื่นเต้นมากเกินไป ลมหายใจจึงไม่สม่ำเสมอ