เจียงไห่เซิงถึงกับมึนงงไปหมด
เห็นลูกชายปิดประตูห้องแล้ว เขาก็ยกมือคลำท้ายทอยตัวเอง
พลางพึมพำเสียงเบาว่า “นี่ใช่ลูกชายตัวแสบที่ไม่ได้เรื่องของฉันจริง ๆ เหรอ?”
หลิวกุ้ยหลานได้ยินเจียงไห่เซิงพูดเช่นนั้น ก็หยิกเอวด้านหลังของเขาอย่างแรงทันที
แล้วพูดอย่างโมโหว่า “เป็นพ่อคนแบบนี้ได้ยังไง? ก่อนหน้านี้ตอนลูกหาเงินไม่ได้ นายก็ด่าว่าเขาเป็นไอ้ตัวแสบ ตอนนี้ลูกทุ่มสุดชีวิตหาเงิน นายก็ยังด่าว่าเขาเป็นไอ้ตัวแสบอีก
เจียงไห่เซิงเจ็บจนรีบหลบ แต่ปากยังพึมพำต่อ “ไอ้เจ้าหนูนี่ คงไม่ได้หลงเงินจนหน้ามืดไปแล้วหรอกนะ?”
เมื่อคืนเพิ่งเก็บกำยานขาวก้อนใหญ่ขนาดนี้มาได้
ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น
แม้แต่ตัวเขาเอง ตอนนี้ในใจก็คิดแต่ว่าจะได้นอนพักผ่อนสบาย ๆ สักหลายวัน
ใครจะคิดว่าลูกชายตัวเองยังวางแผนจะออกทะเลพรุ่งนี้เช้าอีก
คิดไม่ตก
คิดไม่ตกจริง ๆ!
แต่ก็ช่างเถอะ
ที่เจียงไห่เซิงคิดไม่ตก ก็เพราะไม่รู้ว่าเจียงหยวนกำลังคิดอะไรอยู่
เจียงหยวนที่นอนอยู่บนเตียง
รอจนตะเกียงน้ำมันในห้องของพ่อแม่ดับลง เขาถึงค่อยลุกขึ้นในความมืด เหยียบรถเข็นแล้วคลำทาง
ห่อกำยานขาวก้อนใหญ่ด้วยกระดาษน้ำมันหลายชั้น ทั้งชั้นในชั้นนอก
จากนั้นก็เอาผ้าขาด ๆ มาห่อทับอีกชั้น
เขาวางมันไว้ตรงกลางคานหลังคา ตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่มีใครหาเจอแล้ว ถึงกลับไปนอนอย่างสบายใจ
จริง ๆ แล้วพรุ่งนี้เช้าเขาก็อยากนอนตื่นสายเหมือนกัน
แต่ในใจรู้ดีว่า พรุ่งนี้แค่เขาไปหาซ่งจิ้นเซิงแล้วเอากำยานขาวก้อนนี้ออกมา
อีกไม่กี่วัน คนในหมู่บ้านก็ต้องรู้เรื่องแน่นอน
ถึงตอนนั้นถ้าพวกเขาเอาเรื่องที่เขานอนอยู่บ้านไม่ออกทะเลมาประกอบกัน