“คนอื่นเก็บได้เยอะ นั่นก็เพราะฝีมือเขา”
“อะไร? นายหาว่าฉันเก็บได้น้อยหรือไง งั้นต่อไปนายพายเรือออกทะเลไปเองเลย ฉันจะได้อยู่บ้านทำข้าวให้นายกินทั้งวัน!”
ถึงอย่างไรซูเฟินฟางก็เป็นผู้หญิง พอถูกหลีว่านเทียนตะคอกใส่แบบนั้น อารมณ์ก็หายวับไปทันที
“พ่อ ทำไมถึงโมโหอีกล่ะ? ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นเองนี่ มา ฉันช่วยถือ กลับบ้านกันเถอะ ฉันจะทำข้าวให้กิน แล้วจะทอดไข่ดาวให้อีกสองฟองต่างหาก”
หลีว่านเทียนฉีกยิ้มทันที “ฮ่า ๆ แบบนี้สิถึงจะใช้ได้”
เจียงหยวนเห็นซูเฟินฟางเป็นผู้หญิง แต่กลับต้องถือถังน้ำสองใบด้วยมือทั้งสองข้าง
ส่วนหลีว่านเทียนกลับเดินนำไปข้างหน้ามือเปล่า
เขาทนดูไม่ไหว จึงพูดกับหลีว่านเทียนว่า “ลุงหลี ป้าถือถังสองใบอยู่คนเดียว ลุงช่วยแกถือสักหน่อยสิ”
ใบหน้าแก่ ๆ ของหลีว่านเทียนแดงขึ้นมา
เขารับถังน้ำที่เพิ่งส่งให้ซูเฟินฟางกลับมาถือ แล้วหัวเราะพูดกับเจียงหยวนว่า “ไอ้หนุ่ม ไม่น่าแปลกใจเลยที่มีผู้หญิงตามตั้งเยอะ ที่แท้ก็รู้จักเอาใจผู้หญิงนี่เอง”
พอเจียงไห่เซิงได้ยินคำพูดล้อเลียนนี้ หน้าผากก็มีเส้นดำผุดขึ้นมาหลายเส้น
แต่
เขายังไม่ทันได้พูดอะไร
พวกผู้หญิงจากหมู่บ้านข้าง ๆ ก็กรูกันเข้ามารุมล้อม
พวกที่อายุมากหน่อยล้อมเจียงไห่เซิงไว้
ส่วนพวกที่อายุน้อยกว่าและหน้าตาพอมีเสน่ห์ก็ล้อมเจียงหยวนไว้
“ลุง พรุ่งนี้ยังจะไปหาอาหารทะเลตามน้ำลงอีกไหม?”
“วันนี้พวกคุณไปเจอปลิงทะเลที่ไหนกัน?”
“ลุง พรุ่งนี้พาฉันไปด้วยสิ ฉันไปหาอาหารทะเลตามน้ำลงกับลุงด้วยดีไหม?”