ตอนนั้นเอง อาเหวินก็เดินเข้ามา
เห็นก๋วยเตี๋ยวซุปปลาตรงหน้า น้ำลายก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“แม่ครับ ผมอยากกิน...”
เจียงหยวนอุ้มอาเหวินขึ้นมาวางบนเก้าอี้ข้าง ๆ “กินเลย อยากกินเท่าไรก็กิน วันนี้ลุงเลี้ยงเอง”
พูดจบ
เจียงหยวนก็นึกอะไรขึ้นมาได้
เขายื่นเงินหนึ่งหยวนให้โจวจิ้งชิวก่อน ไม่ได้ให้เกินไปกว่านั้น
จากนั้นก็หันหลัง
เดินไปทางจวี้เฟิงโหลว “พี่ครับ ช่วยดูแลเด็กกินก๋วยเตี๋ยวก่อนนะ ผมไปซื้อของให้เด็กสักหน่อย”
เจียงไหล่ตี้ยังไม่ทันได้ห้าม
เจียงหยวนก็เดินฉับ ๆ จากไปแล้ว
ไม่นานนัก
เจียงหยวนก็ถือถุงตาข่ายสองใบกลับมา
ใบหนึ่งใส่ขนมจุบจิบที่ซื้อมาจากสหกรณ์ขายสินค้า
ข้างในมีบิสกิต ลูกอม ขนมเถาซู รวมถึงขนมหลากหลายชนิด
ส่วนอีกใบใส่ไก่ย่างสองตัว
เจียงหยวนเดินมาข้างแผง แล้วหยิบไก่ย่างออกมาตัวหนึ่งก่อน
วางลงบนเตาของโจวจิ้งชิวตามสบาย “ไก่ย่างตัวนี้เก็บไว้ให้คุณนะ”
โจวจิ้งชิวหน้าแดงขึ้นมาทันที
เธอพูดอย่างกระดากอายเล็กน้อย “ซื้อของแบบนี้มาให้ฉันทำไม?”
เจียงหยวนหัวเราะคิกคัก “ผมมาหาคุณทุกครั้ง จะปล่อยให้มามือเปล่าได้ยังไงล่ะ?”
โจวจิ้งชิวมองท่าทางเหลวไหลของเจียงหยวน แล้วกลอกตาใส่เขาอีกครั้ง
จากนั้นก็ยัดเงินหนึ่งหยวนที่เจียงหยวนเพิ่งยื่นให้กลับคืนไป “ของเอาไว้ ส่วนเงินเอากลับไปเถอะ”
เจียงหยวนอยู่กับโจวจิ้งชิวมาหนึ่งปี ย่อมรู้จักนิสัยของเธอดี