จางหงปิงปลดประจำการจากทหารและเข้าทำงานในตำรวจสถานีมาได้สิบปีแล้ว
เขาดำรงตำแหน่งหัวหน้าสถานีตำรวจมาสามปีเต็ม
ตลอดหลายปีมานี้
เขาเคยพบศัตรูที่โหดเหี้ยมอำมหิต และเคยเผชิญหน้ากับพวกคนร้ายใจดำอำมหิต
ขณะเดียวกัน เขาก็คลุกคลีติดต่อกับผู้คนหลากหลายอาชีพในสังคมมานับไม่ถ้วน
แต่วันนี้
เมื่ออยู่ ๆ เขากับเจียงหยวนจับมือกัน พลางสบตาเจียงหยวน เขาก็อดไม่ได้ที่จะตกอยู่ในห้วงความคิด
ชายหนุ่มตรงหน้าสร้างความตื่นตะลึงให้เขาจนเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด
หลังเงียบไปชั่วครู่
จางหงปิงก็ดึงสติกลับมา
ก็จริง
เหมือนที่เจียงหยวนเพิ่งพูดไปเมื่อครู่นี้
บนโลกใบนี้มีเรื่องลี้ลับเกินหยั่งถึงอยู่มากมายเหลือเกิน
ในเมื่อเขาไม่อาจเข้าใจได้ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องฝืนทำความเข้าใจ
ไม่ว่าอย่างไร สำหรับเขาในตอนนี้
สิ่งสำคัญที่สุดคือจับระบายรายนี้เป็น ๆ โดยต้องรับประกันความปลอดภัยของเพื่อนร่วมงานทั้งห้าคนในสถานีอย่างเด็ดขาด
“ได้ ภารกิจครั้งนี้ คนของสถานีเราทั้งห้าคน รวมฉันด้วย จะทำตามคำสั่งของคุณทุกอย่าง”
เจียงหยวนพยักหน้า
เขาเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าสักวันหนึ่งจะได้เล่นเกมแมวจับหนูแบบนี้
ไม่สิ
พูดให้ถูก น่าจะเป็นการรอกระต่ายอยู่ใต้ต้นไม้มากกว่า
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
คณะของเจียงหยวนก็มาถึงตำรวจสถานี
ในยุคนี้
ตำรวจสถานีของคอมมูนมีงบประมาณไม่มาก พื้นที่ทำงานกับสภาพแวดล้อมจึงพอจะจินตนาการได้
ถ้าคอมมูนไม่แบ่งบ้านสามห้องให้ เกรงว่าที่สถานีคงไม่มีแม้แต่พื้นที่ทำงานขั้นพื้นฐาน