เจียงหยวนหัวและหน้ามีเลือดเต็มไปหมด ซุนอวิ้นขมวดคิ้วเล็กน้อย
จากนั้นก็เอามือปิดตาลูกสาวแล้วพูดว่า "ออกไปล้างหน้าให้สะอาดก่อนแล้วค่อยกลับมา อย่าทำให้หนิงเอ๋อร์ตกใจ!"
เธอหมดหวังกับเจียงหยวนไปนานแล้ว
ถึงจะไม่รู้ว่าเขาทำตัวผิดปกติทำไม แต่เธอก็ไม่อยากยุ่ง
เจียงหยวนมองลูกสาวที่ซบหน้าอยู่ในอ้อมอกซุนอวิ้น แล้วฝืนยิ้มออกมาอย่างขมขื่น "ได้ ฉันออกไปก่อน"
พูดจบก็เอาของที่หน้าประตูเข้ามาวางไว้บนพื้น "นี่คือของที่ฉันเอาเงินไปซื้อให้พวกเธอ นอกจากของเธอกับหนิงเอ๋อร์ ยังมีของพ่อกับแม่ด้วย เธอช่วยแบ่งให้หน่อย ฉันมีธุระ เดี๋ยวกลับมาทีหลัง"
พูดจบก็หมุนตัวเดินออกไป
จนคนเดินไปไกลแล้ว ซุนอวิ้นถึงได้ปล่อยมือ
เจียงหนิงเอ๋อร์มองของที่อยู่บนพื้น แล้วพูดเสียงเบา "แม่จ๋า มีขนม!"
ซุนอวิ้นลังเลอยู่ครู่หนึ่งถึงได้พูด "พ่อซื้อมาให้ แม่แกะให้กินหนึ่งเม็ด ที่เหลือเก็บไว้ก่อน รอปู่กับย่ากลับมาจากทุ่งนาแล้วค่อยกินกันนะจ๊ะ?"
เจียงหนิงเอ๋อร์พยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย
ซุนอวิ้นเก็บของที่อยู่บนพื้น
พอเห็นถุงครีมบำรุงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ตอนนั้นตอนที่เธอเพิ่งแต่งงานเข้ามาใหม่ๆ ตอนที่ความสัมพันธ์ยังดีๆ อยู่ เจียงหยวนก็เคยซื้อให้เธอเหมือนกัน
แต่ตอนนี้...
เธอส่ายหน้า แล้วถือของเข้าไปในบ้าน
...
เจียงหยวนออกจากบ้านไป ไปล้างเลือดที่หน้าบ่อน้ำก่อน
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เดินไปที่ท่าเรือ
เรือประมงที่ออกทะเลกลับมาเรื่อยๆ ท่าเรือยิ่งครึกครื้นขึ้นเรื่อยๆ
บางคนเห็นเจียงหยวนก็เริ่มแซว
เจียงหยวนทำเป็นไม่ได้ยิน ตรงไปที่เรือของตัวเองเพื่อเตรียมออกเรือ
กลับไปบ้านก็มีแต่คนรำคาญ สู้ออกทะเลไปดีกว่า
อยากจะลองดูความสามารถของแผนที่ทะเลอีกครั้งด้วย
ถ้าได้ของติดมือกลับมา ยังทำให้พ่อแม่หายโกรธได้อีกด้วย!
หวังไหล่โถวบังเอิญเห็นเขาเข้า พูดเสียงดังทันที "ไอ้หนูตระกูลเจียง นายจะไปไหนน่ะ?"
คนข้างๆ ขมวดคิ้วพูด "อย่าบอกนะว่าแพ้พนันจนจะแอบเอาเรือไปขาย?"
พอพูดแบบนั้น ทุกคนก็เริ่มตกใจ
ใครจะไม่รู้จักนิสัยของเจียงหยวนล่ะ?
เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะต้องเป็นห่วง
มีคนรีบออกเรือจะไปขวางเขา
เจียงหยวนยืนอยู่บนเรือ แล้วทำท่าจริงจังโค้งคำนับให้ทุกคน
จากนั้นก็พูดเสียงดัง "พวกอาอย่าเข้าใจผิด ผมจะออกทะเลไปจับปลา"
"วันนี้ผมเจียงหยวนขอสาบานต่อแม่เจ้าแม่แห่งท้องทะเล ต่อจากนี้ไป ถ้าผมยังกล้าไปเที่ยวผู้หญิง เล่นการพนัน ยังกล้าทำให้พ่อแม่ผมเสียใจ ขอให้ฟ้าผ่าตาย!"
พอเอ่ยชื่อแม่เจ้าแม่ขึ้นมา ทุกคนก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง
เจียงหยวนไม่อยากพูดมาก รีบออกเรือไป
ชาติก่อนกับชาตินี้รวมกัน เขาออกทะเลไม่กี่ครั้ง
เรือพายแบบนี้ควบคุมยากมาก
ตอนแรกหันทิศไม่ได้เลย เรือทั้งลำหมุนวนอยู่ในทะเล
แปลกที่ว่าผ่านไปไม่นาน เจียงหยวนกลับพบว่าตัวเองควบคุมเรือได้อย่างน่าอัศจรรย์
แล้วทะเลก็เกิดลม พัดเรือให้แล่นไปข้างหน้า
ประหยัดแรงไปได้มาก
"ต้องเป็นแม่เจ้าแม่แห่งท้องทะเลคุ้มครองฉันแน่ๆ..."
เจียงหยวนมองรูปหล่อเงินที่ห้อยอยู่ที่หน้าอก แล้วพูดอย่างจริงจัง "แม่เจ้าแม่โปรดวางใจเถอะ! ชาตินี้ผมจะกลับตัวเป็นคนดี ทำแต่ความดี!"
"รอวันหน้าได้เงินแล้ว จะสร้างวัดและหล่อรูปทองให้ท่าน!"
พอหัดควบคุมเรือได้แล้ว ต่อไปก็ง่ายขึ้นมาก
เจียงหยวนพายเรือไปพลางคิดถึงแผนที่ทะเลที่โผล่มาครั้งก่อน
พอคิดขึ้นมา แผนที่ทะเลก็ปรากฏขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
ตอนเช้ามืดพ่อแม่อยู่ด้วย เขาเลยไม่ได้สังเกตละเอียด
ตอนนี้พบว่าแผนที่ทะเลครอบคลุมพื้นที่โดยรอบประมาณห้าลี้ และจะเคลื่อนที่ตามเรือไปด้วย
ไกลออกไปกว่านั้นก็มองไม่เห็น
"ห้าลี้ก็น่าจะพอแล้ว..."
เจียงหยวนดูจุดแสงที่แทนฝูงปลาบนแผนที่ทะเลอย่างละเอียด
พอเห็นว่าแถวๆ นี้ไม่มีฝูงปลาใหญ่หรือสว่างเป็นพิเศษ ก็ไม่ดูอีก
ทุ่มแรงพายเรืออย่างเดียว
แถวนี้ห่างจากท่าเรือไม่ไกล คงไม่มีปลาใหญ่ๆ หรอก
สู้พายออกไปไกลๆ ก่อนแล้วค่อยดูดีกว่า
ทะเลสงบนิ่ง เจียงหยวนพายเรือไปเรื่อยๆ อาศัยลมทะเลยิ่งไปไกลขึ้นเรื่อยๆ
ในที่สุด
บนแผนที่ทะเลก็ปรากฏกลุ่มแสงสว่างจ้าจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น
"อะไรน่ะ..."
เขาอดทนกับความตื่นเต้น หรี่ตามองอยู่นาน
พบว่าสิ่งที่เปล่งแสงนั้น ไม่ใช่ฝูงปลา
แต่เป็นเกาะร้าง!
"ห๊า?"
เจียงหยวนตะลึง
มองซ้ำแล้วซ้ำอีก
ในที่สุดก็แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้มองผิด ที่เปล่งแสงคือเกาะนั้นจริงๆ
เกาะร้างแถวชายฝั่งมีเยอะ ส่วนใหญ่เป็นเกาะเล็กๆ ที่ไม่มีคนอาศัย
ชาวประมงที่ออกทะเลเจอคลื่นลม ก็สามารถขึ้นเกาะหลบหรือค้างคืนสั้นๆ ได้
เป็นเรื่องปกติธรรมดา
แต่ทำไมเกาะร้างถึงเปล่งแสงได้?
"ตามกฎของแผนที่ทะเล ที่เปล่งแสงต้องมีสมบัติแน่นอน หรือว่าเกาะนี้ซ่อนสมบัติอะไรไว้?"
เจียงหยวนนึกถึงตำนานต่างๆ ได้ในทันที ไม่ลังเลอีกต่อไป รีบพายเรือไปทันที
ยิ่งเข้าใกล้ แสงบนแผนที่ทะเลก็ยิ่งสว่าง
จนทำอะไรไม่ได้ เขาต้องปิดแผนที่ทะเลไปก่อน
ไม่นานก็เห็นเกาะเล็กๆ แต่เขาไม่รีบขึ้นฝั่ง
กลับพายเรือไปรอบๆ ช้าๆ ก่อน แล้วหาทางลาดๆ
ถึงได้พายเข้าไป
จอดเรือไว้ที่ชายหาดกรวด
เขากระโดดลงจากเรือ แล้วลากเรือขึ้นฝั่งอีกหน่อย
เพื่อให้แน่ใจว่าตอนน้ำลงเรือจะไม่ติดอยู่บนหาดไกลเกินไป และตอนน้ำขึ้นเรือจะไม่ถูกคลื่นซัดไป
ถึงจะวางใจ แล้วหาโขดหินใหญ่ผูกเชือกให้แน่น
"แบบนี้ก็น่าจะไม่เป็นไรแล้ว..."
เจียงหยวนมองฝ่ามือที่เต็มไปด้วยบาดแผล แล้วกัดฟันพูด "รอมีเงินแล้ว ต้องซื้อเรือเหล็กสักลำให้ได้!"
ตอนนั้นมีเครื่องยนต์ ออกทะเลก็ไม่ต้องลำบากแบบนี้อีก
พักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เปิดแผนที่ทะเลอีกครั้ง
ครั้งนี้แม้แต่เงาตัวเองก็ยังหาไม่เจอ
รอบๆ มีแต่แสงสว่าง มองอะไรไม่เห็นเลย
"ช่างเถอะ แผนที่ทะเลต้องไม่ผิดแน่ๆ เกาะนี้ต้องมีสมบัติ!"
เจียงหยวนกัดฟัน คว้ากระเป๋าเครื่องมือเดินเลียบชายหาดกรวดไปทางใต้ของเกาะ
บางทีอาจเพราะไม่มีใครมาที่นี่ ตอนน้ำลงบนเกาะนี้มีของทะเลเยอะแยะมากมาย
ระหว่างทาง ปลากะพงเล็กๆ ที่ติดอยู่ในแอ่งน้ำ ปากเป็ดเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในซอกหิน หอยสังข์ทะเลที่เกาะเต็มแนวหิน
เขาเก็บไปเรื่อยๆ ถังเต็มไปเกินครึ่งแล้วอย่างรวดเร็ว
แต่บนแผนที่ทะเล แสงที่ตำแหน่งนี้ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย
"สมบัติอะไรกันแน่นะ..."
เจียงหยวนคิดไม่ออก เลยเดินต่อไปข้างหน้า
เดินไปอีกยี่สิบสามสิบก้าว เขาก็หยุดกะทันหัน
ไม่อยากเชื่อเลยขยี้ตาตัวเอง
เห็นอยู่ไม่ไกล
บนหน้าผาหินสูงครึ่งคน ด้านที่แสงไม่ถึง มีหอยเป๋าฮื้อสีเขียวทองเรียงรายเต็มไปหมด!
หอยเป๋าฮื้อทั่วไปอาศัยอยู่ในแนวหินใต้ทะเลน้ำตื้น
ตอนนี้น่าจะน้ำลงมากไป เลยโผล่ขึ้นมาหมด
หอยเป๋าฮื้อแต่ละตัวใหญ่เท่าครึ่งฝ่ามือ ทำให้เจียงหยวนหัวใจเต้นเร็วขึ้น
ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเกาะเล็กๆ ถึงสว่างขนาดนั้น
หอยเป๋าฮื้อขนาดเท่านี้ ทำเงินได้ไม่น้อยเลย!
เขารีบวิ่งเข้าไป ใช้มีดทำงานทันที
ใบมีดแนบกับหน้าผา สอดเข้าไปในร่องเปลือก ข้อมือพลิกงัด หอยเป๋าฮื้อก็หลุดออกมา
หนักกว่าสามตำลึงอีก
เจียงหยวนกลืนน้ำลาย แล้วเร่งความเร็วขึ้น
ไม่นาน หอยเป๋าฮื้อจำนวนมากก็ถูกงัดออกมาเกินครึ่ง
เจียงหยวนเหนื่อยมาก นั่งลงกับพื้น
มองแนวหินใต้น้ำแล้วรู้สึกอยากลงไป
"ใต้น้ำต้องมีมากกว่านี้แน่ๆ ถ้าลงไปได้..."
เจียงหยวนไม่ลังเลอีกต่อไป รีบถอดเสื้อผ้า กลั้นหายใจ
แล้วดำน้ำลงไปทันที