“เสื้อตัวนี้ นายใส่ไปก่อนนะ ตอนนี้คงไม่มีใครมาแล้ว ฉันจะเอาเสื้อเปียกของนายไปรีดให้แห้งก่อน”
เจียงหยวนมองเสื้อผ้าที่โจวจิ้งชิวยื่นให้ รอยยิ้มพลันปรากฏบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว “เดี๋ยวก่อน เสื้อผ้าตัวนี้...เหมือนจะไม่ใช่ของเธอนี่?”
โจวจิ้งชิวอธิบายด้วยท่าทางคล้ายจะเขินอายเล็กน้อย “ฉันตั้งใจจะตัดเสื้อให้ตัวเองสักชุด แต่ก่อนหน้านี้ไม่เคยตัดเองมาก่อน ผลก็เลยออกมาเป็นแบบนี้”
“ตัวใหญ่เกินไป แถมทรงก็ไม่ค่อยเหมาะ แต่เธอใส่ก็น่าจะพอได้”
เสื้อเปียกแนบติดตัว ใส่แล้วรู้สึกไม่สบายจริง ๆ
เจียงหยวนเหลือบมองสายฝนที่เทกระหน่ำอยู่นอกประตู
ดูท่าว่าอากาศคงไม่แจ่มใสในเร็ว ๆ นี้
เขาลุกขึ้น ถือเสื้อที่โจวจิ้งชิวให้แล้วเดินเข้าไปในห้องด้านใน
เมื่อเข้าไปในห้อง
ห้องเล็ก ๆ ที่มีพื้นที่ไม่ถึงหกตารางเมตรกลับจัดเก็บไว้อย่างสะอาดเรียบร้อยเป็นพิเศษ
มีลวดเส้นหนึ่งขึงอยู่ระหว่างผนังทั้งสองด้าน
บนลวดมีเสื้อผ้าของโจวจิ้งชิวตากอยู่
ในบรรดานั้น เสื้อชั้นในสีชมพูตัวหนึ่งสะดุดตาเป็นพิเศษ
ในยุคนี้
ผู้หญิงในชนบทหลายคนแทบไม่มีชุดชั้นในที่ใส่กันเป็นเรื่องเป็นราว
แต่โจวจิ้งชิวเป็นข้อยกเว้น
ตั้งแต่รู้จักกับเจียงหยวน โจวจิ้งชิวก็เคยชินกับการสวมชุดชั้นใน
แม้ตลอดทั้งปีจะมีอยู่แค่สองตัว ตัวหนึ่งสีชมพู อีกตัวสีขาว
แต่ทั้งสองตัวก็แทบจะถูกซักเปลี่ยนทุกวัน
ไม่คิดเลยว่าจนถึงวันนี้
เธอก็ยังคงมีนิสัยนี้อยู่
เจียงหยวนเงยหน้ามอง ความคิดพลันย้อนกลับไปในอดีตโดยไม่รู้ตัว