เมื่อเจียงไห่เซิงจากไป เจียงหยวนก็ไม่เสียเวลาพูดจาไร้สาระกับจ้าวกว่างเฟิงอีก
ต่อหน้าจ้าวกว่างเฟิง เขาพูดตรงเข้าประเด็นว่า “ลุงจ้าว ลุงมาหาผมตอนนี้เพื่อจะพูดอะไร ผมก็รู้อยู่แล้ว”
“ตอนนี้ผมจะให้โอกาสลุงเป็นครั้งสุดท้าย”
“ลุงเสนอราคามาสักตัว ถ้าผมพอใจ พรุ่งนี้เราค่อยมาคุยรายละเอียดเรื่องซื้อเรือของบ้านลุงกัน”
“แต่ถ้าราคาที่ลุงเสนอมาผมไม่พอใจ ตั้งแต่นี้ไปลุงก็ไม่ต้องมาหาผมอีก”
จ้าวกว่างเฟิงทำสีหน้าลำบากใจ ควักบุหรี่ออกมาจุดแล้วสูบหนึ่งคำ
เงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็มองเจียงหยวนด้วยสีหน้าเว้าวอน “อาหยวน เห็นแก่ลุงหน่อยได้ไหม ลุงรู้นะว่าช่วงนี้เจ้าออกทะเลไปหลายเที่ยว หาเงินได้ไม่น้อย”
เจียงหยวนเปิดปากพูด ตัดบทจ้าวกว่างเฟิงทันที “ลุงก็รู้ว่าเงินผมหามาจากการออกทะเล ไม่ใช่ลมพัดมาให้ฟรี ๆ”
“ในสถานการณ์แบบนี้ ลุงคิดว่าผมจะยอมจ่ายเงินเพิ่มเพื่อซื้อเรือของบ้านลุงหรือ”
“อีกอย่าง เรือของบ้านลุงตอนนี้ยังต้องซ่อม อย่างน้อยก็ต้องใช้เงินเป็นพันใช่ไหม”
จ้าวกว่างเฟิงอ้าปาก ตั้งใจจะพูดต่อเพื่อเกลี้ยกล่อมเจียงหยวน
แต่เจียงหยวนพูดตรง ๆ ว่า “ลุงจ้าว เห็นแก่ที่เราเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน ผมจะให้ราคาที่สมเหตุสมผล”
“สามพันหยวน”
“ถ้าลุงยอมขายเรือลำนี้ให้ผมในราคาสามพันหยวน พรุ่งนี้ผมจะเอาเงินไปหาลุง”
“ถ้าลุงไม่ยอม ก็ออกประตูแล้วเลี้ยวซ้าย กลับบ้านไปได้เลย”