เจียงหยวนสูบบุหรี่ไปคำหนึ่ง ก่อนจะโบกมือเบา ๆ “ลุงจ้าว ไม่ใช่ว่าฉันใจกว้างหรอก ประเด็นคือฉันเป็นคนใจดี เห็นคนอื่นลำบากแล้วทนไม่ได้”
จ้าวกว่างเฟิงพยักหน้ารัว ๆ “ใช่ ๆ ฉันก็ดูออก”
“เออจริงสิ อี๋วน เรือของบ้านฉันลำนี้เล็กกว่าเรือที่นายมีอยู่ตอนนี้นิดหน่อย
แต่ถ้าจะออกทะเลไกล แค่พวกเราพ่อลูกสามคนกับลุงหลี่ รวมเป็นสี่คน ยังไงก็ไม่พอแน่”
“ฉันคิดว่า ถ้าเป็นไปได้ พาไห่หยางไปด้วยได้ไหม?”
“นายก็รู้ พ่อของไห่หยางเพิ่งเสียไปไม่นาน……”
เจียงหยวนปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด “ไม่ได้ ในหมู่บ้านซาปู้ ใครก็ขึ้นเรือฉันได้ ยกเว้นจ้าวไห่หยาง”
จ้าวกว่างเฟิงมีสีหน้าสงสัยเล็กน้อย ถามว่า “ทำไมล่ะ?”
“พวกเราพ่อลูกสามคนนายยังยอม แล้วทำไมถึงยอมให้จ้าวไห่หยางคนเดียวไม่ได้?”
เจียงหยวนพูดกับจ้าวกว่างเฟิงอย่างจริงจัง “ลุงจ้าว ถึงจ้าวไห่หยางจะเป็นหลานชายของลุง แต่ฉันก็อยากเตือนสักคำ ต่อไปเรื่องของเขา ลุงอย่าเข้าไปยุ่งจะดีกว่า”
“จ้าวไห่หยางเป็นคนจิตใจคดเคี้ยว”
“ถ้าฉันให้เขาขึ้นเรือ ไม่ใช่แค่ไม่รับผิดชอบต่อตัวเอง แต่ยังไม่รับผิดชอบต่อพวกคุณด้วย”
จ้าวกว่างเฟิงรีบพูดว่า “ไม่หรอก ไห่หยางเด็กคนนี้ไม่ได้จิตใจคดเคี้ยว เขา……เขากับนายก็แค่เพราะเรื่องคราวก่อน ในใจถึง……”
เจียงหยวนขัดจังหวะจ้าวกว่างเฟิงอีกครั้ง “ลุงจ้าว ลุงคิดจริง ๆ หรือว่าฉันตัดสินว่าเขาจิตใจคดเคี้ยวเพียงเพราะเรื่องคราวก่อน?”