ฉินเยว่ถูกความจริงใจของเจียงหยวนทำให้หัวเราะออกมา “ฮ่า ๆ คุณเจียง ดูท่าคุณจะเป็นนักธุรกิจตัวจริงเสียงจริงนะคะ”
“แต่คุณวางใจได้เลย ของดีแบบนี้ ฉันไม่มีทางขายผ่านช่องทางในประเทศแน่นอน”
“ต่อไป ของดีชิ้นไหนที่ส่งออกผ่านช่องทางการค้าต่างประเทศได้ ฉันจะเลือกใช้ช่องทางนี้เป็นอันดับแรก”
“ส่วนราคารับซื้อ ฉันจะคิดให้พวกคุณตามราคาตลาดโลกที่หกสิบเปอร์เซ็นต์”
“แน่นอน อย่าคิดว่าฉันจะเก็บกำไรสี่สิบเปอร์เซ็นต์ไว้คนเดียวนะ คุณก็รู้ว่าตอนนี้ฉันไม่ได้รับผิดชอบแค่ตัวเอง แต่รับผิดชอบสหกรณ์ขายสินค้าทั้งอำเภอไห่วานด้วย”
เจียงหยวนไม่ใช่คนไร้เหตุผล
เขารู้ว่าฉินเยว่เองก็มีความลำบากใจ
ยิ่งไปกว่านั้น
การเปิดตลาดเพื่อระบายสินค้า
สำหรับกิจการทุกแห่งแล้ว ล้วนเป็นปัญหาใหญ่ที่ต้องจัดการเป็นอันดับแรก
“ผู้จัดการฉิน ไม่ต้องพูดว่าจะคิดให้พวกเรากี่เปอร์เซ็นต์หรอกครับ ผมหวังแค่ว่าคุณจะต่อรองราคาให้ได้สูงที่สุด ถึงตอนนั้นอย่าให้พวกเราเสียเปรียบมากเกินไปก็พอ”
ฉินเยว่กลับพูดอย่างจริงจังว่า “คุณเจียง เรื่องนี้คุณวางใจได้เลย ฉันจะใส่รายละเอียดพวกนี้ไว้ในสัญญาแน่นอน”
“อีกอย่าง ราคาตลาดโลกตอนนี้ ถ้าคุณยอมเสียเวลาสอบถาม ก็ต้องสืบรู้ได้แน่นอน”
“ถ้าคุณพบว่าฉันไม่ได้รับซื้อผลประมงของพวกคุณตามที่ตกลงไว้ในสัญญา คุณก็ยกเลิกความร่วมมือฝ่ายเดียวได้ทุกเมื่อ”
ฉินเยว่อายุยังน้อย แต่กลับได้เป็นผู้จัดการสหกรณ์ขายสินค้าของอำเภอไห่วาน