ก่อนปีใหม่
ไข่ไก่ยังขายฟองละสองสตางค์
แต่พอคุยกับพ่อเมื่อไม่นานมานี้ ถึงได้รู้ว่าตอนนี้ราคาไข่ขึ้นแล้ว
ไข่ที่ชาวบ้านเอาไปขายตามถนนในตลาด ตอนนี้ฟองละห้าสตางค์แล้ว
หลีว่านเทียนพยักหน้า
ชาวบ้านที่มาช่วยงานต่างก็ยิ้มแย้มกันถ้วนหน้า
“อี๋วน ไม่ต้องเกรงใจหรอก คนหมู่บ้านเดียวกัน เสียเวลาแค่นิดหน่อย ไม่เห็นเป็นอะไรเลย”
“ฮ่า ๆ อี๋วนตอนนี้หาเงินได้ก้อนโตแล้วจริง ๆ นะ มือเติบกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย”
“งั้นก็ได้ อี๋วน ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเรากลับก่อนนะ มีเรื่องอะไรก็อย่าลืมเรียกพวกเราล่ะ”
“ใช่แล้ว คนหมู่บ้านเดียวกัน ต่อไปมีเรื่องอะไรก็บอกกันล่วงหน้าก็พอ”
เจียงหยวนพยักหน้าเบา ๆ
ระหว่างที่ชาวบ้านทยอยกันกลับ
เจียงหยวนมองซูเหรินกับพวกพลางหัวเราะเย็นชา “ตอนนี้พวกแกเลือกเอง ถ้าจะไปก็ไปได้ เอาเงินสามพันกว่าหยวนนี้ติดตัวไปด้วย”
“แต่มีคำโบราณว่าไว้ดี พระหนีได้ แต่วัดหนีไม่พ้น”
“หึ เว้นเสียแต่ว่าพวกแกอยากพเนจรไปทั่วหล้า เป็นจอมยุทธ์เหมือนในนิยาย”
“แน่นอนว่าพวกแกจะไปก็ไม่เป็นไรหรอก แต่เมียกับลูกของพวกแกนี่สิ น่าสงสารหน่อย”
“เด็กตัวแค่นี้ต้องขาดพ่อ เมียของพวกแกคงหาพ่อเลี้ยงให้ลูกแน่”
“ถ้าได้คนใจดีอย่างฉัน ใจคอกว้างขวางหน่อย บางทีเด็กอาจได้เรียนหนังสือมากขึ้น โตไปเป็นคนมีความสามารถที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติและสังคม”