ว่ากันว่าพวกซูเหรินน่ะ
หลังได้เงินมาแล้ว
พวกเขาก็ยังเหมือนเดิม ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
เงินสดกองโตอยู่ในอกเสื้อ
พวกเขาเริ่มฝันหวานแล้วว่า พอกลับบ้านจะใช้เงินก้อนนี้ปรับปรุงชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวอย่างไร
ทุกคนดีใจหัวเราะต่อกระซิก เดินมุ่งหน้าไปข้างหน้า
แต่แล้ว
ขณะที่ใกล้จะออกจากหมู่บ้านซาปู้ ก็มีคนสองสามสิบคนพุ่งออกมาจากป่าไผ่ทางซ้ายมือ
ซูเหรินพาซูอี้กับซูหลี่และคนอื่น ๆ หยุดชะงัก สีหน้าระแวดระวังขึ้นมาทันที
แต่ละคนกำหอกปลาแน่น จ้องคนที่ขวางทางอยู่เขม็ง
เมื่อแสงไฟฉายส่องไปยังใบหน้าของคนที่ยืนอยู่หน้าสุด
พอเห็นว่าคนคนนั้นคือเจียงหยวน ซูเหรินก็หัวเราะเยาะ “ไอ้หนุ่ม ที่แท้ก็เป็นแกนี่เอง”
“ว่าไง หลีว่านเทียนไอ้สารเลวนั่นไม่ยอมเขียนสัญญากู้เงินให้แกใช่ไหม?”
“ไอ้บ้าเอ๊ย ฉันบอกแกไว้เลย...”
ซูเหรินมองเจียงหยวนด้วยแววตาดูแคลน พูดเสียงดังฟังชัด
แต่ยังไม่ทันพูดจบ ก็เห็นเจียงหยวนค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเขาทีละก้าว
ส่วนคนสองสามสิบคนจากหมู่บ้านซาปู้ที่ตามเจียงหยวนมา ต่างยืนมองอยู่ห่าง ๆ
ไม่มีใครเดินตามเจียงหยวนเข้ามา
ซูเหรินเห็นเจียงหยวนเดินมาหยุดห่างจากตัวเองไม่ถึงสองเมตร
เขาถามพร้อมรอยยิ้มเยาะ “ว่าไง มาหาฉันทำไม หรือแกยังคิดจะ...”
เจียงหยวนไม่ชอบหน้าซูเหรินกับพวกมานานแล้ว
แต่ติดอยู่ที่ว่า
ตอนแรกเขายังจับผิดพวกนั้นไม่ได้