หลีว่านเทียนคิดในใจเช่นนั้น แล้วหันไปมองเจียงหยวน “อาหยวน หรือเรื่องนี้จะให้มันจบลงแค่นี้เถอะ”
เจียงหยวนยิ้ม
แล้วโบกมือให้หลีว่านเทียน
หลีว่านเทียนถอยออกไป
เจียงหยวนก้าวเข้าไปคว้าคอเสื้อของซูเหรินอีกครั้ง
กระชากเขาขึ้นมา แล้วต่อยเข้ากลางหน้าอย่างแรง
หลังจากซูเหรินถูกซัดล้มลงกับพื้น
เขาก็ก้าวเข้าไปกระชากซูอี้ ซูหลี่ และซูซินขึ้นมาตามลำดับ
แล้วใช้วิธีเดียวกัน
ซัดพวกเขาล้มลงกับพื้น
ทั้งสี่คนนอนอยู่บนพื้น เลือดไหลออกจากมุมปากไม่หยุด
เจียงหยวนยืนอยู่กลางวง ชี้หน้าพวกเขาแล้วพูดว่า “จำไว้ให้ดี ครั้งนี้ฉันเห็นแก่หน้าลุงหลี ถึงได้ปล่อยพวกนายไป”
“แน่นอน ถ้าหลังจากนี้พวกนายยังอยากมาหาเรื่องฉันอีก ก็เชิญ”
“แต่คราวหน้า ถ้าพวกนายตกอยู่ในมือฉันจริง ๆ ฉันจะทำให้พวกนายทั้งสี่คนไม่มีโอกาสได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้!”
สี่พี่น้องซูเหรินก็นับว่าเป็นคนมีชื่อเสียงในคอมมูนทวนเจี้ย
แต่วันนี้
พวกเขาถึงได้รู้ว่า เมื่อเทียบกับเจียงหยวนคนนี้แล้ว
พวกเขายังอ่อนหัดเกินไปจริง ๆ
“วางใจเถอะ ท่านวางใจได้ พวกเรา...ต่อไปพวกเราจะไม่มาหาเรื่องคุณอีกแน่นอน”
“ใช่ ขอแค่คราวนี้คุณยอมปล่อยพวกเราไป ไม่ส่งตัวพวกเราให้ตำรวจ พวกเราก็ซาบซึ้งในบุญคุณของคุณจะแย่แล้ว”
เมื่อได้คำตอบยืนยันจากทุกคนแล้ว
เจียงหยวนก็ยิ้มมองกลุ่มหนุ่ม ๆ ที่ซูเหรินพามา
ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วถามพร้อมรอยยิ้มเย็นชา “แล้วพวกนายล่ะ? ยังมีใครคิดจะมาหาเรื่องฉันอีกไหม?”