เจียงหยวนไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบเงินหนึ่งร้อยห้าสิบห้าหยวนออกมา แล้วโยนใส่หน้าชุยเซิ่งลี่เต็มแรง
เงินตกลงบนพื้น
ชุยเซิ่งลี่รีบก้มลงเก็บเงินทันที
พอเงินร้อยกว่าหยวนอยู่ในมือ ชุยเซิ่งลี่ก็ดูเหมือนจะไม่เจ็บหน้าแล้ว
เขายิ้มแห้ง ๆ
รับปากกาจากมือหลีว่านเทียน แล้วลงชื่อตัวเองในสัญญาอย่างรวดเร็ว
หลีว่านเทียนถือสัญญาเข้าไปในห้องโถงกลางบ้าน
พอเดินมาถึงตรงหน้าเจียงไหล่ตี้ หลีว่านเทียนก็ถอนหายใจ “ไหล่ตี้ เซ็นเถอะ ตอนนี้อี๋วนของเธอก็เลี้ยงหลานสองคนกับเธอไหวแล้ว ไม่ต้องกลัวว่ากลับไปอยู่บ้านพ่อแม่แล้วจะอดข้าว”
เจียงไหล่ตี้มีน้ำตาคลอ มองลูกสองคนที่น่าสงสารอยู่ครู่หนึ่ง
เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ
ถ้าเซ็นสัญญาฉบับนี้ ลูกของเธอก็จะกลายเป็นเด็กไม่มีพ่อ
ขณะที่เจียงไหล่ตี้กำลังลังเล
อาเหวินกลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามอย่างหยั่งเชิง “แม่ ถ้าเซ็นชื่อแล้ว ต่อไปพวกเราก็ไม่ต้องกลับไปแล้วใช่ไหม จะได้อยู่บ้านลุงตลอดไปเลยใช่ไหม”
เจียงไหล่ตี้เช็ดน้ำตาที่หางตา แล้วพยักหน้าเบา ๆ
อาเหวินรีบพูดว่า “แม่ แล้วจะรออะไรล่ะ รีบเซ็นสิ ขอแค่ได้อยู่บ้านลุง พ่อก็จะไม่ตีพวกเราอีกแล้ว”
คำพูดของอาเหวินทำให้เจียงไหล่ตี้ตัดสินใจเด็ดขาด เธอรีบเซ็นชื่อในสัญญาทันที
เมื่อหลีว่านเทียนจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
เขาก็ถือสัญญาออกไปข้างนอก แล้วยื่นให้ชุยเซิ่งลี่ “เอาสัญญาไป จัดการเรื่องใบหย่าให้เรียบร้อยด้วย อีกสองสามวันอี๋วนจะไปหาเอาเอง”