เตะของเจียงหยวนครั้งนี้ทั้งหนักหน่วงและทรงพลัง
ระบายยังไม่ทันได้ตั้งตัว แขนทั้งสองข้างก็ถูกทำลายจนใช้การไม่ได้แล้ว
ภายในป่าสน
จางหงปิงที่เห็นภาพตรงหน้าตกตะลึงจนตาค้าง
ตำรวจที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็รีบเตือน “หัวหน้าสถานี ผมว่าไอ้หนุ่มนี่น่าจะควบคุมตัวได้แล้ว ตอนนี้พวกเราออกไปเลยไหมครับ”
ตอนนั้นจางหงปิงถึงได้สติ
เขารีบตะโกนว่า “ออกไป เร็วเข้า ออกไปดู!”
ทุกคนกรูกันออกไป
เมื่อพวกเขามาถึงข้างตัวเจียงหยวน เขาก็ควบคุมระบายไว้ได้อย่างเด็ดขาดแล้ว
จางหงปิงพลิกร่างระบายให้หงายขึ้น
พอเห็นหน้าตาอีกฝ่ายชัดเจน เขาก็ฉีกยิ้มกว้าง หัวเราะออกมาราวกับคนโง่
ส่วนระบายเบิกตาจนแทบถลน จ้องเจียงหยวนอย่างเคียดแค้น “ไอ้สารเลว แกแสดงได้แนบเนียนจริง ๆ ไอ้เวรเอ๊ย ฉันดันเชื่อจริง ๆ ว่าแกเป็นชาวประมง!”
เจียงหยวนกลับมีสีหน้าเรียบเฉย มองปลาจวดแดงหลายตัวในแอ่งน้ำเล็ก ๆ
เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “เดิมทีผมก็เป็นชาวประมงอยู่แล้วนี่ครับ”
พูดจบ
เจียงหยวนก็หันไปมองจางหงปิงที่อยู่ข้าง ๆ แล้วถามว่า “หัวหน้า ช่วยดูหน่อยได้ไหมครับว่าแถวนี้มีอะไรพอจะใส่ปลาไม่กี่ตัวนี่ให้ผมเอากลับไปได้บ้าง”
จางหงปิงโบกมือพลางหัวเราะโดยไม่ต้องคิด “จะใส่ปลาทำไมล่ะ ฮ่า ๆ ไม่ต้องใส่แล้ว”
“รอให้ผมคุมไอ้หมอนี่กลับไปก่อน เที่ยงนี้ผมเลี้ยงคุณที่จวี้เฟิงโหลว จัดเต็มเลย”
เจียงหยวนกลับโบกมือปฏิเสธ “ช่างเถอะครับ เพิ่งจับระบายได้ คุณจะมีเวลาเลี้ยงข้าวผมได้ยังไง”