เจียงหยวนจะไม่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร
แต่ปัญหาคือ
ยุคสมัยที่เขาอยู่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน
ถ้าเป็นอีกหลายสิบปีข้างหน้า ได้ของดีแบบนี้มา เขาอยากขายยังไงก็ได้
แต่ตอนนี้
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น
ถ้าเขาจะขายของชิ้นนี้ด้วยตัวเอง ก็ต้องผ่านจุดรับซื้อเท่านั้น
พอผ่านช่องทางนี้ไปแล้ว
สุดท้ายถูกหักกินเป็นทอด ๆ เงินที่ตกถึงมือเขา อย่างมากก็แค่สี่ห้าพันหยวน
แน่นอน
ถ้าทุกอย่างราบรื่นก็ไม่มีปัญหา อย่างน้อยเขาก็ยังได้เงินเพิ่มอีกสองพันกว่า
แต่ว่า
ต้นไม้ใหญ่ย่อมเป็นเป้าลม
ในยุคนี้ จู่ ๆ มีรายได้สี่ห้าพันหยวน ถึงตอนนั้นคนที่จับตาดูเขา
คงไม่ใช่แค่พวกผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านแล้ว
ทั้งผู้นำคอมมูน พวกนักเลงแถวถนน
แม้แต่พวกอันธพาลในตัวอำเภอก็อาจมาหาถึงบ้าน
หลังจากนี้เขาจะต้องเจอเรื่องน่าปวดหัวอีกมากแค่ไหน เขาแทบไม่กล้าคิด
ส่วนเรื่องลักลอบขนของ ใช้เส้นสายส่งกำยานขาวชิ้นนี้ไปต่างประเทศโดยตรง
ความเสี่ยงที่ต้องแบกรับยิ่งสูงกว่าเดิม
ถ้าเขาไม่มีความสามารถหาเงิน ต่อให้ต้องรับความเสี่ยงขนาดนี้เพื่อร่ำรวยในคราวเดียว ก็ยังพอคุ้ม
แต่ตอนนี้เขามีแผนที่ทะเล แค่หาปลาอย่างจริงจังก็ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำแล้ว
จะไปเสี่ยงตาย ทำเรื่องผิดกฎหมายแบบนี้ทำไม
ระหว่างทางที่มา
เจียงหยวนชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียไว้เรียบร้อยแล้ว
ขายกำยานขาวชิ้นนี้ให้ซ่งจิ้นเซิง
ส่วนซ่งจิ้นเซิงจะทำเงินจากกำยานขาวชิ้นนี้ได้เท่าไร เขาก็ไม่อิจฉาและไม่เสียใจ